Τέσσερις μήνες μετά τη θύελλα αποκαλύψεων για το πρόγραμμα κατάρτισης της ΔΥΠΑ – με 1.350 αιτήσεις να έχουν «προκατατεθεί» πριν καν ανοίξει η πλατφόρμα – το σιωπητήριο της κυβέρνησης παραμένει εκκωφαντικό. Ούτε η Νίκη Κεραμέως, ούτε η Δόμνα Μιχαηλίδου μπήκαν στον κόπο να απαντήσουν στη Βουλή για το πώς φτιάχτηκε ένα πρόγραμμα 103 εκατομμυρίων ευρώ με τέτοια αδιαφάνεια, με τέτοια «ταχύτητα φωτός» και με τόσο απροκάλυπτο εμπαιγμό των ανέργων.
Από τις 30 Ιουλίου κατατέθηκε επίσημη ερώτηση, υπογεγραμμένη από 19 βουλευτές, απαιτώντας εξηγήσεις για τον τρόπο που λειτουργούσε η πλατφόρμα. Η ερώτηση παραμένει αναπάντητη, σαν να πρόκειται για κάποιο ασήμαντο περιστατικό, ενώ πρόκειται για υπόθεση που αφορά ευρωπαϊκούς πόρους του Ταμείου Ανάκαμψης — δηλαδή χρήματα όλων των Ελλήνων και των Ευρωπαίων φορολογουμένων.
Το πρόγραμμα των 2.250 ευρώ για την κατάρτιση 21.128 ανέργων έπρεπε να λειτουργεί με πλήρη διαφάνεια. Αντί γι’ αυτό, η κυβέρνηση Μητσοτάκη επέτρεψε να ξεκινήσει χωρίς ανακοίνωση, να παραμείνει ανοιχτό μόλις 45 λεπτά και να «κλείσει» με 43.000 αιτήσεις – από τις οποίες οι 1.350 είχαν ήδη υποβληθεί πριν την έναρξη. Το γεγονός αυτό από μόνο του θα έπρεπε να έχει προκαλέσει παρέμβαση της Εισαγγελίας και άμεση διερεύνηση από την ΕΥ και την OLAF.
Αλλά τίποτα. Σιωπή. Η Κεραμέως και η Μιχαηλίδου, δύο υπουργοί που υποτίθεται ότι υπηρετούν τη διαφάνεια και την κοινωνική συνοχή, κρύβονται πίσω από το γνωστό κυβερνητικό πέπλο «άγνοιας» και επικοινωνιακής ομίχλης. Οι άνεργοι, που έχασαν το δικαίωμα συμμετοχής σε ένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα εξαιτίας της μεθοδευμένης «εν κρυπτώ» διαδικασίας, μένουν για ακόμη μια φορά θεατές σε μια παράσταση κυβερνητικής αναλγησίας.
Δεν είναι η πρώτη φορά. Από τα «σκοιλ ελικικού» μέχρι τις απευθείας αναθέσεις εκατομμυρίων, το έργο επαναλαμβάνεται: δημόσιο χρήμα μοιρασμένο με όρους πελατειακής διαχείρισης, πίσω από την πλάτη της κοινωνίας. Η υπόθεση της ΔΥΠΑ δεν είναι ένα ακόμη περιστατικό κακής διαχείρισης. Είναι το αποτύπωμα ενός συστήματος που θεωρεί τη φτώχεια και την ανεργία ευκαιρία για εργολαβικά παιχνίδια.
Η καθυστέρηση απάντησης από τον Ιούλιο δεν είναι γραφειοκρατική. Είναι πολιτική επιλογή. Για να ξεχαστεί. Για να κουκουλωθεί. Για να συνεχιστεί απρόσκοπτα το ίδιο μοντέλο επιδοτούμενης διαπλοκής.
Κι όμως — κάθε μέρα που περνά χωρίς απάντηση, το σκάνδαλο μεγαλώνει. Και όσο η κυβέρνηση Μητσοτάκη σιωπά, τόσο επιβεβαιώνει πως κάτι έχει να κρύψει.
