Στην πολιτική, το ύφος συχνά προηγείται της ουσίας. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου έχει επενδύσει διαχρονικά σε μια ρητορική αυστηρής ηθικής ανωτερότητας, σε έναν λόγο που εγκαλεί τους πάντες για αυθαιρεσία, κατάχρηση εξουσίας και περιφρόνηση των δικαιωμάτων.
Όταν όμως οι καταγγελίες αγγίζουν το εσωτερικό του ίδιου της του κόμματος, της Πλεύση Ελευθερίας, το αφήγημα δοκιμάζεται.
Η καταγγελία εργαζόμενης στην Επιθεώρηση Εργασίας, με αιχμές για απλήρωτους μισθούς, εξαντλητικά ωράρια και συμπεριφορές που περιγράφονται ως «ηθική παρενόχληση», δεν είναι απλώς ένα εργασιακό επεισόδιο. Είναι μια πολιτική δοκιμασία αξιοπιστίας. Διότι όταν μια πολιτική δύναμη οικοδομεί την ταυτότητά της πάνω στην υπεράσπιση των αδυνάτων και στην καταγγελία της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, οφείλει να επιδεικνύει μηδενική ανοχή σε αντίστοιχες πρακτικές εντός των τειχών της.
Σύμφωνα με τα όσα έχουν δημοσιοποιηθεί, η εργαζόμενη επικαλείται επανειλημμένα περιστατικά απαξιωτικής συμπεριφοράς, ελέγχου ακόμη και για στοιχειώδεις κινήσεις στον χώρο εργασίας, καθώς και καθυστερήσεις στην καταβολή δεδουλευμένων από τον Μάρτιο του 2025. Οι ισχυρισμοί αυτοί τελούν, προφανώς, υπό διερεύνηση από τις αρμόδιες αρχές και η άλλη πλευρά διατηρεί πλήρως το δικαίωμα να απαντήσει θεσμικά και τεκμηριωμένα.
Ωστόσο, το πολιτικό ερώτημα παραμένει: μπορεί κανείς να καταγγέλλει το «σύστημα» και ταυτόχρονα να αντιμετωπίζει τέτοιου τύπου εσωτερικές εκκρεμότητες;
Η ίδια η πρόεδρος του κόμματος δήλωσε ότι δεν γνωρίζει την υπόθεση και θα τοποθετηθεί μετά την ενημέρωσή της. Η απάντηση αυτή, αν και θεσμικά επιτρεπτή, δεν παύει να προκαλεί απορίες για τον βαθμό εποπτείας που ασκείται στη λειτουργία ενός μικρού, προσωποπαγούς κομματικού σχηματισμού. Σε κόμματα με περιορισμένο οργανωτικό όγκο, η πολιτική ευθύνη σπανίως διαχέεται. Συνήθως συγκεντρώνεται.
Υπάρχει, επιπλέον, μια ειρωνεία που δύσκολα αγνοείται.
Η δημόσια εικόνα της κ. Κωνσταντοπούλου είναι αυτή της άτεγκτης υπερασπίστριας των θεσμών, της νομικής σχολαστικότητας, της επιμονής στη διαδικασία. Αν οι καταγγελίες περί αφαίρεσης κλειδιών, ασφυκτικών προθεσμιών αποχώρησης και ελέγχου προσωπικών αντικειμένων επιβεβαιωθούν, τότε η απόσταση ανάμεσα στη ρητορική και την πράξη θα είναι πολιτικά εκκωφαντική.
Στην εποχή της διάχυτης δυσπιστίας προς το πολιτικό σύστημα, τα μικρά κόμματα συχνά διεκδικούν το «ηθικό πλεονέκτημα» ως αντιστάθμισμα στην εκλογική τους αδυναμία.
Το πλεονέκτημα αυτό, όμως, δεν είναι διακηρυκτικό δικαίωμα. Είναι καθημερινή υποχρέωση. Και κρίνεται όχι μόνο στα έδρανα της Βουλής, αλλά και στα γραφεία όπου εργάζονται –ή καταγγέλλουν ότι δεν πληρώνονται– οι συνεργάτες τους.
Η υπόθεση θα κριθεί από τα αρμόδια όργανα της Πολιτείας. Πολιτικά, όμως, η ζημιά έχει ήδη εγγραφεί. Διότι η αξιοπιστία δεν απειλείται μόνο από τις μεγάλες υποθέσεις.
Συχνά τρώγεται από τις μικρές ρωγμές που αποκαλύπτουν πώς ασκείται η εξουσία όταν σβήνουν τα φώτα της δημοσιότητας.
