Η πρόσφατη τηλεοπτική παρέμβαση της Μαρίας Καρυστιανού στην εκπομπή του Σπύρου Χαριτάτου σηματοδοτεί μια ενδιαφέρουσα, αν όχι απρόσμενη, τροπή στο πολιτικό σκηνικό.
Οι αιχμές που άφησε κατά του προέδρου του ΠΑΣΟΚ για το ζήτημα των υποκλοπών φαίνεται να ταυτίζονται με την κεντρική ρητορική της κυβέρνησης.
Αν και η κ. Καρυστιανού αποτελεί το πρόσωπο-σύμβολο της σκληρής κριτικής κατά του Μαξίμου για την τραγωδία των Τεμπών, η τοποθέτησή της ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν διεκδίκησε επαρκώς τα δικαιώματά του απέναντι στην παρακολούθησή του, μετακινεί το βάρος της ευθύνης από τον θύτη στο θύμα, ακριβώς όπως επιχειρεί εδώ και μήνες η κυβερνητική παράταξη.
Η κριτική της βασίζεται στην ιδέα ότι η στάση του κ. Ανδρουλάκη συνιστά μια μορφή θεσμικής ολιγωρίας που πλήττει τη Δημοκρατία, μια θέση που έρχεται να «κουμπώσει» ιδανικά με το επιχείρημα στελεχών της Νέας Δημοκρατίας ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ «αρνείται να ενημερωθεί» προκειμένου να συντηρεί το θέμα στην επικαιρότητα. Κατηγορώντας τον ότι δεν πίεσε όσο θα έπρεπε για να αποκαλυφθούν οι λόγοι της παρακολούθησής του, η κ. Καρυστιανού υιοθετεί ουσιαστικά το αφήγημα που θέλει τον κ. Ανδρουλάκη να μην επιθυμεί την ουσιαστική διαλεύκανση αλλά την επικοινωνιακή εκμετάλλευση της υπόθεσης.
Αυτή η ταύτιση απόψεων δημιουργεί ένα παράδοξο πολιτικό οξύμωρο. Ενώ η ίδια βρίσκεται σε μετωπική σύγκρουση με την κυβέρνηση για το δυστύχημα στα Τέμπη, στο μέτωπο των υποκλοπών λειτουργεί ως ο πλέον αποτελεσματικός «πολιορκητικός κριός» κατά της αντιπολίτευσης. Η ρητορική της αποδυναμώνει το ηθικό πλεονέκτημα του Νίκου Ανδρουλάκη, παρουσιάζοντάς τον ως έναν ηγέτη που δεν υπερασπίστηκε ούτε τον εαυτό του ούτε τους θεσμούς, προσφέροντας έτσι μια ανέλπιστη χείρα βοηθείας στο κυβερνητικό στρατόπεδο που πασχίζει να κλείσει τον φάκελο των υποκλοπών.
Τελικά, η στάση της Μαρίας Καρυστιανού αναδεικνύει μια νέα δυναμική, όπου η αμφισβήτηση της αποτελεσματικότητας της αντιπολίτευσης μπορεί να είναι εξίσου χρήσιμη για την εξουσία όσο και η απευθείας υποστήριξη. Επικρίνοντας τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ για «έλλειψη μαχητικότητας» στα δικαστήρια και στους θεσμούς, η κ. Καρυστιανού προσφέρει στην κυβέρνηση το απόλυτο επιχείρημα: ότι ακόμα και οι πιο σφοδροί πολέμιοι του συστήματος θεωρούν την αντίδραση της θεσμικής αντιπολίτευσης ανεπαρκή και προσχηματική.
