Η Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ που ολοκληρώθηκε αργά το βράδυ της Τρίτης δεν ήταν απλώς μια ακόμη συνεδρίαση με έντονο παρασκήνιο. Ήταν η επιτομή μιας παράταξης που βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στην άβυσσο της εσωστρέφειας, την ώρα που η κοινωνία ζητά απαντήσεις για την ακρίβεια και την ακυβερνησία.
Αυτό που αποτυπώθηκε ανάγλυφα στη συνεδρίαση ήταν η πλήρης αδυναμία του κόμματος να αρθρώσει ένα συνεκτικό αφήγημα εξουσίας, παγιδευμένο σε μια συζήτηση που μοιάζει περισσότερο με υπαρξιακή αναζήτηση παρά με στρατηγικό σχεδιασμό. Κι όλα αυτά, με τη σκιά του Αλέξη Τσίπρα να πλανάται πάνω από τα όσα διαδραματίζονται στην Κουμουνδούρου, χωρίς ο ίδιος να παρεμβαίνει, αλλά και χωρίς κανείς να μπορεί να τον προσπεράσει.
Το τέλμα της «στρατηγικής χωρίς ρολόι»
Ο Σωκράτης Φάμελλος εισηγήθηκε μια γραμμή που ακούγεται συνεκτική: προοδευτική σύγκλιση, αλλά χωρίς αυστηρά χρονοδιαγράμματα. Μια τοποθέτηση που στην πράξη μεταφράζεται ως «περιμένουμε να δούμε τι θα κάνουν οι άλλοι». Όταν η αξιωματική αντιπολίτευση αδυνατεί να θέσει η ίδια το πλαίσιο των εξελίξεων και περιορίζεται στο να παρακολουθεί τις κινήσεις των άλλων, η πολιτική της ύπαρξη τίθεται εν αμφιβόλω.
Η ουσία είναι μία: στον ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει συμφωνημένο σχέδιο για το πώς, πότε και με ποιους θα προχωρήσει. Κι αυτό δεν είναι απλώς τακτική διαφωνία. Είναι απόδειξη ότι το κόμμα παραμένει δέσμιο των εσωτερικών του αντιφάσεων, ανίκανο να υπερβεί τις προσωπικές στρατηγικές και τις ομαδοποιήσεις που το κατακερματίζουν.
Παππάς και Αλεξιάδης: Η αμφισβήτηση της ηγετικής γραμμής
Η τοποθέτηση Νίκου Παππά περί «συντεταγμένης πορείας» και η επίμονη αναφορά του Τρύφωνα Αλεξιάδη στην ανάγκη συγκεκριμένου χρονοδιαγράμματος δεν ήταν απλώς τεχνικές παρατηρήσεις. Ήταν μια έμμεση αμφισβήτηση της δυνατότητας της σημερινής ηγεσίας να διαχειριστεί τις εξελίξεις.
Όταν κορυφαία στελέχη ζητούν επίμονα να μάθουν αν υπάρχει επικοινωνία με τον Αλέξη Τσίπρα, στην πραγματικότητα παραδέχονται ότι το κόμμα λειτουργεί υπό καθεστώς δυαδικής εξουσίας. Από τη μία ο Φάμελλος, από την άλλη ο πρώην πρωθυπουργός που παραμένει σιωπηλός, αλλά η σκιά του καθορίζει τις ισορροπίες. Κανένα κόμμα δεν μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά όταν η πραγματική πηγή εξουσίας βρίσκεται εκτός θεσμικών οργάνων.
Πολάκης: Η τορπίλη στο περιβάλλον Τσίπρα
Η πιο ηχηρή παρέμβαση, ωστόσο, ήρθε από τον Παύλο Πολάκη. Ο βουλευτής Χανίων δεν αρκέστηκε στη γνωστή επιθετική ρητορική του. Προχώρησε σε συγκεκριμένη κατονομασία, βάλλοντας κατά του Γιώργου Βασιλειάδη, στενού συνεργάτη του Αλέξη Τσίπρα.
Η αιχμή Πολάκη περί «αναστολής λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ» δεν ήταν μια ακόμη κοινοβουλευτική ατασθαλία. Ήταν η αποτύπωση μιας βαθιάς ρήξης: ένα τμήμα του κόμματος θεωρεί πλέον ότι το περιβάλλον Τσίπρα ασκεί πολιτική φθοράς και ακινησίας, κρατώντας το κόμμα σε ομηρία. Όταν ένα πρώην υπουργός κατονομάζει συνεργάτη του πρώην πρωθυπουργού ως υπεύθυνο για την στασιμότητα, η κρίση δεν είναι πλέον πολιτική. Είναι προσωπική και, το κυριότερο, αγεφύρωτη.
Ζαχαριάδης: Η πρόταση που προκαλεί σύγχυση
Κι ενώ όλοι συζητούν για χρονοδιαγράμματα και στρατηγικές, ο Κώστας Ζαχαριάδης έθεσε το πιο καθοριστικό ερώτημα: να αποκλειστεί το ενδεχόμενο αυτόνομης καθόδου του ΣΥΡΙΖΑ. Μια πρόταση που, αν υιοθετηθεί, οδηγεί σε πλήρη ανατροπή της ως τώρα πορείας του κόμματος. Μια πρόταση, όμως, που τη στιγμή που διατυπώνεται, δείχνει ότι δεν υπάρχει καν συμφωνία για το βασικότερο όλων: αν ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να σταθεί μόνος του ή αν έχει ουσιαστικά παραιτηθεί από την προοπτική αυτόνομης διακυβέρνησης.
Η Κεντρική Επιτροπή ως πεδίο σύγκρουσης
Το Σάββατο, η Κεντρική Επιτροπή καλείται να συνεχίσει αυτή τη συζήτηση. Το ζητούμενο, όμως, δεν είναι τι θα αποφασιστεί. Το ζητούμενο είναι ότι η συζήτηση γίνεται υπό καθεστώς εμφανούς αδυναμίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ συζητά για το πώς θα συνεργαστεί με άλλους, ενώ αδυνατεί να συνεργαστεί με τον εαυτό του. Συζητά για το μέλλον του προοδευτικού χώρου, ενώ το δικό του μέλλον παραμένει αβέβαιο. Συζητά για τον ρόλο Τσίπρα, χωρίς ο Τσίπρας να έχει μιλήσει.
Στην πολιτική, η αβεβαιότητα πληρώνεται ακριβά. Και ο ΣΥΡΙΖΑ, εδώ και μήνες, πληρώνει συνεχώς αυτό το τίμημα. Το ερώτημα είναι αν υπάρχει ακόμη περιθώριο ανάκαμψης ή αν η φθορά έχει πλέον καταστεί μη αναστρέψιμη. Οι επόμενες ημέρες θα δείξουν αν η Κουμουνδούρου μπορεί να βρει διέξοδο από το τέλμα ή αν βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στην εσωστρέφεια, αδυνατώντας να αρθρώσει μια πειστική φωνή απέναντι στη συντηρητική διακυβέρνηση.
