Η πολιτική κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας, που οικοδομήθηκε πάνω στην υπόσχεση της σταθερότητας και του εκσυγχρονισμού, φαίνεται πλέον να κλυδωνίζεται συθέμελα, όχι από εξωτερικές πιέσεις, αλλά από μια εσωτερική σήψη που αναδύεται μέσα από τα σπλάχνα της ίδιας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας.
Το φετινό Πάσχα λειτούργησε ως ο καθρέφτης μιας οδυνηρής πραγματικότητας για τους κυβερνητικούς βουλευτές, οι οποίοι επιστρέφοντας στις περιφέρειές τους ήρθαν αντιμέτωποι με ένα πρωτοφανές κύμα αμηχανίας και κοινωνικής αποδοκιμασίας. Η σιωπή των πολιτών, το «περίεργο ύφος» που περιέγραφαν έμπειρα στελέχη στους διαδρόμους της Βουλής, δεν ήταν τίποτα λιγότερο από την ηχηρή καταδίκη μιας πολιτικής που αισθάνονται ότι τους εμπαίζει.
Η ρίζα του κακού εντοπίζεται στην αίσθηση εγκατάλειψης που νιώθουν οι βουλευτές από το Μέγαρο Μαξίμου. Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι απλώς ένα δικαστικό μέτωπο, αλλά η απόδειξη μιας κυνικής στρατηγικής που εφαρμόζει η ηγεσία της παράταξης: τη στρατηγική του «αποδιοπομπαίου τράγου». Η άρνηση του πρωθυπουργικού επιτελείου να διαχωρίσει τη θέση των βουλευτών που επιτέλεσαν το στοιχειώδες κοινοβουλευτικό τους καθήκον από εκείνους με βαθύτερη εμπλοκή, ερμηνεύτηκε ως μια εσκεμμένη απόπειρα να «τσουβαλιαστούν» όλοι μαζί, προσφέροντας στην αντιπολίτευση το επιχείρημα περί μιας παράταξης υπόδικων. Η οριζόντια άρση ασυλίας, χωρίς ίχνος πολιτικής κάλυψης, έχει μετατρέψει την Κοινοβουλευτική Ομάδα σε ένα «καζάνι που βράζει», με τους βουλευτές να αισθάνονται ότι χρησιμοποιούνται ως αναλώσιμα πιόνια στην επικοινωνιακή σκακιέρα του Μαξίμου.
Η οργή αυτή εντείνεται από το γεγονός ότι η κυβέρνηση, αντί να προσφέρει «λόγια αγάπης και στοργής» για να επουλώσει τις πληγές, επιλέγει την αντεπίθεση μέσω ρυθμίσεων που υποβαθμίζουν περαιτέρω τον ρόλο του εκλεγμένου βουλευτή. Η πρόταση για το ασυμβίβαστο μεταξύ υπουργικού και βουλευτικού αξιώματος θεωρείται από πολλούς ως η οριστική ταφόπλακα στην ανεξαρτησία των μελών της ΚΟ. Στα μάτια των βουλευτών, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν επιχειρεί να εκσυγχρονίσει το κράτος, αλλά να δημιουργήσει έναν στρατό «διορισμένων» υπουργών, αποκομμένων από τη λαϊκή βούληση, τους οποίους θα μπορεί να ανακυκλώνει κατά βούληση, αφήνοντας τους εκλεγμένους αντιπροσώπους στο περιθώριο της πολιτικής παραγωγής. Πρόκειται για μια ωμή προσπάθεια συγκέντρωσης εξουσίας που αλλοιώνει το DNA της κεντροδεξιάς παράταξης.
Την ίδια στιγμή, η εικόνα της κυβέρνησης θολώνει ακόμα περισσότερο από τις ατυχείς επιλογές προσώπων. Ο πρόσφατος μίνι ανασχηματισμός, με την τοποθέτηση εξωκοινοβουλευτικών και τη σκιά πάνω στο πτυχίο του Μακάριου Λαζαρίδη, απέδειξε ότι η ηγεσία στερείται ανακλαστικών και στρατηγικού βάθους. Η δυσαρέσκεια δεν περιορίζεται πλέον στους συνήθεις υπόπτους ή τους «αντάρτες» του κόμματος. Η παρέμβαση του Γιώργου Βλάχου, ο οποίος έθεσε ζήτημα αλλαγής της φυσιογνωμίας του κόμματος και ζήτησε επιτακτικά τη σύγκληση της ΚΟ, είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Η σιωπηλή πλειοψηφία, εκείνοι που μέχρι χθες στήριζαν με αυτοθυσία τη γραμμή του κόμματος, τώρα οργανώνονται, συλλέγουν υπογραφές και προειδοποιούν για μια επερχόμενη έκρηξη που μπορεί να λάβει χώρα ακόμα και κατά τη διάρκεια κρίσιμων ψηφοφοριών στη Βουλή.
Η τακτική του Μεγάρου Μαξίμου να κερδίζει χρόνο μεταθέτοντας τη σύγκληση της ΚΟ για το μέλλον είναι μια επικίνδυνη ομολογία αδυναμίας. Ο φόβος μιας ανοιχτής σύγκρουσης είναι πλέον ορατός, και καμία επικοινωνιακή «ντρίμπλα» μέσω της Συνταγματικής Αναθεώρησης δεν φαίνεται ικανή να κατευνάσει τα πνεύματα. Η κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με την πιο σοβαρή εσωκομματική κρίση της θητείας της, καθώς η βάση της αισθάνεται ότι η ηγεσία έχει χάσει την επαφή με την κοινωνία και τις αρχές της παράταξης. Με το κλίμα να «μυρίζει μπαρούτι» και την απειλή τρίτης δικογραφίας που θα αγγίξει την κορυφή της κυβερνητικής πυραμίδας, η Νέα Δημοκρατία μοιάζει να εισέρχεται σε μια περίοδο παρατεταμένης αποσύνθεσης, όπου η αμφισβήτηση του πρωθυπουργού δεν είναι πλέον ταμπού, αλλά μια καθημερινή πραγματικότητα στους διαδρόμους της εξουσίας.
