Η προσέγγιση που επικρίνει την υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας και τη χαρακτηρίζει ως «ανέξοδο παλληκαρισμό» από το Νίκο Μπίστη αποκαλύπτει μια βαθιά στρεβλή αντίληψη για την εξωτερική πολιτική.
Η άποψη ότι η πίεση για την ολοκλήρωση της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου αποτελεί απλώς ένα «χάιδεμα αντιτουρκικών ρεφλέξ» παραγνωρίζει τη σκληρή γεωπολιτική πραγματικότητα της Ανατολικής Μεσογείου και υποβαθμίζει ζωτικά εθνικά συμφέροντα σε πεδίο μικροπολιτικής αντιπαράθεσης.
Η ενεργειακή θωράκιση δεν είναι εθνικισμός
Το έργο της ηλεκτρικής διασύνδεσης μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου δεν αποτελεί μια συμβολική κίνηση εντυπωσιασμού, αλλά ένα έργο ύψιστης στρατηγικής και γεωοικονομικής σημασίας. Η άρση της ενεργειακής απομόνωσης της Κύπρου συνιστά κορυφαία ευρωπαϊκή και εθνική προτεραιότητα. Το να βαπτίζεται η αυτονόητη απαίτηση για την απρόσκοπτη υλοποίησή του ως «δεξιά διολίσθηση» ή εσωτερική πολιτική σκοπιμότητα είναι τουλάχιστον άστοχο. Η προάσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων απέναντι στις παράνομες τουρκικές αξιώσεις δεν ανήκει σε καμία ιδεολογική πτέρυγα, είναι υποχρέωση κάθε δημοκρατικής και υπεύθυνης πολιτικής δύναμης.
Η ψευδαίσθηση του «Win-Win» με έναν αναθεωρητικό γείτονα
Η πρόταση για μια «συμβιβαστική» προσέγγιση στη βάση μιας λογικής όπου «καμία πλευρά δεν έχει το απόλυτο δίκαιο» είναι εξαιρετικά ολισθηρή και επικίνδυνη. Η Ελλάδα προσέρχεται διαχρονικά στο τραπέζι του διαλόγου με απόλυτο σεβασμό στο Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας. Αντίθετα, η Άγκυρα προβάλλει το παράνομο δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», αμφισβητεί την κυριαρχία ελληνικών νησιών και διατηρεί σε ισχύ ένα παράνομο casus belli.
Το να εξισώνονται οι νόμιμες και σταθερές θέσεις μιας χώρας-μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τις αναθεωρητικές διεκδικήσεις μιας δύναμης που παραβιάζει συστηματικά τη διεθνή νομιμότητα δεν συνιστά νηφαλιότητα, αλλά εθελοτυφλία. Στο Διεθνές Δίκαιο δεν χωρούν εκπτώσεις και υποχωρήσεις χάριν ενός αβέβαιου και εις βάρος μας συμβιβασμού.
Οι στρατηγικές συμμαχίες ως ασπίδα σταθερότητας
Η κριτική που ασκείται στη στρατηγική ευθυγράμμιση της Ελλάδας και της Κύπρου με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ παραβλέπει τη σημασία της αποτρεπτικής ισχύος και των πολυεπίπεδων συμμαχιών. Οι συμμαχίες αυτές δεν οικοδομήθηκαν σε εφήμερη βάση, αλλά πάνω στην ανάγκη δημιουργίας ενός ισχυρού άξονα σταθερότητας, ασφάλειας και οικονομικής ανάπτυξης.
Η προσπάθεια να παρουσιαστεί η Τουρκία ως ο «κερδισμένος μεσολαβητής» των διεθνών κρίσεων αποτελεί μια υπερβολική ανάγνωση της συγκυρίας, η οποία παραγνωρίζει τη βαθιά αναξιοπιστία που εκπέμπει η Άγκυρα στους δυτικούς εταίρους λόγω της επαμφοτερίζουσας στάσης της.
Η πολιτική του κατευνασμού και η φοβική αντιμετώπιση των γεωπολιτικών προκλήσεων δεν οδήγησαν ποτέ σε μακροπρόθεσμη σταθερότητα. Η Ελλάδα οφείλει να πορεύεται με αυτοπεποίθηση, ενισχύοντας την αποτρεπτική της ισχύ και δείχνοντας απόλυτη προσήλωση στα κυριαρχικά της δικαιώματα, χωρίς να εγκλωβίζεται σε θεωρίες που μετατρέπουν τη νόμιμη άμυνα σε πρόβλημα.
Αναλυτικά η ανάρτηση:
Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ επιμένει να ασκεί κριτική στην κυβέρνηση στα θέματα εξωτερικής πολιτικής – ιδιαίτερα στα ελληνοτουρκικά- από τα « δεξιά». Τώρα ζητά ο Νίκος Ανδρουλάκης να λάβει τέλος η εκκρεμότητα της πόντισης του καλωδίου για την ηλεκτρική διασύνδεση Κύπρου Ελλάδας. Πρόκειται για ανέξοδο παλληκαρισμό που αποσκοπεί στο χάιδεμα των παγιωμένων αντιτουρκικών ρεφλέξ . Αν όμως αυτή η στάση του ΠΑΣΟΚ συναντήσει ευήκοα ώτα στο εσωτερικό της ΝΔ ( Δένδιας) η στην περιφέρεια της ( Σαμαράς, Βελόπουλος, Καρυστινού ) τότε αυτό που μέχρι σήμερα ακουγόταν ως ανεπιθύμητη επιθυμία – όπως είναι χρόνια τώρα η επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 νμ στο Αιγαίο – μπορεί να γίνει πρόβλημα του παρόντος. Όλοι εξάλλου θυμόμαστε την ευκολία με την οποία ο Κυριακος Μητσοτάκης ξέχασε ακόμα και την πολιτική του πατέρα του στο Μακεδονικό και έγινε ακραιφνής μακεδονομάχος κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών,
Μέσα σε αυτό το κλίμα δεν είναι περίεργο ότι έχει υποχωρήσει στον δημόσιο λόγο η μόνη νηφάλια και εποικοδομητική προσέγγιση που επιβάλλει να ξεκινήσει η αντιμετώπιση του σκληρού πυρήνα των εκκρεμών διαφορών με την γείτονα . Αυτό αναπόφευκτα θα οδηγήσει σε αναζήτηση λύσεων προωθητικών και ταυτοχρόνως συμβιβαστικών. . Λύσεων βασισμένων στην win win λογική που θα συνεκτιμά και θα συμπεριλαμβάνει τα συμφέροντα και της άλλης πλευράς με δεδομένο ότι αμφότερες έχουν ερείσματα στο Διεθνές Δίκαιο και καμμία το απόλυτο δίκαιο με το μέρος της.
Μονομερείς ενέργειες που υποκρύπτουν αποκλεισμό η παράκαμψη του άλλου από διευθετήσεις στο ενεργειακό πεδίο δεν θα προχωρήσουν. Και η εξέλιξη του πολέμου στον Κόλπο θα έπρεπε να έπεισε διάφορους πολεμοχαρείς αναλυτές ότι η ανεπιφύλακτη προσχώρηση της Ελλάδας και της Κύπρου στον αξονα ΗΠΑ Ισραήλ ( Τραμπ Νετανιάχου δηλαδή ) δεν ήταν τόσο καλή ιδέα όσο διαφημίστηκε αρχικά. Αντιθέτως η αρχικά εμφανιζόμενη – στον ελληνικό τύπο και στους αναλυτές και διεθνολόγους της ΝΔ και όχι μόνο- απομονωμένη Τουρκία διαδραμάτισε ουσιαστικό μεσολαβητικό ρόλο , εδραιώνοντας την θέση της ως περιφερειακή δύναμη. Και τώρα θα τρέχουμε να μικρύνουμε την αξία του δώρου που θα κάνει ο Τραμπ στον Ερντογάν. Η να παρακαλέσουμε και για το δικό μας αντίδωρο. Και ο φαύλος κύκλος καλά θα κρατεί.
