Αιχμές προς την Κυβέρνηση έριξε ο καθηγητής Νομικής Αθηνών Αντώνης Καραμπάτζος για την αποδόμηση του κράτους δικαίου και την απώλεια της θεσμικής σοβαρότητας από την πλευρά της εκτελεστικής εξουσίας.
Αφορμή στάθηκε η παραβιάση τη μυστικότητα της ποινικής προδικασίας, από αστυνομικό που πληροφόρησε τον Υπουργό Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη για μήνυση που του κατέθεσε η Ζωή Κωνσταντοπούλου.
Αναλυτικά:
Αρχηγός κοινοβουλευτικού κόμματος προσέρχεται σε αστυνομικό τμήμα, υποβάλλει μήνυση κατά υπουργού και αντιπροέδρου του κυβερνώντος κόμματος, για όποιους λόγους κρίνει εκείνη. Αστυνομικός του οικείου αστυνομικού τμήματος κρίνει σκόπιμο, παραβιάζοντας τη μυστικότητα της ποινικής προδικασίας, να ενημερώσει τον μηνυόμενο υπουργό. Ο τελευταίος κοινοποιεί δημοσίως την ιδιωτική, αναλυτική ενημέρωση που έλαβε από τον «φίλο» του αστυνομικό και μάλιστα μας ενημερώνει, περιπαικτικά και εν είδει κουτσομπολιού, ότι του μεταφέρθηκε και τι φορούσε η αρχηγός όταν προσήλθε στο αστυνομικό τμήμα.
Όσα δικαίως μπορεί να προσάψει κανείς στη Ζωή Κωνσταντοπούλου για την εν γένει κοινοβουλευτική και πολιτική της συμπεριφορά, εν προκειμένω όμως ορθά διαμαρτύρεται. Πρόκειται για ένα ακόμη θεσμικό ολίσθημα ενός κυβερνητικού παράγοντα (αλλά βεβαίως και του εμπλεκόμενου αστυνομικού οργάνου). Είναι τόσα πολλά, μάλιστα, τα θεσμικά ολισθήματα κυβερνητικών και άλλων παραγόντων, που πραγματικά χάνει κανείς το μέτρημα. Τελευταία μόνο: Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος απειλεί με νομικές συνέπειες δημοσιογράφο που του υπέβαλε ερωτήματα για ζήτημα δημοσίου ενδιαφέροντος (τραγωδία της Χίου) κατά την επίσημη ενημέρωση των δημοσιογράφων, επικαλούμενος την ιδιότητα του νομικού και εφευρίσκοντας το αδίκημα της «παραποίησης δεδομένων» – το περιστατικό αυτό προφανώς θα απασχολήσει τις μελλοντικές διεθνείς εκθέσεις για την ελευθερία του Τύπου στη χώρα. Άλλος υπουργός, φορέας και αυτός της εκτελεστικής εξουσίας, αφήνει υπόνοιες για τον ρόλο δικηγόρου σε εκκρεμή ποινική διαδικασία, παρεμβαίνοντας ουσιαστικά σε αυτήν, ενώ ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας διαρρέει το περιεχόμενο της συνάντησης που είχε με πρώην πρωθυπουργό, καθώς και τις εκτιμήσεις του σε σχέση με τις προθέσεις του τελευταίου, εν είδει κάποιου ανορθόδοξου πολιτικού σχολιασμού.
Δεν υπάρχει συναίσθηση θεσμικής ευθύνης. Και στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα ολοένα και σωρεύονται τα νέφη της πολιτικής ύβρεως, που γεννά αλαζονεία, υπεροψία και φυσικά την αίσθηση ότι όρια στην άσκηση της εξουσίας δεν υπάρχουν. Την αίσθηση έλλειψης οιουδήποτε φρένου και ελέγχου. Ο θεσμικός κατήφορος είναι διαρκής στη χώρα τα τελευταία χρόνια, με πρωταρχική ευθύνη της παρούσας κυβέρνησης και του Πρωθυπουργού. Και με τέτοια συνεχή περιστατικά, ειλικρινά πώς μπορεί να πείσει κανείς την αντίπερα όχθη για την ειλικρίνεια των προθέσεων σε σχέση με τη συνταγματική αναθεώρηση ή τις αναγκαίες μεταρρυθμιστικές τομές στη χώρα;
