Από τη στιγμή που η Μαρία Καρυστιανού επέλεξε να εξαργυρώσει το βαρύ συναισθηματικό κεφάλαιο του ακτιβισμού της, περνώντας επίσημα στον στίβο της πολιτικής, οφείλει να γνωρίζει ότι η περίοδος της ασυλίας τελείωσε οριστικά.
Η ίδρυση του κινήματος «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» τη μεταμόρφωσε αυτόματα από μια τραγική φιγούρα που ζητούσε δικαίωση, σε μια αρχηγό κόμματος που διεκδικεί την ψήφο των πολιτών και, αναπόφευκτα, την εξουσία.
Σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, κάθε της κίνηση, κάθε της επιλογή και κάθε δείγμα του τρόπου ζωής της μπαίνει πλέον κάτω από το μικροσκόπιο της δημόσιας κριτικής.
Η πρώτη σοβαρή ρωγμή στην εικόνα της «φωνής του απλού λαού» δεν άργησε να έρθει, με αφορμή τα πλάνα από την πρόσφατη επίσκεψή της στο νοσοκομείο Αττικόν.
Η εικόνα της επικεφαλής ενός κόμματος που ευαγγελίζεται την κοινωνική δικαιοσύνη και τη στήριξη των ασθενέστερων, να μετακινείται με ένα θηριώδες, πανάκριβο γερμανικό SUV, προκάλεσε αλγεινή εντύπωση και έντονο σχολιασμό. Το premium όχημα, που συνδυάζει υψηλές επιδόσεις, τετρακίνηση και την τελευταία λέξη της ηλεκτρικής αυτονομίας για τις αστικές της βόλτες, έρχεται σε πλήρη και κραυγαλέα αντίθεση με το προφίλ της αντισυστημικής δύναμης που προσπαθεί να πλασάρει.
Όταν διεκδικείς την εξουσία με σημαία την κάθαρση και την καταπολέμηση της διαφθοράς, η αλαζονεία της πολυτέλειας είναι το χειρότερο δυνατό ξεκίνημα. Η επιλογή ενός τέτοιου προκλητικού αυτοκινήτου για τις δημόσιες εμφανίσεις της, ειδικά σε χώρους όπως ένα δημόσιο νοσοκομείο, γεννά σοβαρά ερωτηματικά για το αν η κυρία Καρυστιανού έχει αντιληφθεί το βάρος του νέου της ρόλου. Η πολιτική απαιτεί συνέπεια λόγων και έργων, αλλά κυρίως απαιτεί τη συμπεριφορά εκείνου που δεν προκαλεί το κοινό αίσθημα. Το να μιλάς για τους αδύναμους από το κάθισμα ενός πολυτελούς SUV των πολλών χιλιάδων ευρώ δεν είναι απλώς μια κακή επικοινωνιακή επιλογή, είναι μια καθαρή πολιτική αντίφαση που εκθέτει ανεπανόρθωτα τη νέα αρχηγό.
