Οι έδρες στη Βουλή δεν αποτελούν ατομικό λάφυρο. Είναι προϊόν συλλογικής επιλογής των πολιτών, οι οποίοι ψήφισαν συγκεκριμένα κόμματα, προγράμματα και δεσμεύσεις. Όταν αυτές οι έδρες μετακινούνται με συμφωνίες κορυφής, χωρίς κοινωνική νομιμοποίηση ή λογοδοσία, η δημοκρατία αποδυναμώνεται. Η πολιτική μετατρέπεται σε κλειστό κύκλωμα, όπου οι πολίτες παρακολουθούν ως θεατές αποφάσεις που λαμβάνονται ερήμην τους.
Σε αυτό το πλαίσιο, ιδιαίτερη σημασία έχει η δημόσια παρέμβαση του Δημάρχου Αθηναίων, Χάρη Δούκα, ο οποίος μίλησε ανοιχτά για πολιτική ανηθικότητα στις μεταγραφές βουλευτών και στην «αρπαγή» εδρών. Η φράση του «εμένα δεν μου αρέσει το πλιάτσικο» συμπυκνώνει ένα ευρύτερο κοινωνικό αίσθημα: την κόπωση από τις συναλλαγές εξουσίας και τη βαθιά δυσπιστία απέναντι σε πρακτικές που θυμίζουν περισσότερο παζάρι παρά δημοκρατική διαδικασία.
Στα πολιτικά γραφεία συζητείται έντονα ότι τέτοιες κινήσεις γίνονται με μοναδικό στόχο τη διατήρηση σχημάτων που αδυνατούν να παράξουν ουσιαστική πολιτική πρόταση. Οι μεταγραφές λειτουργούν ως τεχνητή αναπνοή για μηχανισμούς που έχουν χάσει την επαφή τους με την κοινωνική βάση. Μπορεί να προσφέρουν κάποια πρόσκαιρα οφέλη σε επίπεδο συσχετισμών, όμως μακροπρόθεσμα βαθαίνουν την κρίση εμπιστοσύνης προς το πολιτικό σύστημα.
