Η στελέχωση της Επιτροπής Συμπαράταξης και Διεύρυνσης του ΠΑΣΟΚ δεν είναι μια τεχνική διαδικασία ουδέτερου χαρακτήρα. Είναι μια βαθιά πολιτική πράξη, με σαφές ιδεολογικό και στρατηγικό αποτύπωμα. Και ακριβώς γι’ αυτό, ο τρόπος με τον οποίο η ηγεσία του κόμματος επιλέγει να «διευρύνει» το πολιτικό της ακροατήριο δεν μπορεί να περνά απαρατήρητος, ούτε να αντιμετωπίζεται ως μια αθώα άσκηση συμπερίληψης.
Στην περίπτωση του Γιώργου Σακελλίων, το πρόβλημα δεν είναι απλώς μια αστοχία προσώπου, αλλά η πολιτική λογική που τη γεννά και τη νομιμοποιεί.
Η διεύρυνση, όταν αποκόπτεται από σαφές προγραμματικό και αξιακό πλαίσιο, παύει να λειτουργεί ως εργαλείο πολιτικής ανασύνταξης και μετατρέπεται σε μηχανισμό θόλωσης. Η ένταξη ενός προσώπου με δημόσια καταγεγραμμένες θέσεις που κινούνται συστηματικά δεξιότερα της επίσημης γραμμής του ΠΑΣΟΚ δεν εκπέμπει μήνυμα ανοίγματος, αλλά αμφισημίας. Δεν προσθέτει κοινωνικά ακροατήρια, αντιθέτως αποξενώνει ιστορικές και ενεργές δυνάμεις της παράταξης που αναζητούν καθαρό πολιτικό στίγμα και όχι ιδεολογικές εκπτώσεις στο όνομα μιας αόριστης «κεντρώας κανονικότητας».
Οι δημόσιες τοποθετήσεις του κ. Σακελλίων υπέρ της πανεπιστημιακής αστυνομίας, της αποχώρησης του ΠΑΣΟΚ από τη συζήτηση για τα Τέμπη ή της άρσης της μονιμότητας στο Δημόσιο δεν συνιστούν απλώς προσωπικές απόψεις. Συνιστούν ευθεία αντίθεση με θεμελιώδεις πολιτικές θέσεις του κόμματος. Όταν τέτοιες θέσεις όχι μόνο δεν αποτελούν εμπόδιο, αλλά φαίνεται να συνυπάρχουν αρμονικά με τον ρόλο του «διευρυντή», τότε το ερώτημα δεν αφορά τον ίδιο, αλλά εκείνους που αποφάσισαν να τον αξιοποιήσουν.
Ακόμη πιο προβληματική είναι η εμφανής πολιτική του εγγύτητα με τον Κυριάκο Μητσοτάκη και την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Η συστηματική κατανόηση, αν όχι νομιμοποίηση, του νεοφιλελεύθερου αφηγήματος περί «νόμου και τάξης» και «κανονικότητας», όπως αυτό αρθρώνεται από το Μαξίμου, δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας. Πρόκειται για λόγο που λειτουργεί περισσότερο ως γέφυρα συναίνεσης παρά ως αντιπολιτευτική κριτική. Και ακριβώς εδώ εδράζεται η πολιτική ευθύνη της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ.
Την ώρα που απορρίπτεται το αίτημα για ρητή συνεδριακή δέσμευση κατά της μετεκλογικής συνεργασίας με τη ΝΔ, η επιλογή προσώπων που υπερασπίζονται ανοιχτά τη συγκυβέρνηση λειτουργεί ως σιωπηρό, αλλά ηχηρό, μήνυμα. Όχι προς τους αντιπάλους, αλλά προς την ίδια την κοινωνική βάση του κόμματος. Ένα μήνυμα που υπονομεύει την αξιοπιστία της πολιτικής του αυτονομίας και τροφοδοτεί τη δυσπιστία όσων φοβούνται ότι η στρατηγική ασάφεια δεν είναι ατύχημα, αλλά επιλογή.
Η διεύρυνση δεν μετριέται αριθμητικά, ούτε εξαντλείται στη συνύπαρξη ετερόκλητων πολιτικών διαδρομών. Κρίνεται από το αν ενισχύει τη συλλογική ταυτότητα ή αν τη διαβρώνει. Στην παρούσα συγκυρία, η απόφαση αυτή δεν μοιάζει να ενώνει, αλλά να βαθαίνει το ρήγμα ανάμεσα στη διακηρυγμένη προοδευτική φυσιογνωμία του ΠΑΣΟΚ και στις πρακτικές επιλογές της ηγεσίας του. Και αυτό είναι ένα πολιτικό κόστος που δύσκολα θα καλυφθεί με επικοινωνιακούς χειρισμούς.
