Κάποτε οι κεντρικοί τραπεζίτες μετρούσαν τις λέξεις τους με το μικροσκόπιο της θεσμικής ευθύνης. Σήμερα, αρκεί μια «χαλαρή» συνομιλία σε φιλικό περιβάλλον για να ανοίξει συζήτηση περί ορίων. Η πρόσφατη επιλογή του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος να παραχωρήσει συνέντευξη σε μέσο που έχει ταυτιστεί δημόσια με τη γραμμή της ΝΔ δεν είναι μια απλή επικοινωνιακή αστοχία. Είναι πολιτικό μήνυμα.
Διότι ο κεντρικός τραπεζίτης δεν είναι σχολιαστής. Είναι θεσμικός παράγοντας με εγγυημένο ρόλο ανεξαρτησίας. Όταν επιλέγει να συνομιλεί σε πλατφόρμες που λειτουργούν ως μηχανισμοί πολιτικής υπεράσπισης, δημιουργείται εύλογα η εντύπωση ότι το τραπεζικό σύστημα μετακινείται από τον χώρο της ουδετερότητας στον χώρο της επικοινωνιακής στρατολόγησης. Και αυτό δεν αφορά το περιεχόμενο των λεγομένων, αλλά το πλαίσιο.
Σε μια περίοδο όπου οι τράπεζες καλούνται να διαχειριστούν κοινωνική δυσπιστία, κόκκινα δάνεια και το ακανθώδες ζήτημα της πιστωτικής ασφυξίας, η εικόνα μετράει όσο και η ουσία. Η ανεξαρτησία δεν είναι τυπικό προνόμιο· είναι θεσμικό καθήκον. Αν θολώνει, το κόστος δεν είναι επικοινωνιακό. Είναι πολιτικό και, εντέλει, συστημικό.
