Στο ίδιο κάδρο μπαίνουν πλέον δύο παράλληλες κινήσεις που μόνο τυχαίες δεν μοιάζουν. Από τη μία, οι παρεμβάσεις των Μανώλη Χνάρη και Σταύρου Τζεδάκη, με φόντο την εξεταστική του ΟΠΕΚΕΠΕ, οι οποίες δεν περιορίζονται στη θεσμική διάσταση της υπόθεσης αλλά επιλέγουν να στοχεύσουν ευθέως τις πολιτικές παρεμβάσεις του Χάρη Δούκα.
Από την άλλη, η δημόσια επαναφορά του σεναρίου συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ – ΝΔ, με πρωταγωνιστές τον Άδωνι Γεωργιάδη και την Άννα Διαμαντοπούλου, που εμφανίζονται να «σπρώχνουν» το αφήγημα της συναίνεσης ως μονόδρομο.
Η σύμπτωση δεν περνά απαρατήρητη στη βάση του ΠΑΣΟΚ. Στελέχη και μέλη βλέπουν ότι, ενώ ο Χάρης Δούκας επιμένει σε καθαρές πολιτικές θέσεις, κοινωνικό πρόσημο και σαφή διάκριση από τη Νέα Δημοκρατία, δέχεται πυρά εκ των έσω από πρόσωπα που την ίδια στιγμή αποφεύγουν να συγκρουστούν με τη στρατηγική των ανοιχτών γεφυρών προς τη δεξιά.
Η κριτική, έτσι, μοιάζει να μην αφορά την ουσία των προτάσεων, αλλά το γεγονός ότι αυτές χαλάνε μια βολική αφήγηση.
Την ώρα που κυβερνητικά στελέχη μιλούν απερίφραστα για συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ και αναζητούν συνομιλητές, ο εσωκομματικός λόγος ορισμένων επιλέγει να αποδυναμώνει όσους ξεκαθαρίζουν ότι το ΠΑΣΟΚ οφείλει να πορευτεί με αυτονομία και προγραμματική σαφήνεια. Το μήνυμα που εκπέμπεται είναι αντιφατικό και πολιτικά προβληματικό.
Σε κάθε περίπτωση, η βάση αντιλαμβάνεται ότι το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι τα πρόσωπα, αλλά η κατεύθυνση. Και όσο εντείνονται οι επιθέσεις απέναντι σε όσους αποκλείουν τη συγκυβέρνηση με τη ΝΔ, τόσο ενισχύεται η αίσθηση ότι κάποιοι ενοχλούνται όχι από την εσωστρέφεια, αλλά από την καθαρή πολιτική γραμμή.
