Στην πολιτική πιάτσα λένε πως τίποτα δεν είναι τυχαίο και όσα εκτυλίσσονται τις τελευταίες ώρες γύρω από τον Γιάννη Παναγόπουλο μόνο ως «κεραυνός εν αιθρία» δεν μπορούν να διαβαστούν. Πίσω από τις δεσμεύσεις λογαριασμών, τις διαρροές, τα ανώνυμα σημειώματα και τα υπερπατριωτικά πρωτοσέλιδα, όσοι ξέρουν κοιτούν αλλού: στο βαθύ, άλυτο και πλέον ανοιχτό εσωκομματικό ρήγμα του ΠΑΣΟΚ.
Η ανώνυμη καταγγελία, λένε οι καλά πληροφορημένοι, δεν έπεσε από τον ουρανό. Ήταν σύντομη, μόλις ενάμιση σελίδα, αλλά αρκετή για να ανάψει φωτιές. Και το ενδιαφέρον δεν είναι τόσο το περιεχόμενό της όσο η προέλευση που ψιθυρίζεται έντονα στους συνδικαλιστικούς διαδρόμους. ΠΑΣΟΚος, με φιλοδοξίες και βλέμμα στραμμένο στις εκλογές της ΓΣΕΕ τον Απρίλιο, ο οποίος κάθε άλλο παρά δημοφιλής είναι στους κόλπους της τριτοβάθμιας συνομοσπονδίας.
Στόχος, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, να εμφανιστεί ως «άνθρωπος του Ανδρουλάκη» και να διεκδικήσει την προεδρία, την ώρα που ο Παναγόπουλος, μετά από δύο δεκαετίες στην κορυφή, έχει κόψει κάθε γέφυρα με τη Χαριλάου Τρικούπη. Και κάπου εδώ αρχίζουν τα δύσκολα για την ηγεσία του κόμματος, που δείχνει να τρέχει πίσω από τα γεγονότα αντί να τα προλαβαίνει.
Η απόφαση για αναστολή της κομματικής ιδιότητας ήρθε αστραπιαία, πριν καν υπάρξει πλήρης εικόνα της δικογραφίας. Την ίδια ώρα, τα γνωστά «παπαγαλάκια» έσπευσαν να διαρρεύσουν σενάρια περί επικείμενης σύλληψης, σπρώχνοντας το κλίμα στα άκρα και μετατρέποντας μια θεσμική διαδικασία σε πολιτικό σόου. Όχι τυχαία, στο παρασκήνιο αρκετοί μιλούν για βιασύνη που προδίδει φόβο.
Η ειρωνεία της υπόθεσης είναι ότι ο ίδιος ο Παναγόπουλος είχε στηρίξει Γερουλάνο στον πρώτο γύρο των εσωκομματικών εκλογών και Ανδρουλάκη στον δεύτερο. Παρ’ όλα αυτά, σήμερα αντιμετωπίζεται σαν ξένο σώμα, σχεδόν ως βαρίδι. Στην πολιτική, όμως, οι προσωπικές σχέσεις σπάνια αντέχουν όταν μπαίνουν στη μέση μηχανισμοί και καρέκλες.
Το μόνο βέβαιο είναι πως το θέμα δεν θα κλείσει εύκολα. Γιατί πίσω από τον θόρυβο, τις διαρροές και τα ηθικολογικά κηρύγματα, αναδύεται ξανά το γνώριμο πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ: εσωστρέφεια, αλληλοϋπονόμευση και μια διαρκής ανάγκη να λυθούν πολιτικά ζητήματα με οργανωτικά και επικοινωνιακά τρικ. Και αυτά, όπως έχει δείξει η ιστορία, σπάνια καταλήγουν καλά.
