Μετά τη μητέρα μου, που τη θυμόμαστε ως ένα υπέροχο πλάσμα, περάσαμε στον ζόφο της μητριάς, εξομολογήθηκε
H Μάρθα Φριντζήλα παραχώρησε μία εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη, στην οποία αναφέρθηκε μεταξύ άλλων στα δύσκολα παιδικά της χρόνια. Η γνωστή τραγουδίστρια, που ήταν καλεσμένη στην εκπομπή «Buongiorno», το πρωί της 17ης Ιανουαρίου, εξομολογήθηκε ότι τα 7 χρόνια που έζησε δίπλα στη μητριά της, μετά τον θάνατο της μητέρα της, ήταν χρόνια κακοποίησης. Η Μάρθα Φριντζήλα μάλιστα έκανε λόγο για «ζόφο», ενώ μίλησε και για την αδερφή της, που έφυγε από τη ζωή μερικά χρόνια αργότερα. Όπως είπε, η απώλειά της ήταν ένα «χαστούκι» για εκείνη και υποστήριξε πως ζούσε με την ενοχή της επιβίωσης. Σε άλλο σημείο της συνέντευξης, η τραγουδίστρια εξήγησε πως δεν πιστεύει στον Θεό και παραδέχτηκε ότι έχει βρεθεί αντιμέτωπη με οικονομικά προβλήματα.
Η τραγουδίστρια χαρακτήρισε τη μητέρα της, την οποία «έχασε» σε ηλικία 6 ετών ως ένα υπέροχο πλάσμα. Όσον αφορά δε στα 7 χρόνια που πέρασε μαζί με τη δεύτερη σύζυγο του πατέρα της, δήλωσε πως ήταν μία περίοδος κακοποίησης. «Μεγάλωσα με τον πατέρα μου. Η μητέρα μου ήταν 42 ετών όταν ”έφυγε” και εγώ 6. Μετά ο πατέρας μου έκανε έναν γάμο που ήταν μπάχαλο. Έζησα με τη μητριά μου 7 χρόνια κακοποίησης, δύσκολα χρόνια. Μετά τη μητέρα μου, που τη θυμόμαστε ως ένα υπέροχο πλάσμα, περάσαμε στον ζόφο της μητριάς. Ήμασταν 4 αδελφές, ”έχασα” τη μία όμως όταν ήμουν 14 κι εκείνη 16. Ήρθε αυτό το ”χαστούκι”, ζεις με την ενοχή της επιβίωσης. Ήταν δυστύχημα με τη μηχανή, πολύ απότομο. Ζήτησα βοήθεια σε μεγάλη ηλικία», είπε χαρακτηριστικά.
Στη συνέχεια, η Μάρθα Φριντζήλα αναφέρθηκε στις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετώπισε, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο τις διαχειρίστηκε. Διευκρίνισε επίσης πως δεν νιώθει την ανάγκη να πιστέψει σε μία ανώτερη δύναμη. «Τα οικονομικά προβλήματα με δυσκόλεψαν αρκετά αλλά έλεγα: όχι, ρε φίλε, δεν θα κάνω κάτι που δεν θέλω. Έχω πει «ναι» και έχω ξεπεί, όταν μου πρότειναν να παίρνω 3 χιλιάρικα τη βραδιά στην τσέπη. Δεν το έκανα. Δεν πιστεύω στον Θεό, δεν έχω νιώσει την ανάγκη να πιστέψω σε κάτι. Μου αρέσει, ωστόσο, η μουσική της εκκλησίας, κάποια έθιμα όπως της Μεγάλης Εβδομάδας, συγκινούμαι και κλαίω. Δεν προσεύχομαι όμως, ούτε επικαλούμαι τον Θεό και την Παναγία», κατέληξε.
