Το κλίμα που διαμορφώνεται ενόψει της επόμενης συνεδρίασης της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας δεν θυμίζει σε τίποτα την τυπική «οικογενειακή φωτογραφία» των περασμένων ετών.
Μετά τη δημόσια σύγκρουση για το DNA της παράταξης, η αίθουσα της Γερουσίας αναμένεται να μετατραπεί σε μια αρένα όπου η «σιωπηλή πλειοψηφία» των βουλευτών θα κληθεί να διαλέξει στρατόπεδο, την ώρα που το Μαξίμου ετοιμάζει μια στρατηγική «πειθαρχίας μέσω της επίθεσης».
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, έχοντας δώσει το πράσινο φως σε στελέχη όπως ο Μακάριος Λαζαρίδης να σηκώσουν τους τόνους, σκοπεύει να χρησιμοποιήσει την ομιλία του ως μια υπενθύμιση της κυριαρχίας του, ποντάροντας στο επιχείρημα ότι η εσωστρέφεια είναι ο μόνος εχθρός που μπορεί να γκρεμίσει το δημοσκοπικό 31%.
Η τακτική του Πρωθυπουργού θα είναι πιθανότατα η ανάδειξη της κυβερνητικής αποτελεσματικότητας ως τη μόνη αυθεντική έκφραση της κεντροδεξιάς ταυτότητας, επιχειρώντας να εγκλωβίσει τους αμφισβητίες στο ρόλο του «φρένου» στην εξέλιξη της χώρας.
Στην αντίπερα όχθη, ο Νίκος Δένδιας δεν φαίνεται διατεθειμένος να οπισθοχωρήσει, έχοντας πλέον στο πλευρό του βουλευτές όπως ο Ευριπίδης Στυλιανίδης που λειτουργούν ως «κυματοθραύστες» των πρωθυπουργικών πυρών. Η δική τους στρατηγική στη συνεδρίαση θα επικεντρωθεί στην ανάγκη επανασύνδεσης με τη λαϊκή βάση, με το επιχείρημα ότι η ΝΔ δεν μπορεί να πανηγυρίζει όταν τα ποσοστά της «αγκομαχούν» γύρω από το 30%, την ώρα που παραδοσιακά κάστρα της παράταξης νιώθουν παραμελημένα.
Το πραγματικό ενδιαφέρον όμως κρύβεται στους «γαλάζιους» βουλευτές της περιφέρειας, οι οποίοι βρίσκονται ανάμεσα στις συμπληγάδες των δύο τάσεων. Αυτοί οι βουλευτές, που εισπράττουν καθημερινά τη γκρίνια των τοπικών κοινωνιών για την ακρίβεια και την καθημερινότητα, είναι πιθανό να χρησιμοποιήσουν τη συνεδρίαση για να θέσουν τα δικά τους «υπαρξιακά» ερωτήματα. Αν οι τοποθετήσεις τους ξεφύγουν από το τυπικό πλαίσιο των ερωτήσεων-απαντήσεων και αγγίξουν τη φιλοσοφία της διακυβέρνησης, τότε ο «εμφύλιος» θα περάσει από το επίπεδο των ηγετικών φιλοδοξιών στο επίπεδο της πολιτικής επιβίωσης της ίδιας της κοινοβουλευτικής ομάδας.
Η επόμενη πράξη αυτού του δράματος θα παιχτεί με κλειστές τις πόρτες, αλλά οι απόηχοι των συγκρούσεων θα φτάσουν σίγουρα μέχρι το Συνέδριο του Μαΐου. Εκεί θα φανεί αν το Μαξίμου μπορεί να συγκρατήσει τις δυνάμεις που το ίδιο «απελευθέρωσε» για να απαντήσει στον Δένδια ή αν η παράταξη εισέρχεται σε μια περίοδο παρατεταμένης αποσταθεροποίησης με φόντο τη διαδοχή.
Θα θέλατε να επικεντρωθούμε σε ένα συγκεκριμένο σενάριο για το πώς θα μπορούσε να αντιδράσει η «καραμανλική» πτέρυγα αν οι τόνοι από το Μαξίμου οξυνθούν περαιτέρω;
