Οι εκφράσεις αχαλίνωτης ισχύος δεν γίνονται πιο ωμές από την απαγωγή ενός εν ενεργεία προέδρου από την πρωτεύουσά του μέσα στη μαύρη νύχτα.
Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έδειξε, με μια ανάρτηση 74 λέξεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ότι μπορεί να ενεργεί αποφασιστικά, ξαφνικά και ίσως απερίσκεπτα, επιδιώκοντας τους ποικίλους και μεταβαλλόμενους στόχους του στην εξωτερική πολιτική, με ελάχιστο σεβασμό στα προηγούμενα, τις συνέπειες ή, όπως φαίνεται, το διεθνές δίκαιο.
Η επιχείρηση για τη μεταφορά του Βενεζουελανού Προέδρου Νικολάς Μαδούρο και της συζύγου του από την καλά φρουρούμενη τοποθεσία τους στο Καράκας —προκειμένου, όπως εικάζεται, να έρθουν αντιμέτωποι με το αμερικανικό δικαστικό σύστημα— ακολουθεί ένα προβλέψιμο, αν και ακραίο, μοτίβο για αυτό που οι ΗΠΑ αποκαλούν «φυγόδικο», με επικήρυξη 50 εκατομμυρίων δολαρίων.
Ωστόσο, υπάρχει μια σοβαρή εξαίρεση εδώ: Ο Μαδούρο είναι αρχηγός κράτους, του οποίου το έθνος αποτελεί στόχο διαφόρων συνεχιζόμενων πολιτικών επιδιώξεων των ΗΠΑ. Ό,τι κι αν λένε τα κατηγορητήρια, αυτή η πράξη θα δίνει πάντα την αίσθηση του πολιτικού κινήτρου.
Τα Κίνητρα και το Παράδοξο
Διαδοχικές κυβερνήσεις στον Λευκό Οίκο επιδίωκαν να απομακρύνουν το αριστερόστροφο, αλλά αυταρχικό και ενίοτε βίαιο καθεστώς της Βενεζουέλας — είτε για την καταπολέμηση της διακίνησης ναρκωτικών, είτε για το πετρέλαιο, είτε για την περιφερειακή ευθυγράμμιση.
Η δεύτερη θητεία Τραμπ προέβαλε τον τερματισμό του ρόλου του Μαδούρο ως «εγκεφάλου» ενός τεράστιου περιφερειακού δικτύου ναρκοεμπορίου ως βασικό επιχείρημα. Ωστόσο, προσέκρουσαν σε ένα παράδοξο όταν πρότειναν στον Μαδούρο απλώς να εγκαταλείψει την εξουσία: Δεν μπορούσε να είναι ταυτόχρονα ο αρχηγός του δικτύου και ένας άνθρωπος που θα μπορούσε να εγκαταλείψει τον ρόλο του εν ριπή οφθαλμού.
Τα στοιχεία ότι ο Μαδούρο βρισκόταν στην κορυφή της περιφερειακής ιεραρχίας δεν ήταν επίσης τόσο ακλόνητα όσο θα ήλπιζε ο Λευκός Οίκος. Ναι, η Βενεζουέλα αναμφίβολα επέτρεπε τη διακίνηση ναρκωτικών από τον εναέριο χώρο και τις ακτές της, με την Κολομβία (τον κορυφαίο παραγωγό κοκαΐνης παγκοσμίως) ακριβώς δίπλα στα σύνορά της. Όμως τα καρτέλ του Μεξικού και της Κολομβίας ήταν μεγαλύτεροι παίκτες — κι όμως φαινόταν να ελκύουν λιγότερο τη στρατιωτική προσοχή των ΗΠΑ.
Η Επόμενη Μέρα
Στο επίκεντρο αυτής της ενέργειας βρίσκονται οι ευρύτερες φιλοδοξίες της Ουάσιγκτον για μεγαλύτερο έλεγχο στην «γειτονιά» της, για αυτό που έχουν ονομάσει μια επικαιροποιημένη εκδοχή του Δόγματος Μονρόε.
-
Μια πειθήνια Βενεζουέλα είναι καλύτερη για τις αμερικανικές αγορές υδρογονανθράκων.
-
Το κυριότερο, παρέχει έναν τόπο όπου μπορούν να επιστρέψουν εκατομμύρια Βενεζουελανοί που αναζητούν σήμερα καταφύγιο στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ωστόσο, προς το παρόν, το τι μέλλει γενέσθαι δεν είναι σαφές — ούτε αν υπάρχει άμεσος διάδοχος πρόθυμος να αναλάβει τον ίδιο κίνδυνο απαγωγής. Μένει επίσης να φανεί αν αυτό θα πυροδοτήσει την αντι-αμερικανική οργή ή αν θα εγκαινιάσει μέρες πανηγυρισμών για το τέλος μιας δικτατορίας που οδήγησε την οικονομία της Βενεζουέλας σε ελεύθερη πτώση.
Η απομάκρυνση του Μαδούρο είναι μια νίκη για τον Τραμπ, αλλά το χάος ή η κατάρρευση μετά από αυτόν θα ήταν μια αλυσιδωτή απώλεια. Το σχέδιο για το «μετά» είναι πιο σημαντικό από την συγκλονιστική επίδειξη αμερικανικής ισχύος στους ουρανούς του Καράκας τα ξημερώματα του Σαββάτου
