Σε μια εποχή που η πολιτική δοκιμάζεται από τη διάβρωση της εμπιστοσύνης των πολιτών, η αξιοπιστία δεν αποτελεί απλώς ένα προσόν, αλλά θεμελιώδη προϋπόθεση άσκησης πολιτικής ηγεσίας.
Στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής, και με το συνέδριο να πλησιάζει, η αναζήτηση του προσώπου που μπορεί να εκφράσει μια πειστική και συνεκτική προοπτική για την παράταξη αποκτά κρίσιμη σημασία. Σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο, η πολιτική διαδρομή και η παρουσία του Χάρη Δούκα αναδεικνύονται ως ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα συνέπειας ανάμεσα σε λόγια και έργα.
Η νίκη του στον Δήμο της Αθήνας δεν ήταν μόνο μια εκλογική επιτυχία. Υπήρξε κυρίως τεκμήριο ότι ένα πολιτικό πρόσωπο μπορεί να πείσει με επιχειρήματα, με συγκροτημένο σχέδιο και με σταθερή στάση, αμετακίνητη από τη συγκυρία. Ο Χάρης Δούκας κατόρθωσε να χτίσει μια σχέση εμπιστοσύνης με πολίτες που συχνά κοιτούν με δυσπιστία το πολιτικό σύστημα, χρησιμοποιώντας όχι επικοινωνιακά τεχνάσματα, αλλά μια συνεπή και ουσιαστική πολιτική αφήγηση.
Η αντιπαραβολή με τους άλλους διεκδικητές της ηγεσίας καθίσταται αναπόφευκτη.
Η Άννα Διαμαντοπούλου, με μακρά και σημαντική διαδρομή, έχει συχνά τονίσει την αξία των συμβολισμών στην πολιτική. Ωστόσο, ένας συμβολισμός αποκτά υπόσταση μόνο όταν ευθυγραμμίζεται με το πολιτικό μήνυμα. Όταν η δημόσια εικόνα παράγει αντιφάσεις, ο συμβολισμός αποδυναμώνεται. Η σκηνή της να χορεύει ζεϊμπέκικο, με τον Θάνο Μωραΐτη να τη συνοδεύει, προκάλεσε σε αρκετούς την αίσθηση μιας πολιτικής ελαφρότητας που δύσκολα συμβαδίζει με το απαιτούμενο βάρος για την ηγεσία ενός ιστορικού φορέα. Ταυτόχρονα, η στάση της εγείρει ερωτήματα επιλεκτικής ευαισθησίας: η αντίδρασή της στην ένταξη του Θεοδόση Πελεγρίνη, λόγω παλαιότερης κριτικής του σε νόμο της, φάνηκε να εφαρμόζει δύο μέτρα και δύο σταθμά, ιδίως αν αναλογιστεί κανείς πρόσωπα με τα οποία στο παρελθόν δεν είχε ανάλογες ενστάσεις.
Από την άλλη, ο Παύλος Γερουλάνος αναμφίβολα εκπροσωπεί ένα κόσμιο και πολιτισμένο ύφος. Πλην όμως, η πολιτική κρίνεται πρωτίστως από το περιεχόμενο και λιγότερο από την εικόνα. Η παράταξη έχει ανάγκη από μια ηγεσία που θα αρθρώσει έναν εμπνευσμένο λόγο και θα χα настоящάξει μια ξεκάθαρη στρατηγική. Μέχρι σήμερα, η πολιτική του πρόταση δεν έχει καταφέρει να αναδειχθεί ως μια ισχυρή εγγύηση για την ανασυγκρότηση και την προοπτική του χώρου.
Όσο για τον νυν πρόεδρο, Νίκο Ανδρουλάκη, η πολιτική του πορεία βρίσκεται υπό συνεχή αξιολόγηση. Η δυναμική μιας ηγεσίας αποτυπώνεται εν τέλει στην εκλογική επιρροή και στη σχέση με την κοινωνία. Η τελική κρίση γι’ αυτήν θα αναδειχθεί μέσα από την κάλπη.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, ο Χάρης Δούκας μοιάζει να ενσαρκώνει ένα ζητούμενο που σπανίζει: τη συνέπεια. Η πολιτική του διαδρομή διακρίνεται από μια λόγο που δεν απέχει από τις πράξεις του. Η συνέπεια αυτή δημιουργεί ένα πολύτιμο απόθεμα αξιοπιστίας – ίσως το πιο κρίσιμο εφόδιο για μια ιστορική δημοκρατική παράταξη.
Το επερχόμενο συνέδριο δεν θα είναι μια απλή τυπική διαδικασία, αλλά μια καθοριστική στιγμή πολιτικού προσανατολισμού. Σε αυτήν, τα κόμματα κρίνεται ότι επιλέγουν όχι μόνο πρόσωπα, αλλά και γνωρίσματα ηγεσίας. Αν η αξιοπιστία τεθεί ως βασικό κριτήριο, τότε ο Χάρης Δούκας έχει ήδη θέσει γερές βάσεις για να αποτελέσει ένα από τα πιο ελπιδοφόρα κεφάλαια στην πορεία της παράταξης.
