Το ζήτημα της πιθανής συνεργασίας μεταξύ της Νέας Αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ έχει περιπλακεί επικίνδυνα, με την παρουσία του βουλευτή Χανίων, Παύλου Πολάκη να αναδεικνύεται σε αξεπέραστο εμπόδιο για μια σημαντική μερίδα στελεχών του νέου φορέα.
Ενώ οι συζητήσεις για μια ευρύτερη προοδευτική συσπείρωση βρίσκονται σε εξέλιξη, το πρόσωπο του κ. Πολάκη λειτουργεί ως καταλύτης για αντιδράσεις που ξεπερνούν την απλή πολιτική διαφωνία, φτάνοντας στο επίπεδο της ηθικής και αξιακής αντίθεσης. Αυτό δεν είναι ένα απλό «όχι» στη συνεργασία, αλλά μια σαφής και κατηγορηματική άρνηση στην αποδοχή ενός συγκεκριμένου πολιτικού ύφους, το οποίο πολλοί ταυτίζουν με την τοξικότητα, τον λαϊκισμό και τη ρητορική έντασης.
Στο επίκεντρο αυτής της στάσης βρίσκεται ο πρώην υπουργός Πάνος Σκουρλέτης, ένα στέλεχος που παραδοσιακά ανήκει στην ανανεωτική πτέρυγα της ευρύτερης αριστεράς. Ο κ. Σκουρλέτης δεν περιορίζεται σε μια ήπια επιφύλαξη, αλλά εκφράζεται με τρόπο απόλυτο, δηλώνοντας ξεκάθαρα ότι η συνύπαρξη με τον κ. Πολάκη είναι αδιανόητη γι’ αυτόν. Η θέση του αυτή δεν εκπορεύεται μόνο από προσωπικές αντιπάθειες, αλλά διατυπώνεται ως πολιτική αρχή: η αποδοχή του κ. Πολάκη στον συλλογικό πολιτικό βίο ισοδυναμεί, κατά την άποψή του, με αποδοχή ενός ολόκληρου μοντέλου συμπεριφοράς – δηλαδή του «πολακισμού» – το οποίο χαρακτηρίζεται από προσβλητικές επιθέσεις, απαξίωση των θεσμών και μια λογική «φίλων και εχθρών» που διχάζει και απογοητεύει το προοδευτικό ακροατήριο.
Ο κ. Σκουρλέτης δεν είναι ο μόνος που υιοθετεί αυτή τη στάση. Στη Νέα Αριστερά υπάρχει μια σαφής, αν και όχι αριθμητικά κυρίαρχη, ομάδα στελεχών που ακολουθεί μια αδιάλλακτη γραμμή απέναντι στον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτά τα στελέχη, που κατά κανόνα προέρχονται από τον χώρο της ανανεωτικής και μεταρρυθμιστικής αριστεράς, βλέπουν τον κ. Πολάκη ως τη σφραγίδα μιας εποχής λαϊκιστικής έξαρσης που ο ΣΥΡΙΖΑ υποτίθεται ότι επιθυμεί να αφήσει πίσω του. Γι’ αυτούς, το ζήτημα είναι βαθιά ουσιαστικό: δεν αντιτίθενται σε μια συζήτηση για το πολιτικό και ιδεολογικό πρόγραμμα μιας πιθανής συνεργασίας, αλλά θεωρούν ότι η ίδια η δυνατότητα συνεννόησης προϋποθέτει αμοιβαία εμπιστοσύνη και σεβασμό. Η εμπιστοσύνη, όμως, τινάζεται στον αέρα όταν από την άλλη πλευρά της διαπραγμάτευσης προσωποποιείται μια λογική που κατ’ επανάληψη έχει στοχοποιήσει και εξυβρίσει πολιτικούς αντιπάλους, αλλά και πρόσωπα εντός του ίδιου του ευρύτερου χώρου.
Το αδιέξοδο γίνεται ακόμη πιο σύνθετο, αν αναλογιστεί κανείς ότι ο κ. Πολάκης, παρά τις αντιδράσεις, διατηρεί μια σταθερή βάση υποστήριξης εντός της βάσης του ΣΥΡΙΖΑ, θεωρούμενος από πολλούς ως ο πιο μαχητικός και ανένδοτος πολέμιος της δεξιάς πολιτικής ατζέντας. Έτσι, η άρνηση της Νέας Αριστεράς να συνεργαστεί υπό την «ομπρέλα» του, φέρνει το κόμμα του Στέφανου Κασσελάκη μπροστά σε ένα δίλημμα: να επιλέξει μια ευρύτερη συμμαχία που απαιτεί τον περιορισμό του ρόλου του κ. Πολάκη, διακινδυνεύοντας την εσωτερική του συνοχή, ή να υποστηρίξει ανεπιφύλακτα το στέλεχός του, χάνοντας έτσι την ελπίδα για μια ουσιαστική συνεργασία με τη Νέα Αριστερά.
Ουσιαστικά, η στάση αυτών των «ανένδοτων» στελεχών της Νέας Αριστεράς δεν αποτελεί μια τακτική κίνηση διαπραγμάτευσης, αλλά μια οριοθετική τομή. Δηλώνουν ότι τα όρια της πολιτικής τους ηθικής και του τρόπου που αντιλαμβάνονται τον δημόσιο διάλογο είναι αδιαπραγμάτευτα, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι μένουν μακριά από μια εκλογική συνεργασία που θα μπορούσε να δώσει μια ανάσα στην προοδευτική παράταξη. Η συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι εφικτή, φαίνεται να λένε, αλλά όχι με κάθε τίμημα, όχι με κάθε στέλεχος και σίγουρα όχι με έναν άνθρωπο που, για αυτούς, έχει εξελιχθεί σε σύμβολο της ακρότητας και της πολιτικής αγένειας. Το ερώτημα που παραμένει είναι αν η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να αγνοήσει αυτό το μήνυμα ή αν θα αναζητήσει τρόπους να γεφυρώσει ένα χάσμα που φαντάζει, προς το παρόν, βαθύ και δυσεπούλωτο.
