Η φράση «το τζάμπα πέθανε», αποδιδόμενη στη βουλεύτρια Αχαΐας της Νέας Δημοκρατίας Χριστίνα Αλεξοπούλου, την ώρα που περιγράφονται οι συνθήκες διαβίωσης των εκπαιδευτικών στα νησιά με ενοίκια-θηλιά, δεν είναι απλώς μια άστοχη ατάκα. Είναι πολιτική δήλωση πυρήνα. Συμπύκνωση μιας αντίληψης εξουσίας που αντιμετωπίζει τη μισθωτή εργασία ως βάρος και την κοινωνική ανάγκη ως υπερβολή. Σε μια χώρα όπου δάσκαλοι, γιατροί και δημόσιοι λειτουργοί αδυνατούν να στεγαστούν στον τόπο υπηρεσίας τους, η κυβερνητική απάντηση δεν είναι πολιτική μέριμνα, αλλά κυνισμός.
Η συνέχεια, με την αναφορά στις «ζακετούλες» και στα «παιδάκια που λιποθυμούσαν», δεν προσθέτει απλώς προσβολή· αποκαλύπτει ιδεολογική περιφρόνηση. Η κοινωνική φτώχεια παρουσιάζεται ως επικοινωνιακό τέχνασμα και όχι ως πραγματικότητα, ενώ η ιστορική αναφορά στην περίοδο των capital controls επιχειρεί να μετατρέψει την κοινωνική ευαισθησία σε πολιτικό αμάρτημα. Πρόκειται για μια επικίνδυνη αντιστροφή: η ευθύνη για τις κρίσεις μετακυλίεται σε όσους τις υπέστησαν, όχι σε όσους τις διαχειρίστηκαν ή τις όξυναν.
Την ίδια στιγμή, το «plot twist» δεν είναι καθόλου απρόβλεπτο. Το κόμμα που εκπροσωπεί αυτή τη ρητορική φέρει, σύμφωνα με δημοσιευμένα οικονομικά στοιχεία, χρέη που υπερβαίνουν το μισό δισεκατομμύριο ευρώ. Ένα κόμμα βαθιά υπερχρεωμένο εμφανίζεται να κουνά το δάχτυλο σε εργαζόμενους των 800 και 900 ευρώ, μιλώντας για «τζάμπα» και «υπερβολές». Η αντίφαση δεν είναι απλώς πολιτική· είναι ηθική.
Η προκλητικότητα δεν αποτελεί πια εξαίρεση αλλά μοτίβο. Στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, από υπουργικούς θώκους και τηλεοπτικά παράθυρα, υιοθετούν ολοένα και πιο ωμή γλώσσα απέναντι σε κοινωνικές ομάδες που δοκιμάζονται. Η ακρίβεια, η στεγαστική κρίση και η εργασιακή ανασφάλεια αντιμετωπίζονται ως ενοχλητικές λεπτομέρειες σε ένα αφήγημα «ανάπτυξης» που αφορά λίγους και ισχυρούς.
Σε αυτό το πλαίσιο, οι δηλώσεις δεν είναι απλώς ατυχείς. Είναι ενδεικτικές ενός κυβερνητικού ήθους που θεωρεί την κοινωνική αλληλεγγύη βαρίδι και τη στοιχειώδη ενσυναίσθηση πολιτικό ρίσκο. Όταν η εξουσία μιλά με όρους χλεύης για τη φτώχεια και με όρους κανονικότητας για τα χρέη της ίδιας της, τότε το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό. Είναι βαθιά πολιτικό και αφορά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τη χώρα, τους ανθρώπους της και το ίδιο το δημόσιο συμφέρον.
@ianatropigr8Χριστίνα Αλεξοπούλου: Το τζάμπα πέθανε
