Η πρόσφατη εξόντωση του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ από τις αμερικανοϊσραηλινές δυνάμεις δεν αποτελεί απλώς ένα στρατιωτικό γεγονός στη Μέση Ανατολή, αλλά μια στιγμή βαθιάς αποκάλυψης για την κατάσταση της ρωσικής ισχύος.
Για τον Βλαντίμιρ Πούτιν, η απώλεια ενός τόσο κεντρικού συμμάχου, αμέσως μετά την ανατροπή του Νικολάς Μαδούρο στη Βενεζουέλα, σηματοδοτεί τη διάβρωση του αφηγήματος που τον κράτησε στην κορυφή της διεθνούς σκηνής: την ικανότητά του να εγγυάται την επιβίωση των αυταρχικών καθεστώτων απέναντι στη Δύση.
Η αντίδραση του Κρεμλίνου, αν και λεκτικά έντονη, χαρακτηρίζεται από μια πρωτοφανή επιχειρησιακή αδράνεια. Η Μόσχα περιορίστηκε σε καταδίκες περί «παραβίασης της ηθικής», αποφεύγοντας ωστόσο να κατονομάσει ευθέως τους δράστες ή να προχωρήσει σε αντίμετρα. Αυτή η προσεκτική στάση δεν είναι δείγμα στρατηγικής ψυχραιμίας, αλλά ομολογία αδυναμίας. Ο Πούτιν εμφανίζεται πλέον εγκλωβισμένος σε μια γεωπολιτική σκακιέρα όπου οι κινήσεις του περιορίζονται αποκλειστικά στην Ουκρανία, την ώρα που το δίκτυο των διεθνών ερεισμάτων του καταρρέει συστηματικά.
Η δυναμική ενός ηγέτη κρίνεται από την ικανότητά του να προβάλλει ισχύ πέρα από τα σύνορά του. Σήμερα, η Ρωσία αδυνατεί να προστατεύσει τους εταίρους της, γεγονός που στέλνει ένα σαφές μήνυμα σε όσους εναπέθεσαν τις ελπίδες τους στη ρωσική «ομπρέλα». Η στρατηγική εξάρτηση από την κυβέρνηση Τραμπ για μια διέξοδο στο ουκρανικό μέτωπο αφαιρεί από τον Πούτιν τον ρόλο του αυτόνομου ρυθμιστή. Αντί να επιβάλλει όρους, αναμένει τις διαθέσεις της Ουάσιγκτον, επιτρέποντας παράλληλα στις ΗΠΑ να εξουδετερώνουν τους συμμάχους του χωρίς ουσιαστικό κόστος.
Στο εσωτερικό της Ρωσίας, η αναβίωση του «φάσματος του Καντάφι» προδίδει μια βαθιά κρίση αυτοπεποίθησης. Η παράνοια που διακατέχει την ηγεσία, όπως αυτή εκφράζεται μέσα από τις εμπρηστικές δηλώσεις του Μεντβέντεφ και των κρατικών προπαγανδιστών, δείχνει ότι το καθεστώς αισθάνεται πλέον ευάλωτο. Η ρητορική περί «αρπακτικών» και «δολοφονιών» δεν απευθύνεται στη Δύση, αλλά στο εσωτερικό ακροατήριο και στις ελίτ, σε μια προσπάθεια να συσπειρωθούν γύρω από έναν ηγέτη που φοβάται την εσωτερική προδοσία περισσότερο από τους νατοϊκούς πυραύλους.
Το πυρηνικό οπλοστάσιο παραμένει η έσχατη δικλείδα ασφαλείας, αλλά αποτελεί μια στατική μορφή ισχύος. Δεν παράγει διπλωματικό κεφάλαιο, δεν ενισχύει την οικονομία και δεν αποτρέπει την πολιτική απομόνωση. Η Ρωσία του Πούτιν μετατρέπεται σταδιακά σε μια περιφερειακή δύναμη με πυρηνικά όπλα, παρά σε μια παγκόσμια υπερδύναμη που μπορεί να διαμορφώνει το μέλλον. Όσο οι σύμμαχοί του χάνονται και η εσωτερική του ανασφάλεια μεγαλώνει, η δυναμική του Πούτιν θα συνεχίσει να φθίνει, αφήνοντάς τον στο τέλος απομονωμένο, όχι μόνο διεθνώς, αλλά και μέσα στο ίδιο του το «καταφύγιο».
