Πίσω από τις επίσημες διακηρύξεις για την ανάπτυξη, την επενδυτική βαθμίδα και την υποχώρηση του δημόσιου χρέους, η καθημερινή πραγματικότητα για εκατομμύρια νοικοκυριά, επαγγελματίες και επιχειρήσεις παραμένει εξαιρετικά επιβαρυμένη. Το ιδιωτικό χρέος αποτελεί τη αθέατη πλευρά της ελληνικής οικονομίας, συγκεντρώνοντας ένα τεράστιο βάρος που υπονομεύει την κοινωνική και οικονομική συνοχή.
Τα στοιχεία αποτυπώνουν με σαφήνεια το μέγεθος του προβλήματος. Οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς τη φορολογική διοίκηση αγγίζουν τα 114,5 δισ. ευρώ, εκ των οποίων τα 79,2 δισ. ευρώ θεωρούνται εισπράξιμα, ενώ τα υπόλοιπα έχουν χαρακτηριστεί ως ανεπίδεκτα είσπραξης. Παράλληλα, οι οφειλές προς τα ασφαλιστικά ταμεία σημειώνουν συνεχή άνοδο, φτάνοντας τα 52,425 δισ. ευρώ, με ιδιαίτερα ανησυχητικό στοιχείο τη δημιουργία νέων χρεών ύψους 237 εκατ. ευρώ μέσα σε μόλις ένα τρίμηνο.
Αυτή η παραγωγή νέων οφειλών αποδεικνύει ότι η πιεστική κατάσταση δεν αφορά μόνο τα «απομεινάρια» της δεκαετούς κρίσης, αλλά συνιστά μια ζωντανή δυσκολία της αγοράς να ανταποκριθεί στις τρέχουσες υποχρεώσεις. Την ίδια στιγμή, οι ενεργές ρυθμίσεις οφειλών μειώνονται, παρά τη μερική αύξηση των υπαγωγών στον εξωδικαστικό μηχανισμό. Αν σε αυτά προστεθούν και τα σχεδόν 80 δισ. ευρώ δανείων που βρίσκονται υπό τη διαχείριση των servicers, γίνεται σαφές ότι η πραγματική οικονομία παραμένει εγκλωβισμένη σε έναν φαύλο κύκλο αβεβαιότητας.
