Η τετραετία του Κώστα Μπακογιάννη στον Δήμο Αθηναίων δεν αποτιμάται πλέον με όρους πολιτικής διαφωνίας, αλλά με βάση ένα συσσωρευμένο αρχείο αποτυχιών, αστοχιών και επιλογών που κόστισαν ακριβά στην πόλη. Πίσω από την επικοινωνιακή υπερπαραγωγή, η πραγματικότητα υπήρξε σκληρή: έργα πρόχειρα, καθυστερήσεις χωρίς τέλος και μια διαχείριση που συχνά φάνηκε να λειτουργεί χωρίς επαρκή λογοδοσία.
Ο «Μεγάλος Περίπατος» της ταλαιπωρίας
Το εμβληματικό project της διοίκησης, ο λεγόμενος «Μεγάλος Περίπατος», εξελίχθηκε σε case study κακού σχεδιασμού. Παρουσιάστηκε ως τομή βιώσιμης κινητικότητας, αλλά στην πράξη μετατράπηκε σε πείραμα επί πραγματικών συνθηκών, με τους πολίτες να πληρώνουν το κόστος.
Η ίδια η δημοτική αρχή, τότε , αναγκάστηκε να παραδεχθεί ότι το εγχείρημα «βγήκε και δεν βγήκε», επιβεβαιώνοντας αυτό που ήδη κατέγραφαν τα ρεπορτάζ: κυκλοφοριακό χάος, πρόχειρες παρεμβάσεις, απευθείας αναθέσεις και εκατομμύρια ευρώ για λύσεις προσωρινές. Οι διαδοχικές διορθώσεις, αντί να διορθώσουν την εικόνα, παγίωσαν την εντύπωση ενός έργου χωρίς πυξίδα.
Βασιλίσσης Όλγας: Μόνιμη «προσωρινότητα»
Η ανάπλαση της Βασιλίσσης Όλγας αποτέλεσε προέκταση της ίδιας λογικής. Ένας δρόμος-σύμβολο για το ιστορικό κέντρο της Αθήνας μετατράπηκε για χρόνια σε ημιτελές εργοτάξιο.
Η επιλογή προσωρινών λύσεων, αντί ενός ολοκληρωμένου σχεδίου, ενίσχυσε την εικόνα μιας διοίκησης που λειτουργούσε με όρους εντυπωσιασμού και όχι ουσίας. Η πόλη έμεινε εγκλωβισμένη σε μια διαρκή μεταβατικότητα, με τους κατοίκους να βιώνουν τις συνέπειες ενός έργου που ποτέ δεν έμοιαζε πραγματικά έτοιμο.
Βοτανικός: Εξαγγελίες χωρίς αντίκρισμα
Στην περίπτωση της «διπλής ανάπλασης» στον Βοτανικό, η απόσταση ανάμεσα στις εξαγγελίες και την πραγματικότητα έγινε χαοτική. Το έργο προβλήθηκε ως στρατηγική παρέμβαση για την αναβάθμιση της περιοχής, αλλά για μεγάλα διαστήματα παρέμεινε στάσιμο.
Καθυστερήσεις, ασάφειες και επαναλαμβανόμενες ανακοινώσεις χωρίς απτό αποτέλεσμα ενίσχυσαν την αίσθηση ότι η διοίκηση επένδυσε περισσότερο στο αφήγημα παρά στην υλοποίηση. Η εικόνα εγκατάλειψης δεν διαψεύστηκε από τα γεγονότα.
Υπερκοστολογήσεις και σκιές στη διαχείριση
Στο κάδρο μπαίνουν και οι προμήθειες υψηλού κόστους, όπως τα μηχανήματα παραγωγής οξυγόνου, που προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις. Οι καταγγελίες για υπερκοστολόγηση και η επιλογή διαδικασιών με περιορισμένο ανταγωνισμό ενίσχυσαν τα ερωτήματα για τη διαφάνεια.
Το μοτίβο επαναλαμβάνεται: επείγουσες αποφάσεις, περιορισμένος έλεγχος, υψηλές δαπάνες. Μια διαχειριστική κουλτούρα που δύσκολα συμβαδίζει με τις αρχές της χρηστής διοίκησης.
Μια πόλη χωρίς σχέδιο
Το συνολικό αποτύπωμα της διοίκησης Μπακογιάννη δεν είναι απλώς αρνητικό· είναι αποκαλυπτικό. Η Αθήνα δεν απέκτησε το συνεκτικό, σύγχρονο σχέδιο που της υποσχέθηκαν. Αντίθετα, εγκλωβίστηκε σε μια πολιτική αποσπασματικών παρεμβάσεων, όπου η εικόνα προηγήθηκε της ουσίας.
Η απάντηση στο ερώτημα που τίθεται στον τίτλο, δεν μπορεί να δοθεί με ακρίβεια, σίγουρα όμως προσπαθεί να δώσει την γενική εικόνα μιας θητείας που άφησε πίσω της περισσότερα ερωτήματα παρά απαντήσεις.
