Στο παρασκήνιο της εσωκομματικής έντασης, οι επιθέσεις που δέχεται ο Χάρης Δούκας δεν έχουν χαρακτήρα πολιτικής αντιπαράθεσης αλλά θυμίζουν περισσότερο προσωπική βεντέτα.
Πρωταγωνιστές, πρόσωπα που έγιναν γνωστά όχι για κάποιο συγκροτημένο πολιτικό αποτύπωμα, αλλά για τη συμμετοχή και τη ρητορική τους γύρω από την πολύκροτη υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, επιλέγουν να στοχοποιήσουν προσωπικά τον δήμαρχο Αθηναίων, μεταφέροντας τη σύγκρουση από το πεδίο των ιδεών στο επίπεδο της ανθρωποφαγίας.
Η περίπτωση των Τζεδάκη και Χνάρη εντάσσεται ακριβώς σε αυτό το πλαίσιο. Αντί πολιτικού λόγου, καταγράφεται μια επίμονη προσπάθεια αποδόμησης, με αιχμές που δεν αφορούν προτάσεις, θέσεις ή θεσμικές παρεμβάσεις, αλλά προσωπικά υπονοούμενα. Μια πρακτική γνώριμη στο παλιό κομματικό υπόγειο, που όμως ελάχιστη σχέση έχει με τη σύγχρονη σοσιαλδημοκρατική συζήτηση που υποτίθεται ότι αναζητά το ΠΑΣΟΚ.
Στο ίδιο μήκος κύματος και η δημόσια τοποθέτηση της Αλεξάνδρας Σουλαδάκη, με το περιβόητο «Κουράγιο Κυριάκο, κύριε Πρωθυπουργέ», μια φράση που περισσότερο θύμισε χειροκρότημα κυβερνητικής γραμμής παρά αυτόνομη πολιτική στάση στελέχους της αντιπολίτευσης. Όταν η κριτική προς τον Χάρη Δούκα συνδυάζεται με τέτοιου τύπου φιλοκυβερνητικά αντανακλαστικά, τότε το ερώτημα δεν είναι ποιος έχει δίκιο, αλλά ποιος τελικά εξυπηρετεί ποιον.
Ο Χάρης Δούκας, με θεσμικές παρεμβάσεις, καθαρό πολιτικό λόγο και μετρήσιμο έργο στον Δήμο Αθηναίων, παραμένει ενοχλητικός ακριβώς γιατί δεν παίζει στο γήπεδο των παρασκηνίων. Και όσο η «κρητική βεντέτα» ανακυκλώνεται από φίλους και συνοδοιπόρους του κ. Ανδρουλάκη, τόσο καθίσταται σαφές ότι το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι ο Δούκας, αλλά ο φόβος απέναντι σε μια πολιτική παρουσία που δεν χωρά σε μηχανισμούς και παλαιοκομματικές συνήθειες.
