Η στρατηγική επιλογή του ΠΑΣΟΚ να υψώσει τείχη απέναντι στη Νέα Δημοκρατία δεν δημιουργεί απλώς ένα πρόβλημα στο κέντρο, αλλά φωτίζει με έναν εντελώς νέο τρόπο τη μελλοντική αρχιτεκτονική της εξουσίας για το κυβερνών κόμμα.
Ενώ η Πειραιώς επιχειρεί να εγκλωβίσει τη Χαριλάου Τρικούπη στο ερώτημα «με ποιον θα κυβερνήσετε», η ίδια η πραγματικότητα της κάλπης επιστρέφει το ερώτημα στην κυβέρνηση με έναν πολύ συγκεκριμένο αποδέκτη.
Από τη στιγμή που το ΠΑΣΟΚ αυτοαποκλείεται από κάθε σενάριο συνεργασίας, ο μοναδικός ρεαλιστικός δρόμος για τη Νέα Δημοκρατία, σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας, οδηγεί αναγκαστικά στον Κυριάκο Βελόπουλο.
Η αριθμητική της επόμενης μέρας είναι αμείλικτη και δεν αφήνει περιθώρια για θολές ερμηνείες. Με την Αριστερά να αποτελεί μόνιμο ιδεολογικό αντίπαλο και το ΠΑΣΟΚ να επιλέγει τον δρόμο της αυτόνομης αντιπολιτευτικής σύγκρουσης, η Ελληνική Λύση παύει να είναι ένας απλός κοινοβουλευτικός θόρυβος και μετατρέπεται στον μοναδικό εν αναμονή κυβερνητικό εταίρο. Στο γαλάζιο στρατόπεδο μπορεί να ξορκίζουν δημόσια αυτό το ενδεχόμενο, όμως η ανάγκη για πολιτική σταθερότητα και η διατήρηση των κυβερνητικών θώκων θα καταστήσουν τον Κυριάκο Βελόπουλο τον μοναδικό συνομιλητή που θα μπορούσε να προσφέρει τις απαραίτητες έδρες για τον σχηματισμό κυβέρνησης.
Αυτή η δυναμική αλλάζει πλήρως το δίλημμα που θέτει η ΝΔ προς τους μετριοπαθείς ψηφοφόρους. Η πίεση που ασκεί στο ΠΑΣΟΚ για το «με ποιους» θα κυβερνήσει, λειτουργεί ως καθρέφτης για τη δική της μελλοντική πορεία. Αν η αυτοδυναμία δεν επιτευχθεί, η «καθαρή λύση» που ευαγγελίζεται το Μέγαρο Μαξίμου δεν θα είναι μια κεντρώα σύγκλιση, αλλά μια δεξιά αναδίπλωση προς την Ελληνική Λύση. Οι ψηφοφόροι του κέντρου καλούνται πλέον να αντιληφθούν ότι η άρνηση του ΠΑΣΟΚ μετατρέπει τον Κυριάκο Βελόπουλο στον ρυθμιστή των εξελίξεων για τη συντήρηση της γαλάζιας διακυβέρνησης.
Στην πραγματικότητα, η Νέα Δημοκρατία δεν έχει πλέον άλλες επιλογές στο τραπέζι. Κάθε επίθεση προς το ΠΑΣΟΚ για την έλλειψη κυβερνητικού σχεδίου, ενισχύει την εικόνα μιας Πειραιώς που είναι εγκλωβισμένη σε έναν μονόδρομο συνεργασίας με την άκρα δεξιά. Όσο η Χαριλάου Τρικούπη επιμένει στο «όχι», τόσο η Ελληνική Λύση προβάλλει ως ο μοναδικός σωσίβιος λέμβος για τη διατήρηση της εξουσίας. Το δίλημμα της σταθερότητας που προτάσσει η κυβέρνηση αποκτά πλέον ένα ονοματεπώνυμο, δείχνοντας ότι ο μοναδικός δυνητικός συγκυβερνήτης που απομένει στην πολιτική σκακιέρα είναι ο Κυριάκος Βελόπουλος.
