Με το πρόσχημα της αποσυμφόρησης της διδακτικής διαδικασίας και της υποτιθέμενης ενίσχυσης της κατανόησης έναντι της παπαγαλίας, το Υπουργείο Παιδείας προχωρά σε σαρωτικές περικοπές της σχολικής ύλης σε Δημοτικά και Γυμνάσια, που αγγίζουν το 30% ανά μάθημα
Η ηγεσία του Υπουργείου επιχειρεί να εμφανίσει την εξέλιξη ως προϊόν «επιστημονικής τεκμηρίωσης» από το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ). Στην πράξη, όμως, η νέα πολιτική συγκαλύπτει την κυβερνητική αδράνεια ως προς την ουσιαστική αναβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης. Αντί για ενίσχυση του σχολείου με ανθρώπινο δυναμικό και πόρους, προτείνεται μια αμφιλεγόμενη τακτική επιλεκτικής ύλης, η εφαρμογή της οποίας εναποτίθεται στον εκπαιδευτικό, χωρίς θεσμική θωράκιση, χωρίς καθολικότητα, χωρίς ενιαία παιδαγωγική κατεύθυνση.
Η διδακτέα ύλη ως ευκαιριακό παζλ
Ο σχεδιασμός του ΙΕΠ προβλέπει τη διάκριση της ύλης σε «βασικούς – υποχρεωτικούς» και «προαιρετικούς» μαθησιακούς στόχους. Με βάση αυτή την κατηγοριοποίηση, κάθε διδάσκων καλείται να αποφασίσει ποια κεφάλαια θα παραλείψει, διαμορφώνοντας έτσι μια αποσπασματική και συχνά άνιση μαθησιακή εμπειρία. Η ομοιομορφία της διδασκαλίας, ήδη κλονισμένη, απειλείται με πλήρη κατάρρευση. Η «ευελιξία» που ευαγγελίζεται το Υπουργείο δεν είναι παρά μια μεθόδευση αποποίησης ευθύνης και μεταφοράς της πίεσης στους ώμους των εκπαιδευτικών.
Τα Λύκεια παραμένουν σε καθεστώς εξεταστικής εξουθένωσης
Αντιθέτως, στα Λύκεια δεν προβλέπεται καμία απομείωση της ύλης. Οι μαθητές παραμένουν δέσμιοι της Τράπεζας Θεμάτων, ενός μηχανισμού που έχει επανειλημμένα καταγγελθεί για την ενίσχυση των ανισοτήτων και την αναπαραγωγή ταξικών φραγμών. Η επιμονή της κυβέρνησης στη διατήρηση της πλήρους ύλης στις τάξεις του Λυκείου δείχνει ξεκάθαρα ότι ο στόχος δεν είναι η αναβάθμιση της παιδείας, αλλά η μονόπλευρη «αποσυμφόρηση» των πρώτων βαθμίδων με ορίζοντα την εξοικονόμηση κόστους και τη διευκόλυνση της μετάβασης σε μια πιο ευέλικτη –και πιο φτωχή– εκπαίδευση.
Ο “εκσυγχρονισμός” που φτωχαίνει τη γνώση
Η εξαγγελθείσα περικοπή της ύλης εντάσσεται σε έναν ευρύτερο σχεδιασμό αλλαγών, με τελικό προορισμό την εφαρμογή του πολλαπλού βιβλίου και των νέων προγραμμάτων σπουδών από το 2026-2027. Οι αλλαγές αυτές, αντί να προάγουν μια βαθύτερη, σφαιρική και ουσιαστική παιδεία, προωθούν έναν εκπαιδευτικό κατακερματισμό. Έναν τεχνοκρατικό σχεδιασμό που μετατρέπει τη γνώση σε προαιρετικό προϊόν και τον μαθητή σε παθητικό αποδέκτη αποσπασματικών πληροφοριών.
Η δημόσια εκπαίδευση δεν έχει ανάγκη από περικοπές. Έχει ανάγκη από πολιτική βούληση, γενναία στήριξη και επένδυση στο ανθρώπινο κεφάλαιό της. Η μείωση της ύλης χωρίς συνοδευτικές θεσμικές εγγυήσεις και παιδαγωγική στρατηγική δεν αποτελεί μεταρρύθμιση. Είναι υποχώρηση…
