Ρωγμές στην Κυψέλη και… στο αφήγημα του Μετρό
Δεν αφήνει μόνους τους τους κατοίκους της Κυψέλης ο Χάρης Δούκας. Με τις ρωγμές στις πολυκατοικίες να πολλαπλασιάζονται όσο προχωρά ο μετροπόντικας, ο Δήμαρχος Αθηναίων βγαίνει μπροστά και με σημερινή συνέντευξη Τύπου ζητά άμεσους ελέγχους, διαφάνεια και πλήρη αποζημίωση των ιδιοκτητών από την «Ελληνικό Μετρό» και το Υπουργείο Υποδομών. Όταν τα έργα απειλούν τα σπίτια των πολιτών, ο Δήμος οφείλει να γίνεται ασπίδα — και ο Δούκας δείχνει διατεθειμένος να το πάει μέχρι τέλους.
Το «γαλάζιο» ευχαριστώ στον Ρουβίκωνα που προκάλεσε σεισμό
Ποιος να το φανταζόταν ότι ένας θεσμικός δήμαρχος της Νέας Δημοκρατίας θα έστελνε επίσημη επιστολή ευγνωμοσύνης στον Ρουβίκωνα. Κι όμως, ο Δήμαρχος Μάνδρας–Ειδυλλίας, Αρμόδιος Δρίκος, έκανε το αδιανόητο για τα κομματικά ήθη, ευχαριστώντας δημόσια τα μέλη της αναρχικής συλλογικότητας για τη μάχη που έδωσαν στα πύρινα μέτωπα της περιοχής. Μπορεί στα υψηλά κυβερνητικά κλιμάκια να προκλήθηκαν αρκετά… εγκεφαλικά με το επίσημο «παραπολιτικό παράδοξο», αλλά μπροστά στις φλόγες και την καταστροφή, η ανάγκη για βοήθεια αποδείχθηκε ισχυρότερη από κάθε ιδεολογικό σύνορο.
«Πόλεμος για τις κορδέλες στον Όρμο»
Φαίνεται πως στον Φαληρικό Όρμο δεν αναπλάθονται μόνο οι εκτάσεις αλλά και οι παλιές καλές γαλάζιες βεντέτες. Ο Γιώργος Πατούλης, βλέποντας τον διάδοχό του Νίκο Χαρδαλιά να κόβει κορδέλες και να εμφανίζεται ως ο «από μηχανής θεός» που ξεμπλόκαρε το έργο, αποφάσισε να ρίξει… προειδοποιητικές βολές, ξεκαθαρίζοντας ότι το τραπέζι ήταν ήδη στρωμένο με εκατομμύρια και μελέτες από τη δική του θητεία. Το καρφί για το ποιος τελικά «κάνει τον σπουδαίο» και απλώς εκτελεί ρόλο… διεκπεραιωτή με ξένο ιδρώτα έφυγε κατευθείαν προς τη λεωφόρο Συγγρού, με τον πρώην Περιφερειάρχη να υπόσχεται και τηλεοπτικά αποκαλυπτήρια με ονόματα και διευθύνσεις. Όπως όλα δείχνουν, στην Αττική η σκυταλοδρομία των έργων συνεχίζεται, μόνο που αντί για σκυτάλη, οι εμπλεκόμενοι ανταλλάσσουν φαρμακερά βέλη για το ποιος δικαιούται τη δόξα του μακέτου.
Έμεινε με τον… «Λούσκο» στο χέρι!
Βιάστηκε ο Παναγιώτης Λούσκος να το παίξει άτυπος εκπρόσωπος και ερμηνευτής των προθέσεων της Άννας Διαμαντοπούλου απέναντι στον Χάρη Δούκα, υποστηρίζοντας ελαφρά τη καρδία πως «οι συνεδριακές αποφάσεις δεν είναι και ιερές γραφές», αλλά τελικά λογάριασε χωρίς την ίδια την πρώην Επίτροπο. Το άδειασμα ήρθε με συνοπτικές διαδικασίες («αυτόνομη πορεία και τέλος»), αφήνοντας το μέλος της ΚΠΕ να μαζεύει άρον άρον τα ασυμμάζευτα και να διευκρινίζει πως εξέφραζε… αυστηρά προσωπικές απόψεις. Καλά να πάθει, θα πει κανείς, αφού ο βασιλικότερος του βασιλέως συνήθως μένει εκτεθειμένος.
Ωστόσο, το ουσιαστικό ερώτημα πηγαίνει κατευθείαν στη Χαριλάου Τρικούπη: δεν όφειλε η ηγεσία να νουθετήσει εγκαίρως το στέλεχος του οργάνου, υπενθυμίζοντάς του ότι οι συλλογικές αποφάσεις είναι καταγεγραμμένες στα επίσημα πρακτικά και ψηφισμένες παρουσία όλων; Εκτός κι αν στο Συνέδριο ο κ. Λούσκος διατύπωσε κάποια ένσταση και δεν την ακούσαμε ποτέ, προτιμώντας εκ των υστέρων τις ανέξοδες «επαναστάσεις» του πληκτρολογίου.
Σχέδιο με… αναζήτηση κοινού
Το ότι η Ρένα Δούρου, ο Νίκος Παππάς και ο Παύλος Πολάκης δηλώνουν πως έχουν έτοιμο «ολοκληρωμένο σχέδιο» για την επόμενη μέρα του ΣΥΡΙΖΑ είναι αναμφίβολα μια παρήγορη είδηση για την Κουμουνδούρου. Το μόνο πρακτικό ζήτημα που μένει να διευκρινιστεί είναι αν στις σελίδες του project προβλέπεται και κάποια ειδική ρήτρα… εξεύρεσης ανθρώπων. Διότι με τον ρυθμό που αποχωρούν στελέχη, βουλευτές και ψηφοφόροι το τελευταίο διάστημα, το σχέδιο κινδυνεύει να είναι άρτιο στα χαρτιά, αλλά να εφαρμόζεται σε άδειες αίθουσες. Καλές οι στρατηγικές και τα οράματα, αρκεί να υπάρχουν και αρκετοί διαθέσιμοι για να γεμίσουν έστω τα πάνελ.
Το «στερητικό σύνδρομο» του 1%
Στα οικονομικά επιτελεία πανηγυρίζουν για τους ρυθμούς ανάπτυξης πάνω από το 2%, αλλά στα διαγράμματα της ΤτΕ και της Κομισιόν τα νούμερα λένε άλλη αλήθεια: το μισό από αυτό το «θαύμα» —περίπου 1% με 1,5% ετησίως— ήταν το καθαρό ντοπάρισμα του Ταμείου Ανάκαμψης.
Τώρα που η κάνουλα των 36 δισ. κλείνει και οι εκταμιεύσεις ολοκληρώνονται, η προσγείωση στην πραγματικότητα του 1% έως 1,3% μοιάζει αναπόφευκτη. Το θέμα δεν είναι απλώς ότι τελειώνουν τα εύκολα λεφτά, αλλά ότι η παραγωγικότητα έμεινε κολλημένη στο ναδίρ της Ευρώπης. Όταν σβήσουν τα φώτα του Ταμείου, θα φανεί ποιοι έκαναν πραγματικές μεταρρυθμίσεις και ποιοι απλώς έμαθαν να ζουν με τις ευρωπαϊκές «ενέσεις». Και εκεί, το στερητικό σύνδρομο θα είναι βαρύ.
Θερινές «εκπτώσεις» και μολύβια που παίρνουν φωτιά στο Μαξίμου
Ενώ η χώρα βρισκόταν σε ρυθμούς ραστώνης και παραμονών Δεκαπενταύγουστου, στα αρμόδια κυβερνητικά γραφεία δεν προλάβαιναν να υπογράφουν… απεντάξεις.
Το «Ελλάδα 2.0», που κάποτε διαφημίστηκε ως το σύγχρονο «Σχέδιο Μάρσαλ» των 36 δισεκατομμυρίων, έχει μετατραπεί σε άσκηση «κόψε-ράψε». Μέσα σε λίγες μέρες του Αυγούστου εξαφανίστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες από το Ταμείο Ανάκαμψης προληπτικές εξετάσεις για ακρίτες και εγκύους (Υγείας), ψηφιακά εργαλεία για τα σχολεία (Παιδείας), κονδύλια 150+ εκατ. για αστέγους και δικαιούχους ΕΕΕ, μέχρι και αρχαιολογικά μουσεία σε Χίο και Αργοστόλι.
Στη Χαριλάου Τρικούπη, το επιτελείο του ΠΑΣΟΚ έκαναν τη σούμα και έβγαλαν στη φόρα τη «μαύρη λίστα» με τα 100+ έργα-φαντάσματα που υποσχέθηκε η κυβέρνηση αλλά δεν είδαν ποτέ το φως. Όπως σχολιάζουν σκωπτικά στα κομματικά πηγαδάκια: «Με 36 δισ. ευρώ είναι σχεδόν κατόρθωμα να μην αφήσεις τίποτα απτό στα χέρια των πολιτών — αλλά τελικά η κυβέρνηση βρήκε τον τρόπο: απλώς τα απεντάσσει αθόρυβα τον Αύγουστο!».
Το «χρυσό» πάρτι τελείωσε, η πραγματικότητα αρχίζει
Το απόλυτο παραπολιτικό παράδοξο της επόμενης ημέρας είναι ότι τα επιπλέον 41 δισ. ευρώ πραγματικού ΑΕΠ της εξαετίας συμπίπτουν σχεδόν αριθμητικά με το πακέτο του Ταμείου Ανάκαμψης, επιβεβαιώνοντας πως η οικονομία απλώς «έφαγε» ένα ιστορικό πακέτο ενέσεων χωρίς να μετακινήσει τον δείκτη παραγωγικότητας από τον ευρωπαϊκό πάτο. Το 2027, την ίδια ώρα που η κυβέρνηση θα φορά το ευρωπαϊκό της κοστούμι για την Προεδρία της ΕΕ και θα μοιράζει διακηρύξεις για την πράσινη και ψηφιακή πρωτοπορία, στο εσωτερικό θα μετρά τα κουκιά της σκληρής επιστροφής στην αναιμική ανάπτυξη του 1% και των απαιτητικών πλεονασμάτων. Το μεγάλο φαγοπότι των ευρωπαϊκών πόρων ολοκληρώνεται, και όταν πέσουν τα φώτα της γιορτής, ο λογαριασμός της έλλειψης πραγματικών μεταρρυθμίσεων θα έρθει στο τραπέζι χωρίς καμία έκπτωση.
Πάρτι για λίγους, λογαριασμός για πολλούς
Ενώ ο παγκόσμιος πλούτος σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο και η Ελλάδα μετρά πλέον 21 δισεκατομμυριούχους στη λίστα του Forbes, στα χαμηλότερα και μεσαία στρώματα το μόνο που «σπάει» είναι τα νεύρα με την ακρίβεια. Το περίφημο οικονομικό «θαύμα» αποδεικνύεται εξαιρετικά επιλεκτικό: οι αποδόσεις των μετοχών και των επενδυτικών χαρτοφυλακίων καλπάζουν για τους μυημένους, την ώρα που ο μέσος πολίτης βλέπει το διαθέσιμο εισόδημά του να εξανεμίζεται πριν καν βγει το πρώτο δεκαπενθήμερο του μήνα.
Στους διαδρόμους της εξουσίας αρέσκονται να παραθέτουν μακροοικονομικούς δείκτες και συνολικούς αριθμούς ευημερίας, ξεχνώντας όμως μια βασική λεπτομέρεια: όταν η πίτα μεγαλώνει μόνο για το 1,5% της κορυφής, για τους υπόλοιπους δεν μένουν ούτε τα ψίχουλα. Η στατιστική μπορεί να ευημερεί στα χαρτιά, αλλά στην καθημερινή πραγματικότητα η ψαλίδα ανοίγει επικίνδυνα, μετατρέποντας την ανάπτυξη σε προνόμιο για ελάχιστους και σε άπιαστο όνειρο για τη συντριπτική πλειοψηφία.
Απόβαση στο Ηράκλειο και… πονοκέφαλος
Φωτιά έχει ανάψει στους τοπικούς υποψηφίους του ΠΑΣΟΚ στο Ηράκλειο το σενάριο καθόδου του εγγονού του Ανδρέα Παπανδρέου. Στα πηγαδάκια των στελεχών τα μουρμουρητά δίνουν και παίρνουν, με πολλούς να αναρωτιούνται «γιατί μας το έκανε αυτό τώρα;», βλέποντας τους προσωπικούς τους εκλογικούς σχεδιασμούς να ανατρέπονται πλήρως.
Στη βάση του κινήματος, πάντως, το κλίμα είναι εντελώς διαφορετικό. Ο ενθουσιασμός για την πιθανή υποψηφιότητα του Ανδρέα Γ. Παπανδρέου είναι έκδηλος, καθώς τα μέλη και οι ψηφοφόροι δεν βλέπουν μόνο το ιστορικό επώνυμο, αλλά κι έναν δικό τους άνθρωπο: ο ίδιος ζει εδώ και χρόνια στην Κρήτη με τη σύντροφό του, αποτελώντας ήδη κομμάτι της τοπικής κοινωνίας.
Αν η «απόβαση» οριστικοποιηθεί, οι ισορροπίες στον νομό θα αλλάξουν άρδην, μετατρέποντας τη μάχη του σταυρού σε υπόθεση για γερά νεύρα.
Αναστάτωση στο Ηράκλειο
Νέος κύκλος συζητήσεων ανοίγει στο Ηράκλειο μετά το ρεπορτάζ του Radiome 88.4, που επαναφέρει τον Γιάννη Μιχελογιαννάκη στην πράσινη «ενδεκάδα».
Αν η επιστροφή του πρώην βουλευτή «κλειδώσει», η εσωκομματική τράπουλα ξαναμοιράζεται, φέρνοντας στο προσκήνιο έναν υποψήφιο με ιδιαίτερη απήχηση και σταθερή τοπική βάση.
Ναρκοπέδιο στην προεκλογική σκακιέρα
Σε μεγάλο «αγκάθι» για το κυβερνητικό επιτελείο εξελίσσεται η κίνηση της Άγκυρας με τα δύο νέα «εθνικά θαλάσσια πάρκα», καθώς εισέρχεται με ορμή στην προεκλογική ατζέντα. Το αφήγημα των «ήρεμων νερών» δοκιμάζεται έντονα, με την αντιπολίτευση να ασκεί ασφυκτική πίεση και να κάνει λόγο για απώλεια ελέγχου και αναποτελεσματική πολιτική κατευνασμού.
Η κυβέρνηση επιχειρεί να ισορροπήσει τονίζοντας το μηδενικό νομικό αποτέλεσμα των τουρκικών διαταγμάτων, ωστόσο στο παρασκήνιο γνωρίζουν καλά ότι όσο πλησιάζει η κάλπη, τα αντανακλαστικά της κοινής γνώμης στα εθνικά θέματα οξύνονται. Με τον Ερντογάν να συντηρεί το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», το Μαξίμου κινδυνεύει να βρεθεί σε μια μακρά και φθοροποιό περίοδο απολογητικής τακτικής.
Πανηγύρια για τα υψηλά 15ετίας του χρηματιστηριακού δείκτη, αλλά με το βλέμμα στο… 2007
Στη Λεωφόρο Αθηνών ανοίγουν σαμπάνιες γιατί ο Γενικός Δείκτης «έσπασε τα κοντέρ» και γύρισε πίσω στο μακρινό 2009, σημειώνοντας υψηλό 15 και πλέον ετών.
Κάπου εδώ όμως ξεκινάει η ιστορική και πολιτική ειρωνεία. Γιατί για να φτάσουμε να θεωρούμε «θρίαμβο» τις 1.500+ μονάδες, πρέπει να ξεχάσουμε ότι το φθινόπωρο του 2007 —στα χρόνια της «ισχυρής Ελλάδας» και της διακυβέρνησης Καραμανλή— το ταμπλό έγραφε… 5.340 μονάδες.
Τότε που τα δανεικά έρεαν άφθονα, τα ελλείμματα κρύβονταν κάτω από το χαλί και η αγορά ζούσε το δικό της ξέφρενο πάρτι λίγο πριν την παγκόσμια καταιγίδα της Lehman Brothers και τη δική μας χρεοκοπία. «Ωραία χρόνια» θα πει κανείς με μπόλικη δόση μαύρου χιούμορ, μόνο που τον λογαριασμό εκείνου του πάρτι τον πληρώνει η χώρα μέχρι σήμερα.
Σήμερα, με άλλη σύνθεση εισηγμένων, χωρίς τη «φούσκα» του τότε τραπεζικού δανεισμού αλλά και με το 70% της τότε αξίας εξαϋλωμένο στα μνημονιακά κουρέματα, η αγορά προσπαθεί να πείσει ότι πατάει σε στέρεο έδαφος. Το αν η άνοδος αντανακλά πραγματική παραγωγική βάση ή απλώς ένα ακόμη πέρασμα διεθνών κεφαλαίων σε ρηχή αγορά, θα φανεί στο ταμπλό. Μέχρι τότε, καλά τα ρεκόρ 15ετίας, αλλά ας μην ανοίγουμε τα κιτάπια του 2007 — πονάνε ακόμα.
