Δημοσκοπήσεις: Το 27,1% «ακούει» κυβέρνηση συνεργασίας
Ένα από τα πολιτικά ευρήματα της νέας δημοσκόπησης βρίσκεται πέρα από τη στενή κομματική πρόθεση ψήφου. Το 27,1% των ερωτηθέντων δηλώνει προτίμηση σε κυβέρνηση συνεργασίας ΕΛ.Α.Σ.–ΠΑΣΟΚ με μικρότερα κόμματα της Αριστεράς, ποσοστό σχεδόν αντίστοιχο με εκείνο όσων προτιμούν αυτοδύναμη κυβέρνηση της ΝΔ.
Προφανώς, το 27,1% δεν είναι πρόθεση ψήφου ούτε μπορεί να μεταφραστεί αυτομάτως σε εκλογικό αποτέλεσμα. Είναι όμως πολιτικό εύρημα που δείχνει ότι το σενάριο μιας κυβέρνησης συνεργασίας στον χώρο της αντιπολίτευσης δεν αφορά πλέον αποκλειστικά τις συζητήσεις των κομματικών επιτελείων. Υπάρχει τμήμα της κοινωνίας που δηλώνει ότι θα το έβλεπε ως επιλογή. Και αυτό, όσο κι αν κάποιοι κάνουν πως δεν το ακούν, είναι μια συζήτηση που μόλις αρχίζει.
AthensWay: Η μετακίνηση στην Αθήνα περνά σε μία εφαρμογή
Από τη Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου ενεργοποιείται το AthensWay, η νέα δωρεάν εφαρμογή του Δήμου Αθηναίων για τη μετακίνηση στην πόλη, η οποία αναπτύχθηκε μέσω της ΔΑΕΜ Α.Ε.. Σε ένα ψηφιακό περιβάλλον συγκεντρώνονται υπηρεσίες που αφορούν την ελεγχόμενη στάθμευση, την πληροφόρηση για τις συγκοινωνίες και συνολικά την καθημερινή αστική κινητικότητα.
Και κάπου εδώ βρίσκεται μια πλευρά της αυτοδιοίκησης που δεν παράγει απαραιτήτως εντυπωσιακά πρωτοσέλιδα, αλλά μπορεί να παράγει χειροπιαστό αποτέλεσμα για τον πολίτη. Η ψηφιακή μετάβαση ενός Δήμου δεν μετριέται από τον αριθμό των παρουσιάσεων και των συνεδρίων. Μετριέται από το αν ο κάτοικος μπορεί να κάνει ευκολότερα τη δουλειά του. Από τις 21 Σεπτεμβρίου, λοιπόν, το AthensWay περνά από την παρουσίαση στη δοκιμασία της πραγματικής πόλης.
Συνταγματική Αναθεώρηση: Χωρίς 180 δεν υπάρχει «λευκή επιταγή»
Καμία από τις προτεινόμενες προς αναθεώρηση διατάξεις δεν συγκέντρωσε 180 ψήφους. Η επόμενη Βουλή, συνεπώς, δεν θα παραλάβει ένα πολιτικά προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα, αλλά θα χρειαστεί αυξημένες πλειοψηφίες για το περιεχόμενο των αλλαγών.
Για κρίσιμα ζητήματα, από την εκπαίδευση και την ευθύνη υπουργών μέχρι τη λειτουργία της Δικαιοσύνης και της δημόσιας διοίκησης, η συναίνεση γίνεται αναγκαιότητα. Και κάπου εδώ τελειώνουν οι εύκολες εξαγγελίες. Γιατί άλλο να ανακοινώνεις μια «μεγάλη θεσμική μεταρρύθμιση» και άλλο να πρέπει να πείσεις και κάποιον πέρα από τους δικούς σου βουλευτές.
Qatargate: 264 ψήφοι και ο Αβραμόπουλος ενώπιον των βελγικών Αρχών
Με 264 ψήφους υπέρ και δύο «παρών», η Βουλή αποφάσισε την άρση της ασυλίας του βουλευτή της ΝΔ και πρώην Ευρωπαίου επιτρόπου Δημήτρη Αβραμόπουλου, προκειμένου να προχωρήσει η διαδικασία που συνδέεται με την έρευνα των βελγικών Αρχών για το Qatargate. Ο ίδιος είχε ζητήσει την άρση της ασυλίας του και έχει δηλώσει ότι θα παρουσιαστεί οικειοθελώς.
Να μην μπερδεύουμε τα πράγματα: η άρση της ασυλίας δεν αποτελεί απόδειξη ενοχής και δεν προκαταλαμβάνει οποιαδήποτε δικαστική κρίση. Πολιτικά, όμως, το Qatargate επιστρέφει στην ελληνική επικαιρότητα μέσω ενός εν ενεργεία βουλευτή της κυβερνητικής παράταξης και πρώην επιτρόπου. Τα υπόλοιπα θα τα κρίνει η Δικαιοσύνη.
Ανδρέας Γεωργίου: Δεκαπέντε χρόνια μετά έπεσε και η τελευταία καταδίκη
Ο Άρειος Πάγος, με την απόφαση 922/2026, ακύρωσε την καταδίκη του πρώην επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ Ανδρέα Γεωργίου για παράβαση καθήκοντος. Έτσι κλείνει το τελευταίο ποινικό κεφάλαιο μιας δικαστικής περιπέτειας που διήρκεσε περίπου 15 χρόνια, ενώ είχε προηγηθεί και η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για παραβίαση του δικαιώματός του σε δίκαιη δίκη.
Και υπάρχει μια ημερομηνία που δεν πρέπει να ξεχνάμε: ο Γεωργίου ανέλαβε την ΕΛΣΤΑΤ τον Αύγουστο του 2010, όταν η Ελλάδα είχε ήδη προσφύγει στον μηχανισμό στήριξης. Η σημερινή δικαστική εξέλιξη δεν αποφασίζει ποιος είχε την πολιτική ευθύνη για την κρίση. Αναγκάζει, όμως, όσους επί χρόνια οικοδόμησαν πολιτικές βεβαιότητες γύρω από την υπόθεση της ΕΛΣΤΑΤ να ξανακοιτάξουν τουλάχιστον τα πραγματικά γεγονότα. Δεκαπέντε χρόνια είναι πολλά για να χωρέσουν σε ένα απλό «πάμε παρακάτω».
Οικονομία: Από πλεόνασμα 1,723 δισ. σε ταμειακό έλλειμμα 4,625 δισ.
Το ταμειακό αποτέλεσμα της κεντρικής διοίκησης πέρασε από πλεόνασμα 1,723 δισ. ευρώ στο οκτάμηνο του 2025 σε έλλειμμα 4,625 δισ. ευρώ το αντίστοιχο διάστημα του 2026. Η αριθμητική διαφορά μεταξύ των δύο αποτελεσμάτων φτάνει τα 6,348 δισ. ευρώ.
Το ταμειακό αποτέλεσμα δεν ταυτίζεται με το επίσημο δημοσιονομικό ισοζύγιο και επομένως δεν τεκμηριώνει από μόνο του δημοσιονομικό εκτροχιασμό. Παράλληλα καταγράφεται πρωτογενές πλεόνασμα σε ταμειακή βάση. Όμως η μεταβολή είναι υπαρκτή και χρειάζεται οικονομική και πολιτική εξήγηση. Οι αριθμοί δεν χρειάζονται ούτε καταστροφολογία ούτε κυβερνητικό μακιγιάζ.
Servicers: Τα δάνεια έφυγαν από τις τράπεζες, όχι από τις ζωές των πολιτών
Σχεδόν 80 δισ. ευρώ δανείων –79,653 δισ. συγκεκριμένα– εξακολουθούν να βρίσκονται υπό τη διαχείριση των servicers. Η τραπεζική εξυγίανση μπορεί να άλλαξε δραστικά την εικόνα των ισολογισμών, αλλά δεν εξαφάνισε τις υποχρεώσεις των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων.
Αυτή είναι και η κοινωνική πλευρά που συχνά χάνεται μέσα στους οικονομικούς δείκτες. Το προβληματικό δάνειο μπορεί να έφυγε από την τράπεζα, αλλά δεν έφυγε από τη ζωή του οφειλέτη. Άλλαξε χαρτοφυλάκιο, άλλαξε διαχειριστή και, πολλές φορές, άλλαξε απλώς ο αριθμός που εμφανίζεται στην οθόνη όταν χτυπά το τηλέφωνο.
Κυψέλη: Οι ρωγμές δεν κλείνουν με πολιτικές αναρτήσεις
Η υπόθεση των προβλημάτων σε κτίρια της Κυψέλης βρίσκεται πλέον ενώπιον της Εισαγγελίας, ενώ η έκθεση εμπειρογνωμόνων που προσκόμισε ο Δήμαρχος Αθηναίων Χάρης Δούκας περιλαμβάνει σοβαρά ευρήματα για τις καθιζήσεις στην περιοχή και τη σύνδεσή τους που εξετάζεται με τις εργασίες της Γραμμής 4.
Όταν κάτοικοι ανησυχούν για την ασφάλεια των σπιτιών τους, το πρώτο καθήκον είναι η πλήρης τεχνική διερεύνηση και η παροχή εγγυήσεων. Οι πολιτικές ευθύνες, εφόσον προκύψουν, πρέπει να αποδοθούν με στοιχεία. Γιατί οι ρωγμές στα κτίρια δεν αντιμετωπίζονται ούτε με επικοινωνιακές διαρροές ούτε με αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα.
Δήμος Αθηναίων: Από τους ύμνους στην καταστροφολογία – Τι άλλαξε;
Ορισμένα μέσα που επί διοίκησης Κώστα Μπακογιάννη αντιμετώπιζαν τον Δήμο Αθηναίων με αξιοσημείωτα διαφορετικό τόνο, σήμερα εμφανίζονται εξαιρετικά επιθετικά απέναντι στη δημοτική αρχή του Χάρη Δούκα. Η αλλαγή δημοσιογραφικής στάσης είναι, ασφαλώς, απολύτως θεμιτή.
Εάν όμως υπάρχει χρονική συσχέτιση της μεταβολής αυτής με αναθέσεις, συμβάσεις ή διαφημιστικές δαπάνες, τότε η απάντηση πρέπει να δοθεί με στοιχεία. Ποσά, αποφάσεις, ημερομηνίες. Όχι με αυθαίρετες κατηγορίες. Γιατί η ανεξαρτησία ενός μέσου δεν αποδεικνύεται με διακηρύξεις. Αποδεικνύεται πολύ καλύτερα όταν ανοίγουν τα δεδομένα.
Σουηδία: 175-174 και μία έδρα που μπορεί να αλλάξει τους συσχετισμούς
Το κεντροαριστερό μπλοκ υπό τη Μαγκνταλένα Άντερσον καταγράφει 175 έδρες έναντι 174 του αντίπαλου μπλοκ, σε μια εκλογική αναμέτρηση που κρίθηκε σε εξαιρετικά οριακές διαφορές.
Η εικόνα δεν επιτρέπει ασφαλείς προβλέψεις για τη σύνθεση της επόμενης κυβέρνησης πριν ολοκληρωθούν οι θεσμικές διαδικασίες και οι πολιτικές διαπραγματεύσεις. Δείχνει όμως κάτι πολύ συγκεκριμένο: σε μια Ευρώπη με ισχυρή παρουσία της Ακροδεξιάς, οι κοινοβουλευτικοί συσχετισμοί μπορούν να κρίνονται ακόμη και στην τελευταία έδρα.
Παύλος Φύσσας: Δεκατρία χρόνια μετά, η μνήμη δεν παραγράφεται
Σήμερα συμπληρώνονται 13 χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, στις 18 Σεπτεμβρίου 2013, από τον Γιώργο Ρουπακιά, μέλος της Χρυσής Αυγής. Ακολούθησε η πολυετής δικαστική διαδικασία και η ιστορική καταδίκη της Χρυσής Αυγής ως εγκληματικής οργάνωσης.
Δεκατρία χρόνια μετά, η υπόθεση Φύσσα παραμένει ένα από τα πιο βαριά κεφάλαια της σύγχρονης ελληνικής πολιτικής ιστορίας. Η πολιτική βία και ο νεοναζισμός δεν μετατρέπονται σε μια ακόμη αποδεκτή εκδοχή «αντισυστημικής διαμαρτυρίας» επειδή περνούν τα χρόνια. Η μνήμη εδώ δεν είναι τελετουργία. Είναι ιστορικό τεκμήριο.
Η Ακροδεξιά δεν εμφανίστηκε από το πουθενά
Από το μετεμφυλιακό παρακράτος και τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη μέχρι τη δικτατορία, τα μεταπολιτευτικά νεοφασιστικά δίκτυα και, δεκαετίες αργότερα, τη Χρυσή Αυγή, υπάρχουν διαφορετικές ιστορικές περίοδοι και οργανώσεις που δεν πρέπει να συγχέονται ούτε να παρουσιάζονται ως μία ενιαία οργανωτική συνέχεια.
Υπάρχει όμως μια ιστορική σταθερά που αξίζει να θυμόμαστε: η στοχοποίηση κοινωνικών και πολιτικών αντιπάλων, η κανονικοποίηση του μίσους και η πολιτική βία έχουν επανεμφανιστεί με διαφορετικές μορφές στην ελληνική ιστορία. Γι’ αυτό η «Μαύρη Βίβλος της Ακροδεξιάς» χρειάζεται να γράφεται με γεγονότα, ονόματα, ημερομηνίες και δικαστικές αποφάσεις. Η ιστορική μνήμη είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήνουμε είτε στη λήθη είτε στην προπαγάνδα.
