Ο Παύλος Γερουλάνος, με τη δημόσια τοποθέτησή του περί «καμίας συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ», στοιχίζεται καθαρά στη γραμμή Ανδρουλάκη και επιλέγει συνειδητά μια πολιτική απομόνωση, σε μια κατεύθυνση που οδηγεί το ΠΑΣΟΚ μακριά από τη φυσική και ιστορική του θέση.
Τη θέση της Κεντροαριστεράς, του διαλόγου, της σύνθεσης και της προοδευτικής διακυβέρνησης. Πρόκειται για μια επιλογή που δεν είναι ουδέτερη, αλλά βαθιά πολιτική και με συγκεκριμένες συνέπειες.
Η άρνηση κάθε προοπτικής συνεργασίας με τις υπόλοιπες προοδευτικές δυνάμεις δεν συνιστά στρατηγική αυτονομίας, αλλά στρατηγική απομόνωσης.
Σε μια περίοδο όπου η κοινωνία αναζητά απαντήσεις απέναντι στην κυριαρχία της δεξιάς πολιτικής και τη νεοφιλελεύθερη κανονικότητα της κυβέρνησης Μητσοτάκη, η επιλογή της περιχαράκωσης λειτουργεί αντικειμενικά υπέρ του σημερινού συσχετισμού εξουσίας.
Το ΠΑΣΟΚ, αντί να διεκδικεί ρόλο καταλύτη προοδευτικών εξελίξεων, εμφανίζεται να αρκείται στη διαχείριση ενός σταθερού, αλλά περιορισμένου ποσοστού.
Ενόψει του συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ, η ανάγκη πολιτικής καθαρότητας και στρατηγικού προσανατολισμού είναι πιο επιτακτική από ποτέ. Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν το κόμμα θα «χαθεί» μέσα σε συνεργασίες, αλλά αν θα τολμήσει να αρθρώσει ένα συνεκτικό, θεσμικά επεξεργασμένο και κοινωνικά γειωμένο σχέδιο προοδευτικής διεξόδου.
Και αυτή η προοπτική δεν μπορεί παρά να περνά μέσα από τον διάλογο με τις προοδευτικές δυνάμεις, χωρίς φοβικά σύνδρομα και ιδεολογικές απαγορεύσεις.
Η μόνη πολιτικά βιώσιμη προοπτική είναι ένα ΠΑΣΟΚ μεγάλο, ανοιχτό, με αυτοπεποίθηση, που δεν φοβάται τον διάλογο και τη σύγκλιση όπου υπάρχουν προγραμματικές βάσεις.
Ένα ΠΑΣΟΚ που δεν εγκλωβίζεται στη λογική ενός άτυπου «ΚΚΕ του Κέντρου», αυτάρεσκου στη διαμαρτυρία και φειδωλού στη διεκδίκηση εξουσίας.
Η ιστορία του χώρου δεν γράφτηκε με περιχαρακώσεις, αλλά με τομές, ρήξεις και ευρείες κοινωνικές συμμαχίες.
Η επιλογή Γερουλάνου δεν είναι απλώς μια προσωπική πολιτική δήλωση. Είναι ένα σαφές σήμα για το ποιο ΠΑΣΟΚ επιδιώκει η σημερινή ηγετική γραμμή.
Και αυτό το σήμα αξίζει να κριθεί πολιτικά, καθαρά και χωρίς υπεκφυγές, από τη βάση, τα στελέχη και την κοινωνία που ακόμη αναζητά μια αξιόπιστη, προοδευτική εναλλακτική απέναντι στη δεξιά κυριαρχία.
