Ο Πάνος Ρούτσι έκανε χθες μετωπική πολιτική παρέμβαση, με σαφή στόχο την απεργιακή κλιμάκωση και την πολιτική απονομιμοποίηση της Κυβέρνησης.
Ο κ. Ρούτσι κάλεσε όλα τα συνδικάτα στην κοινωνία για 48ωρη Γενική Απεργία στις 27 και στις 28 Φεβρουαρίου, τις ημερομηνίες που συμπληρώνουν τρία χρόνια από το έγκλημα των Τεμπών.
Η εκδήλωση ανέδειξε με σαφήνεια το πολιτικό νήμα που συνδέει την αντιμεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησης, την Ευρώπη-φρούριο και τις ιδιωτικοποιήσεις κρίσιμων δημόσιων υποδομών. Από την Πύλο έως τα Τέμπη, το κοινό υπόβαθρο, όπως υπογραμμίστηκε, είναι η απαξίωση της ανθρώπινης ζωής μπροστά στο «κόστος», η απουσία λογοδοσίας και η συστηματική προσπάθεια συγκάλυψης ευθυνών.
Στην ομιλία του, ο Πάνος Ρούτσι μίλησε για την κανονικοποίηση του θανάτου ως πολιτική επιλογή. Έθεσε στο ίδιο κάδρο τους 600 νεκρούς της Πύλου και τους 57 των Τεμπών, απορρίπτοντας κάθε αφήγημα περί «ανθρώπινου λάθους» ή αναπόφευκτου δυστυχήματος. Τόνισε ότι πρόκειται για εγκλήματα με πολιτική υπογραφή, προϊόντα συγκεκριμένων επιλογών που διαλύουν το κοινωνικό κράτος, εγκαταλείπουν την ασφάλεια και μετατρέπουν τη ζωή εργαζομένων, μεταναστών και πολιτών σε αναλώσιμο μέγεθος.
Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στη σύνδεση του ρατσισμού με την απορρύθμιση της εργασίας και την ιδιωτικοποίηση των δημόσιων αγαθών. Όπως σημείωσε, το ίδιο σύστημα που αφήνει ανθρώπους να πνίγονται στη Μεσόγειο, είναι εκείνο που λειτουργεί σιδηροδρόμους χωρίς επαρκή μέτρα ασφαλείας και χώρους δουλειάς χωρίς προστασία. Σε αυτό το πλαίσιο, η παρουσία των συνδικάτων χαρακτηρίστηκε καθοριστική, όχι ως διακοσμητικό στοιχείο, αλλά ως δύναμη συλλογικής αντίστασης και κοινωνικής ενότητας.
Το κάλεσμα για 48ωρη Γενική Απεργία στις 27 και 28 Φεβρουαρίου αποκτά ιδιαίτερο πολιτικό βάρος, καθώς συμπίπτει με την επέτειο των Τεμπών και έρχεται σε μια περίοδο όπου η κοινωνική δυσφορία για τη συγκάλυψη, τις καθυστερήσεις στη Δικαιοσύνη και την κυβερνητική αλαζονεία εντείνεται. Το μήνυμα ήταν σαφές: μαζική, ενωτική και ανυποχώρητη παρουσία, χωρίς φόβο και χωρίς πρόωρη αποχώρηση από τον δρόμο.
Η παρέμβαση Ρούτσι δεν ήταν απλώς μια προσωπική κραυγή πόνου. Ήταν μια πολιτική δήλωση που αμφισβητεί ευθέως τη «κανονικότητα» που επιχειρεί να επιβάλει η κυβέρνηση Μητσοτάκη, μετατρέποντας τις τραγωδίες σε στατιστικά και τη δικαιοσύνη σε επικοινωνιακό ζητούμενο. Σε μια κοινωνία που καλείται να ξεχάσει, η μνήμη γίνεται πράξη αντίστασης και η απεργία πολιτικό εργαλείο διεκδίκησης.
