Η μετάβαση από το σύνθημα «όσοι πλήγωσαν και λοιδόρησαν την Παράταξη δεν χωρούν» στην πολιτική επαναφορά της Νίνας Κασιμάτη δεν συνιστά απλώς μια ακόμη μετακίνηση προσώπου στον κομματικό χάρτη. Πρόκειται για ένα γεγονός με ισχυρό πολιτικό συμβολισμό, που αποδομεί αφηγήματα, αναδεικνύει αντιφάσεις και εκθέτει επιλογές.
Η επιστροφή της Νίνας Κασιμάτη στο ΠΑΣΟΚ κουβαλά ένα βαρύ πολιτικό φορτίο. Μιλάμε για ένα πρόσωπο που, στα χρόνια του ακραίου αντιμνημονιακού λαϊκισμού, είχε εκφράσει δημόσια –μέσω κοινωνικών δικτύων– «απογοήτευση» επειδή ανάμεσα στα θύματα της βομβιστικής επίθεσης στον Μαραθώνιο της Βοστώνης το 2013 δεν βρισκόταν το όνομα του Γιώργου Παπανδρέου. Μια τοποθέτηση που δεν ήταν απλώς πολιτικά απαράδεκτη, αλλά βαθιά απάνθρωπη, ξεπερνώντας κάθε όριο πολιτικής αντιπαράθεσης.
Αξίζει να θυμηθούμε ότι στις πρόσφατες εσωκομματικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής, ρίχτηκαν τόνοι λάσπης εναντίον του Χάρη Δούκα, με το αφήγημα πως, αν εκλεγεί, «θα φέρει από το παράθυρο όλους τους γενίτσαρους». Ο ίδιος, ωστόσο, είχε διατυπώσει με σαφήνεια τη θέση του: επιστροφή μόνο όσων δεν προκάλεσαν, δεν εξύβρισαν και χωρίς αξιώματα ή οφίτσια, ως απλοί στρατιώτες της Παράταξης.
Σήμερα, όμως, τα γεγονότα μιλούν διαφορετικά. Επιστρέφει ένα από τα πιο σκληρά σύμβολα του αντιπασοκικού μένους της προηγούμενης δεκαετίας. Μια πολιτική φυσιογνωμία που ταυτίστηκε με τη χυδαιότητα και την ακραία στοχοποίηση του ΠΑΣΟΚ και των ιστορικών του στελεχών. Με αυτή την εξέλιξη, καταρρέουν όλα τα προσχήματα και όλες οι επιλεκτικές ευαισθησίες.
Ας τελειώνουμε, λοιπόν, με τις υποκρισίες. Αν η πόρτα άνοιξε για τη συγκεκριμένη περίπτωση, τότε δεν υπάρχει κανένα ηθικό ή πολιτικό έρεισμα να παραμένει μισάνοιχτη για άλλους. Μπροστά σε αυτή την επιλογή, πρόσωπα που στοχοποιήθηκαν ως «βαρίδια» ή «προβληματικά» στο παρελθόν μοιάζουν σήμερα σχεδόν… ήσσονος σημασίας.
Το τελευταίο αφήγημα περί πολιτικών ορίων και κόκκινων γραμμών καταρρέει. Οι δεσμεύσεις ότι «όσοι πλήγωσαν και λοιδόρησαν την Παράταξη δεν χωρούν» ακυρώνονται στην πράξη. Κι όμως, πάνω σε αυτές τις δεσμεύσεις, και με μπόλικη λάσπη απέναντι σε άλλους, κρίθηκαν και κερδήθηκαν εσωκομματικές μάχες μόλις πριν από δεκαέξι μήνες.
Το συμπέρασμα είναι σαφές. Ή το ΠΑΣΟΚ θα μιλήσει με ειλικρίνεια για το ποιον θέλει να εκπροσωπεί και με ποιους όρους επιχειρεί τη διεύρυνσή του ή θα συνεχίσει να βαφτίζει τη λήθη «ενότητα» και την πολιτική αμνησία «στρατηγική». Η ιστορία, όμως, δεν σβήνεται. Και η κοροϊδία, όσο κι αν επιχειρείται, δεν μπορεί να μεταμφιεστεί σε πολιτική επιλογή.
