Από την «αιμορραγία» στελεχών μέχρι τα εσωκομματικά πυρά, ο Συριζα βρίσκεται σε κατάσταση πολιτικής κατάρρευσης
Τα γεγονότα των τελευταίων ωρών στην Κουμουνδούρου δεν θυμίζουν σε τίποτα τη λειτουργία ενός κόμματος που διεκδικεί την αξιωματική αντιπολίτευση, αλλά μάλλον την τελική πράξη ενός σεναρίου που γράφτηκε ερήμην των ψηφοφόρων και προς τέρψιν των τηλεοπτικών παραθύρων.
Η αποχώρηση Γρηγόρη Θεοδωράκη από τη θέση του αναπληρωτή εκπροσώπου Τύπου και η μετακίνηση Στέλιου Απόστολου, στενού συνεργάτη του Αλέκου Φλαμπουράρη, στο επιτελείο Τσίπρα ήταν απλώς η αρχή. Ακολούθησε ένα πραγματικό «τσουνάμι» στελεχών που δήλωναν έτοιμα να εγκαταλείψουν το πλοίο, δημιουργώντας κλίμα πανικού και ασφυξίας στα κομματικά όργανα.
Μόνο που η βιασύνη προσέκρουσε στην ψυχραιμία — ή καλύτερα, στον υπολογισμό — του πρώην πρωθυπουργού. Ο Αλέξης Τσίπρας, σύμφωνα με πληροφορίες, διεμήνυσε ότι κάθε κίνηση είναι πρόωρη, με το επιτελείο του να παραμένει ακόμη υπό σύσταση και τα πάντα στην Αμαλίας ρευστά. Το αποτέλεσμα; Στελέχη που έσπευσαν να δηλώσουν «παρών» στο νέο εγχείρημα βρέθηκαν εκτεθειμένα, να έχουν κάψει τις γέφυρές τους με την Κουμουνδούρου χωρίς να υπάρχει ανταπόκριση — και χωρίς καν να γνωρίζουν αν τελικά ο Τσίπρας θα ανακοινώσει το κόμμα του τον Ιούλιο ή θα περιμένει τον Σεπτέμβρη, ώστε να είναι έτοιμος να απαντήσει στο αφήγημα Μητσοτάκη στη ΔΕΘ.
Στην Κουμουνδούρου, η εικόμα είναι αυτή ενός οργανισμού που σπαράσσεται. Και σαν να μην έφτανε η φυγή προς το άγνωστο, ήρθε η επιστολή-φωτιά του Τρύφωνα Αλεξιάδη, ενός ανθρώπου που δεν συνηθίζει να μασά τα λόγια του, για να βάλει φωτιά στα ήδη εύφλεκτα θεμέλια.
Ο πρώην υφυπουργός Οικονομικών, μέσω της Εφημερίδας των Συντακτών, απευθύνεται προσωπικά στον Αλέξη Τσίπρα. Όχι πια ως πρώην πρόεδρο, αλλά ως τον άνθρωπο που κρατά στα χέρια του το διαζύγιο ή τη συνέχεια. Ο Αλεξιάδης μιλά με λόγια που καίνε: «Να ξεκαθαρίσεις αν θες να υπάρχει ΣΥΡΙΖΑ, αν θες να κουβεντιάσεις με το κόμμα που είναι ΚΥΡΙΩΣ δικό σου δημιούργημα». Είναι η στιγμή που ένας από τους πλέον έντιμους και συνεπείς εκπροσώπους της αριστερής παράταξης ζητά απαντήσεις για το αυτονόητο: το αν ο Τσίπρας σέβεται ακόμη το κόμμα που τον ανέδειξε.
Ο Αλεξιάδης, όμως, δεν σταματά εκεί. Αγγίζει την καρδιά του προβλήματος που στοιχειώνει τη νέα προσπάθεια: την απουσία δημοκρατικών διαδικασιών. Αναρωτιέται αν ο νέος φορέας θα έχει καταστατικό, αν θα επιτρέπονται ρεύματα ιδεών ή αν όλα θα αποφασίζονται από μια «κλειστή ομάδα ILLUMINATI», όπως τη χαρακτηρίζει, αναφερόμενος προφανώς στα περίφημα think tanks που από το 2019 μέχρι σήμερα παρήγαγαν ελάχιστα, ενώ παράλληλα περιφρονούσαν τα κομματικά όργανα. Η αιχμή είναι σαφής: στο όνομα της αποτελεσματικότητας, χτίστηκε ένα παράλληλο σύστημα εξουσίας που απαξίωσε το κόμμα. Και τώρα, αυτό το σύστημα καλείται να σώσει την κατάσταση;
Η διπλή στόχευση Αλεξιάδη είναι εμφανής. Από τη μια, θέτει ενώπιον των αριστερών ψηφοφόρων τον Τσίπρα ως τον βασικό υπαίτιο της διάλυσης. Από την άλλη, φωτογραφίζει την αδυναμία του Σωκράτη Φάμελλου: ένας πρόεδρος που δεν μπορεί να ελέγξει την επικοινωνιακή ατζέντα, που αφήνει ένα πρώην στέλεχος να απευθύνεται στον πρώην πρόεδρο για να ξεκαθαρίσει το μέλλον του κόμματος, την ώρα που εκείνος βρίσκεται στο τιμόνι. Τι νόημα έχει η ηγεσία, όταν η πραγματική εξουσία και οι αποφάσεις λαμβάνονται αλλού;
Κι ενώ όλα αυτά συμβαίνουν, σήμερα συνεδριάζει η Πολιτική Γραμματεία, ενώ το Σάββατο η Κεντρική Επιτροπή. Οι πληροφορίες κάνουν λόγο για σκληρή αναμέτρηση μεταξύ της πλευράς Πολάκη και του Σωκράτη Φάμελλου. Το σκηνικό είναι στημένο για μία ακόμη εσωστρεφή μάχη, την ώρα που η κοινωνία ζητά απαντήσεις για την ακρίβεια, την παιδεία, την υγεία.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν βρίσκεται απλά σε κρίση. Βρίσκεται σε προθανάτια κατάσταση. Όχι από εξωτερικά πλήγματα, αλλά από αυτοκτονικές τάσεις. Τα στελέχη του μιλούν για την ανάγκη ύπαρξής του, αλλά κανείς δεν μοιάζει πρόθυμος να μείνει μέσα σε αυτόν για να τον υπερασπιστεί. Ο πρώην πρόεδρος ετοιμάζεται να χτίσει κάτι καινούργιο, χωρίς να έχει ξεκαθαρίσει τι αφήνει πίσω. Τα ενεργά στελέχη μονομαχούν για το ποιος θα ελέγξει τα απομεινάρια. Κι η αριστερή παράταξη, που κάποτε γέμιζε πλατείες, παρακολουθεί άφωνη ένα θέατρο παρακμής.
Η διάλυση δεν είναι πλέον προοπτική. Είναι γεγονός. Το μόνο που απομένει είναι να δούμε αν θα υπάρξει κάποιος να μαζέψει τα κομμάτια ή αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα μείνει στην Ιστορία ως ένα λαμπρό εγχείρημα που αυτοκτόνησε από έπαρση.
