Η εμπορευματοποίηση των αρχαιολογικών χώρων έχει φτάσει σε απροχώρητα όρια.
Οι εταιρίες και τα μοντέρνα «events» κατακλύζουν τους ιερούς χώρους μας, η κυβέρνηση και οι υπεύθυνοι κοιμούνται βαθιά – ή χειρότερα, συμμετέχουν.
Ο Παρθενώνας, σύμβολο παγκόσμιας κληρονομιάς, έχει μετατραπεί σε εμπορικό πλατό. Γιγάντια παπούτσια τοποθετημένα πάνω του, fashion shows που μετατρέπουν την Ακρόπολη σε κατάλληλο σκηνικό για επιδείξεις, και διαφημιστικές καμπάνιες που βεβηλώνουν την ιερότητά του. Το Σούνιο, ο ναός του Ποσειδώνα, γίνεται θύμα των ίδιων πρακτικών, με οίκους μόδας να χρησιμοποιούν τον αρχαίο χώρο ως φόντο για γυρίσματα και φωτογραφίσεις.
Το Παναθηναϊκό Στάδιο, έδρα των Ολυμπιακών Αγώνων και σύμβολο ελληνικής δόξας, έχει γίνει billboard για πολυεθνικές. Coca-Cola, fast food, και εταιρικές εκδηλώσεις σκιαγραφούν μια εικόνα αδιαφορίας και εμπορικής εκμετάλλευσης.
Το πιο ειρωνικό; Όταν ο Θόδωρος Λάνθιμος ήθελε να γυρίσει μια ταινία που μιλάει για την Ελλάδα, του απαγορεύτηκε. Αλλά όταν πρόκειται για εταιρικά συμφέροντα, οι άδειες χορηγούνται αβίαστα.
Πού είναι η πολιτική ευθύνη; Ποιος ελέγχει τις άδειες που δίνονται; Γιατί κανείς δεν λογοδοτεί για αυτήν την εκμετάλλευση; Η απάντηση είναι ξεκάθαρη: η αδιαφορία και η ανευθυνότητα κυριαρχούν.
Αυτοί οι χώροι δεν είναι τουριστικά αξιοθέατα για να εξυπηρετούν εταιρικά συμφέροντα. Είναι ιεροί τόποι, γεμάτοι ιστορία, θυσίες και περηφάνια. Αν δεν αντιδράσουμε τώρα, η επόμενη γενιά θα τους βλέπει μόνο ως σκηνικά για επενδυτικές παρωδίες.
Η Ελλάδα δεν είναι ένα θεματικό πάρκο. Είναι η χώρα που γέννησε τον πολιτισμό. Ας τη συμπεριφερθούμε ανάλογα.
