Η προεκλογική περίοδος βρίσκει την κυβέρνηση σε καθεστώς πολιορκίας, με τα εσωτερικά μέτωπα να ανοίγουν το ένα μετά το άλλο και καμία «γραμμή άμυνας» να μην αποδεικνύεται επαρκώς οχυρωμένη.
Η εικόνα που παρουσιάζουν τα πράγματα, όπως περιγράφεται από κυβερνητικές πηγές, είναι αποκαλυπτική μιας κατάστασης όπου η αμηχανία και η αναμονή έχουν αντικαταστήσει κάθε έννοια στρατηγικού σχεδιασμού.
Κορυφαίος υπουργός μιλά για «ζυγαριά» που άλλοτε γέρνει προς τη μία πλευρά κι άλλοτε προς την άλλη, με το ταμείο να γίνεται στο τέλος.
Πίσω από αυτή τη φαινομενικά ψύχραιμη αντιμετώπιση, όμως, κρύβεται μια πραγματικότητα που δύσκολα μπορεί να κρυφτεί: το βάρος των σκανδάλων είναι δυσανάλογα μεγάλο και η πλάστιγγα γέρνει επικίνδυνα προς τη λάθος κατεύθυνση.
Οι υποκλοπές αποτελούν το πιο εκρηκτικό κομμάτι αυτού του εκρηκτικού παζλ. Η δήλωση του κατηγορούμενου Ταλ Ντίλιαν ότι η Intellexa, η εταιρεία που προμηθεύει το Predator, συνεργάζεται αποκλειστικά με κράτη και κρατικές υπηρεσίες, ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Η κυβέρνηση πάγωσε, και το πάγωμα αυτό δεν ήταν παρά η επιβεβαίωση ότι κανείς δεν είχε προβλέψει αυτή την εξέλιξη, κανείς δεν είχε στοιχειώδες σχέδιο για να την αντιμετωπίσει.
Χαρακτηριστικό της αμηχανίας είναι η διαχείριση της συζήτησης για το Κράτος Δικαίου που έχει ζητήσει το ΠΑΣΟΚ. Αρχικά προγραμματισμένη για την προηγούμενη Παρασκευή, μεταφέρθηκε για μετά την 25η Μαρτίου. Μια αναβολή που δεν πείθει κανέναν ότι υπαγορεύεται από ουσιαστικούς λόγους, αλλά φανερώνει την ανάγκη της κυβέρνησης να κερδίσει χρόνο, να δει τι άλλο μπορεί να προκύψει, να προσπαθήσει να συντονίσει μια στοιχειώδη άμυνα.
Και τι άλλο μπορεί να προκύψει; Η κυβέρνηση περιμένει να δει την τελική απόφαση του Πλημμελειοδικείου Πρωτοδικών, η οποία ακόμη καθαρογράφεται, για να καταλάβει πώς θα προσδιοριστεί η νέα έρευνα και με τι κατηγορητήριο. Ταυτόχρονα, προσπαθεί να διερευνήσει τι άλλα στοιχεία μπορεί να δουν το φως της δημοσιότητας από την πλευρά των κατηγορουμένων. Μόνο τότε, λένε, θα χαράξουν τη δική τους γραμμή. Μια γραμμή που, όπως σημειώνεται, θα πρέπει να είναι τέτοια ώστε ούτε τους κατηγορούμενους να εξοργίσει, ούτε τους δικαστικούς λειτουργούς του Πρωτοδικείου να «αδειάσει», αλλά και να καλύψει τους δικαστικούς του Αρείου Πάγου που έβαλαν την υπόθεση διασύνδεσης ΕΥΠ-Predator στο αρχείο.
Ισορροπίες του τρόμου, όπως εύστοχα χαρακτηρίζονται. Μια κυβέρνηση που αντί να ασκεί πολιτική, προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε κατηγορούμενους, δικαστές του Πρωτοδικείου και δικαστές του Αρείου Πάγου. Μια κυβέρνηση που το μόνο που τη νοιάζει είναι να μην προκαλέσει αντιδράσεις, να μην ανοίξει νέα μέτωπα, να μην εξοργίσει κανέναν από όσους κρατούν στα χέρια τους κομμάτια μιας υπόθεσης που μπορεί ανά πάσα στιγμή να τινάξει τα πάντα στον αέρα.
Σε αυτό το τοπίο, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης είναι ο μόνος που καλείται να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά. Η γραμμή που έχει χαράξει είναι σταθερή και επαναλαμβανόμενη: «Η υπόθεση βρίσκεται στη δικαιοσύνη. Σε ανώτατο επίπεδο Αρείου Πάγου υπάρχει απόφαση ότι δεν υπάρχουν ευθύνες κρατικών λειτουργών. Τέσσερις ιδιώτες καταδικάσθηκαν σε πρώτο βαθμό και παραπέμπονται σε δεύτερο βαθμό. Θα αποφασίσει η Δικαιοσύνη». Μια απάντηση που δίνεται ανεξαρτήτως ερώτησης, είτε αφορά τη δήλωση Ντίλιαν, είτε τη νέα δικαστική έρευνα, είτε την αμφισβήτηση του Αρείου Πάγου, είτε τις ευθύνες του Μαξίμου.
Η δικαιοσύνη, όμως, δεν λειτουργεί εν κενώ. Και η επίκλησή της ως πανάκεια, ως απάντηση σε κάθε ερώτημα, φανερώνει όχι σεβασμό στους θεσμούς αλλά έλλειψη πολιτικών επιχειρημάτων. Η κυβέρνηση δεν έχει τίποτα άλλο να πει, γιατί δεν έχει τίποτα ουσιαστικό να υπερασπιστεί.
Στο μεταξύ, η κινητικότητα σε άλλες εκκρεμείς υποθέσεις εντείνεται. Οι φήμες θέλουν τη δεύτερη δικογραφία για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ να φτάνει στη Βουλή το πολύ μέχρι τα τέλη Μαρτίου. Η κυβέρνηση κάθεται σε αναμμένα κάρβουνα, καθώς κανείς δεν ξέρει αν η δικογραφία θα συνοδευτεί αυτή τη φορά με συγκεκριμένες διώξεις κατά βουλευτών ή υπουργών για παράνομες συναλλαγές. Πολλά ονόματα έχουν ήδη γραφτεί, ανεβάζοντας την αγωνία των κυβερνητικών στελεχών στο κατακόρυφο.
Και από πάνω, η δίκη για το βιντεοληπτικό υλικό των βαγονιών που βρίσκεται σε εξέλιξη, και η κύρια δίκη για την τραγωδία των Τεμπών που ξεκινά. Δύο διαδικασίες που μπορεί ανά πάσα στιγμή να φέρουν στο προσκήνιο νέα στοιχεία, νέες αποκαλύψεις, νέα ερωτήματα για τα οποία η κυβέρνηση δεν έχει απαντήσεις.
Το ταμείο, όπως λέει ο υπουργός, θα γίνει στο τέλος. Το ερώτημα είναι τι θα έχει απομείνει ως τότε από ένα κυβερνητικό αφήγημα που καταρρέει κάτω από το βάρος των σκανδάλων. Και αν η ζυγαριά γέρνει επικίνδυνα, όπως όλα δείχνουν, δεν χρειάζεται και μεγάλη φαντασία για να μαντέψει κανείς ποια πλευρά θα βυθιστεί πρώτη.
