Η εικόνα της Μαρίας Καρυστιανού το περασμένο Σάββατο στο Σύνταγμα δεν ήταν απλώς μια αμήχανη στιγμή μιας ανοιχτής συγκέντρωσης, αλλά η δημόσια επικύρωση ενός διαζυγίου που κυοφορούνταν εδώ και καιρό στις τάξεις του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών. Η άρνηση των ανθρώπων που πλέον κρατούν τα ηνία του Συλλόγου να της επιτρέψουν τον λόγο στο βήμα, αποτελεί την πιο ηχηρή ένδειξη ότι το πρόσωπο που ταυτίστηκε με την κραυγή για δικαιοσύνη, αντιμετωπίζεται πλέον ως «ξένο σώμα» από την ίδια της την κοινότητα.
Αυτή η απομόνωση δεν προέκυψε τυχαία, ούτε μπορεί να αποδοθεί σε μικροπρέπειες της στιγμής. Είναι το αποτέλεσμα μιας σταδιακής αλλά πλήρους απόκλισης στη στρατηγική και το ύφος. Η κ. Καρυστιανού επέλεξε έναν δρόμο με έντονο πολιτικό χρώμα, συχνά συγκρουσιακό και με θέσεις που ξέφυγαν από το στενό πλαίσιο της διερεύνησης του δυστυχήματος, αγγίζοντας τα όρια της προσωπικής πολιτικής ατζέντας. Αυτή η επιλογή φαίνεται πως δημιούργησε μια αγεφύρωτη απόσταση με τους υπόλοιπους συγγενείς, οι οποίοι δείχνουν να προτεραιοποιούν μια πιο θεσμική και χαμηλών τόνων διεκδίκηση, μακριά από τα φώτα μιας μελλοντικής κάλπης.
Το γεγονός ότι μια μάνα που έχασε το παιδί της και πρωτοστάτησε στην ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης βρίσκεται πλέον στο περιθώριο των συλλογικών διαδικασιών, εκπέμπει ένα εξαιρετικά δυσάρεστο μήνυμα. Παρότι η προσφορά της στην ανάδειξη του θέματος παραμένει αντικειμενικά μεγάλη, η αδυναμία της να διατηρήσει τους δεσμούς με τους ανθρώπους που μοιράζονται την ίδια τραγωδία, υπονομεύει την ίδια την ουσία της προσπάθειάς της. Στην πολιτική, και ειδικά σε υποθέσεις με τόσο βαρύ συναισθηματικό φορτίο, η αποδοχή από τους «ομοίους» σου αποτελεί το ισχυρότερο διαπιστευτήριο.
Τελικά, η σκηνή στο Σύνταγμα επιβεβαίωσε ότι η Μαρία Καρυστιανού βαδίζει πλέον σε έναν μοναχικό δρόμο, έχοντας χάσει το ηθικό και πρακτικό έρεισμα της ομάδας που κάποτε εκπροσωπούσε. Όταν οι ίδιοι οι άνθρωποι του Συλλόγου σου κλείνουν το μικρόφωνο, το πρόβλημα δεν είναι πια η «λογοκρισία» των άλλων, αλλά η απώλεια της εμπιστοσύνης των δικών σου. Σε αυτή την εσωτερική σύγκρουση, είναι βέβαιο πως δεν υπάρχουν νικητές, παρά μόνο μια περαιτέρω σκίαση πάνω από το δράμα των Τεμπών.
