Το τελευταίο διάστημα παρακολουθούμε μια εντυπωσιακή, σχεδόν εργαστηριακά συντονισμένη, επίθεση κατά του Πέδρο Σάντσεθ από τα γνωστά κέντρα που παραδοσιακά «θυμιάζουν» το Μέγαρο Μαξίμου.
Είναι πράγματι αξιοσημείωτο πώς μια σειρά από σχολιογράφους, που συνήθως δυσκολεύονται να συμφωνήσουν ακόμα και για τον καιρό, βρέθηκαν ξαφνικά να κρατούν το ίδιο ακριβώς «σκονάκι», αναπαράγοντας με πανομοιότυπο ύφος χαρακτηρισμούς περί «γιαλαντζί μάγκα» και δήθεν υποκρισίας του Ισπανού απέναντι στον Τραμπ.
Η σπουδή με την οποία επιχειρείται η αποδόμηση του Σάντσεθ προκαλεί τουλάχιστον θυμηδία, καθώς τα κίνητρα αυτής της επιχείρησης παραμένουν ομιχλώδη, αν και οι υποψίες περισσεύουν. Στους διαδρόμους του γραφείου μας, οι γυναικείες παρουσίες της σύνταξης δίνουν μια μάλλον πιο πεζή, αλλά ίσως και πιο εύστοχη ερμηνεία: μήπως το πρόβλημα ξεκινά από τη σύγκριση της κορμοστασιάς και της γενικότερης παρουσίας του Ισπανού Πρωθυπουργού με τον «δικό μας»; Φαίνεται πως ορισμένα συμπλέγματα δεν κρύβονται ούτε πίσω από τις πιο προσεγμένες επικοινωνιακές στρατηγικές.
Το πιο εξωφρενικό στοιχείο αυτής της ενορχηστρωμένης επίθεσης είναι το επιχείρημα που ανακάλυψαν οι «πρόθυμοι» της ενημέρωσης σχετικά με την αποστολή ισπανικής φρεγάτας στην Κύπρο. Με μια λογική που αγγίζει τα όρια του παραλογισμού, οι εντελmapένοι κονδυλοφόροι βαφτίζουν «κωλοτούμπα» το αυτονόητο: την υποστήριξη ενός κράτους-μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το γεγονός ότι η Ισπανία πράττει το χρέος της απέναντι στην Κύπρο δεν αποτελεί διαπιστευτήριο υποταγής σε καμία ξένη δύναμη, ούτε προάγγελο εμπλοκής σε μέτωπα όπως αυτό του Ιράν, όσο κι αν προσπαθούν να μας πείσουν για το αντίθετο.
Θα ήταν ίσως ωφέλιμο, στο επόμενο non paper που θα διανεμηθεί από το Μαξίμου, να περιλαμβάνονται και κάποιες βασικές έννοιες γεωπολιτικής διάκρισης. Είναι κρίμα οι αναγνώστες να εισπράττουν τόσο χαμηλού επιπέδου προπαγάνδα, μόνο και μόνο επειδή κάποιοι αδυνατούν να χωνέψουν ότι ο Σάντσεθ μπορεί να είναι ταυτόχρονα και συνεπής Ευρωπαίος και αξιοπρεπής συνομιλητής στη διεθνή σκηνή. Ας ελπίσουμε η επόμενη γραμμή επίθεσης να έχει τουλάχιστον μια δόση στοιχειώδους λογικής, για να μην εκτίθενται τόσο ανεπανόρθωτα οι «τενεκέδες» που την αναπαράγουν.
