Στο φως της δημοσιότητας έρχεται μια από τις πιο αποκαλυπτικές και παράλληλα σοκαριστικές πτυχές των πολιτικών πρακτικών που διέπουν τη δημόσια ζωή του τόπου, μέσα από τις απτές καταγγελίες και τα αδιάσειστα στοιχεία που κατέθεσε στο κοινοβούλιο ο ανεξάρτητος βουλευτής Μάριος Σαλμάς.
Στο επίκεντρο αυτού του θύελλας βρίσκεται ο Υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης, που εμφανίζεται να έχει στήσει έναν πρωτοφανή μηχανισμό εξασφάλισης προσωπικής προβολής, πολιτικής καριέρας και κάλυψης αμφιλεγόμενων προσώπων, χρησιμοποιώντας ως εργαλείο την κυβερνητική του εξουσία και τη δύναμη των αποφάσεών του στον ευαίσθητο τομέα του φαρμάκου.
Όπως καταγγέλλει με τρόπο απόλυτο και κατηγορηματικό από το βήμα της Βουλής ο Μάριος Σαλμάς, ο κ. Γεωργιάδης, εκμεταλλευόμενος την υπουργική του ιδιότητα, απαίτησε από επιχειρήσεις και φαρμακευτικές εταιρείες —των οποίων τον κύκλο εργασιών και τα οικονομικά αποτελέσματα επηρέαζε άμεσα με τις διοικητικές και νομοθετικές του αποφάσεις— να διοχετεύσουν χρηματικά ποσά και διαφημιστικά κονδύλια σε συγκεκριμένα μέσα ενημέρωσης.
Ο αντικειμενικός στόχος αυτής της τακτικής δεν ήταν ασφαλώς η οικονομική ευρωστία των επιχειρήσεων, αλλά η εξασφάλιση μιας συστηματικής, προνομιακής και ευνοϊκής μεταχείρισης του ιδίου από τα εν λόγω ΜΜΕ, προκειμένου να χτίζει συστηματικά την προσωπική του πολιτική καριέρα. Η συμπεριφορά αυτή συνιστά, σύμφωνα με τις κοινοβουλευτικές επισημάνσεις, τον απολύτως κλασικό ορισμό της διαπλοκής και της παθητικής δωροδοκίας, καθώς η κρατική εξουσία μετατρέπεται σε μέσο εκβιασμού ή συναλλαγής με ιδιωτικά συμφέροντα προς ίδιον πολιτικό όφελος.
Η διπλή γλώσσα, ο εμπαιγμός και οι κρυφές συνεννοήσεις για τη Novartis
Η αποδόμηση της πολιτικής αξιοπιστίας του Άδωνι Γεωργιάδη γίνεται ακόμα πιο συντριπτική όταν εξετάσει κανείς τη στάση του στην πολύκροτη υπόθεση της Novartis.
Την ίδια ώρα που στα τηλεοπτικά παράθυρα και στη δημόσια σφαίρα ο κ. Γεωργιάδης ωρυόταν δημόσια κατά των ψευδομαρτύρων, καταγγέλλοντας σκευωρίες και απαιτώντας την τιμωρία τους, στο παρασκήνιο διατηρούσε τακτική και στενή επικοινωνία με έναν από τους κεντρικούς προστατευόμενους μάρτυρες της υπόθεσης, τον κ. Μανιαδάκη.
Οι αποκαλύψεις αποδεικνύουν ότι ο πολιτικός που παρουσιαζόταν ως θύμα, στην πραγματικότητα υποδείκνυε στον μάρτυρα τον τρόπο, το περιεχόμενο και την κατεύθυνση της κατάθεσής του, υποσχόμενος παράλληλα συμπαράσταση και ανταλλάγματα.
Τα στοιχεία που κατέθεσε ο Μάριος Σαλμάς αποκαλύπτουν μια πρωτοφανή πολιτική υποκρισία. Ενώ ο κ. Σαλμάς είχε κινηθεί νομικά εναντίον του ψευδομάρτυρα, επιτυγχάνοντας την καταδίκη του σε ποινή φυλάκισης, ο κ. Γεωργιάδης εμφανίστηκε στο δικαστήριο και κατέθεσε ένορκη βεβαίωση, παρέχοντας ουσιαστικά συγχωροχάρτι και ελαφρυντικά στον άνθρωπο που είχε εμπλέξει δέκα πολιτικά πρόσωπα.
Με την ενέργειά του αυτή, ο υπουργός και αντιπρόεδρος του κυβερνώντος κόμματος προσέφερε κάλυψη στον μάρτυρα, στρεφόμενος επί της ουσίας εναντίον του ίδιου του συναδέλφου του βουλευτή, δημιουργώντας ένα αδιανόητο πλέγμα προστασίας γύρω από πρόσωπα που πρωταγωνίστησαν στο μεγαλύτερο σκάνδαλο της μεταπολίτευσης.
Τα γραπτά μηνύματα που καίνε: Η παραδοχή της συναλλαγής
Η εικόνα της απόλυτης διαπλοκής συμπληρώνεται από τα ίδια τα γραπτά μηνύματα του Άδωνι Γεωργιάδη, τα οποία ο Μάριος Σαλμάς κατέθεσε στα πρακτικά της Βουλής ως αδιάσειστα τεκμήρια. Σε γραπτή του επικοινωνία, ο κ. Γεωργιάδης ομολογεί κυνικά τις σχέσεις του και τις παρεμβάσεις του προς όφελος συγκεκριμένων προσώπων. Αναφέρεται ρητά σε υποσχέσεις που είχε δώσει στον Μανιαδάκη επειδή «δεν υποχώρησε στην Τουλουπάκη», δηλώνοντας απροκάλυπτα ότι ο ίδιος «τις υποσχέσεις του τις κρατάει». Η παραδοχή αυτή αποδεικνύει ότι οι δικαστικές εξελίξεις και οι καταθέσεις δεν ήταν προϊόν αλήθειας, αλλά αντικείμενο συναλλαγής και πολιτικών συμφωνιών κάτω από το τραπέζι.
Επιπλέον, στα ίδια γραπτά ντοκουμέντα, ο κ. Γεωργιάδης παραδέχεται ανοιχτά ότι ζήτησε από τον ισχυρό άνδρα της Novartis, τον κ. Φρουζή, να διοχετευτεί διαφήμιση σε συγκεκριμένα δημοσιογραφικά μέσα και πρόσωπα. Η δικαιολογία που προβάλλει ο υπουργός, ισχυριζόμενος ότι το αίτημα αυτό έγινε σε χρόνο που δεν διατελούσε υπουργός Υγείας, δεν αναιρεί την ουσία της αποκαλυπτικής αυτής παραδοχής: ότι ένας κορυφαίος πολιτικός παράγοντας λειτουργούσε ως διαμεσολαβητής ανάμεσα σε πολυεθνικές φαρμακευτικές εταιρείες και σε μέσα ενημέρωσης, ανταλλάσσοντας επιρροή, διαφήμιση και προβολή.
Τα γεγονότα αυτά συνθέτουν την εικόνα ενός πολιτικού ανδρός που μετέτρεψε τη δημόσια διοίκηση και τα υπουργικά αξιώματα σε εργαλεία προσωπικής επικράτησης, επικοινωνιακής κυριαρχίας και παρασκηνιακών συμβιβασμών. Οι αποκαλύψεις του Μάριου Σαλμά και τα ντοκουμέντα που τις συνοδεύουν συνιστούν κόλαφο για το πολιτικό σύστημα, αποδεικνύοντας ότι πίσω από τις κορώνες περί διαφάνειας και δικαιοσύνης κρυβόταν ένας μηχανισμός διαπλοκής, εκβιασμών και υπόγειων διαδρομών που εκθέτει ανεπανόρθωτα τον Άδωνι Γεωργιάδη.
