Σε καθημερινό φαινόμενο έχει μετατραπεί η άφιξη μεταναστών στην Γαύδο και την Κρήτη, σε ένα ρυθμό που πλέον έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Μόνο νωρίτερα σήμερα το πρωί, βάρκα με περίπου 45 μετανάστες έφτασε στο λιμάνι Καραβέ της Γαύδου, με τη συνοδεία σκάφους της Frontex.
Πρόκειται για ένα ακόμη περιστατικό σε μια αλυσίδα αφίξεων που έχουν καταστήσει το νησί ουσιαστικά αβοήθητο απέναντι στην πραγματικότητα.
Η συχνότητα των περιστατικών είναι τέτοια, που οι τοπικές αρχές βρίσκονται σε συνεχή συναγερμό, χωρίς όμως να διαθέτουν ούτε τα μέσα ούτε την υποστήριξη για να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της κατάστασης. Εκατοντάδες άνθρωποι φτάνουν κάθε εβδομάδα στις νότιες ακτές της Κρήτης και στη μικροσκοπική Γαύδο, ενώ η πολιτεία παρακολουθεί αμήχανα, περιοριζόμενη σε γενικόλογες εξαγγελίες και θεωρητικά μέτρα αποτροπής.
Τους τελευταίους μήνες, η Κρήτη έχει μετατραπεί σε νέο κύριο σημείο εισόδου προς την Ευρώπη, με τις ροές να έχουν αυξηθεί κατακόρυφα σε σχέση με πέρυσι. Μόνο τον Ιούνιο, χιλιάδες άτομα αποβιβάστηκαν στην ευρύτερη περιοχή, ενώ τα επίσημα στοιχεία μιλούν για δεκάδες περιστατικά ανά 24ωρο.
Ανύπαρκτες υποδομές
Το μεγάλο αγκάθι όμως είναι η πλήρης έλλειψη υποδομών. Η Γαύδος, ένα μικρό νησί με ελάχιστο πληθυσμό και υποτυπώδεις υπηρεσίες, δεν διαθέτει καμία δομή υποδοχής, φιλοξενίας ή καταγραφής. Οι άνθρωποι που αποβιβάζονται στοιβάζονται για ώρες σε πρόχειρους χώρους, σε συνθήκες που απέχουν δραματικά από το να θεωρηθούν ανθρώπινες ή αξιοπρεπείς.
Οι τοπικές αρχές, οι λιμενικοί και οι εθελοντές έχουν ξεπεράσει προ πολλού τα όριά τους. Οι υποσχέσεις για ενίσχυση μέσων και προσωπικού παραμένουν χωρίς αντίκρισμα. Το κράτος, παρά τις διαπιστωμένες ανάγκες, δεν έχει ανταποκριθεί με ουσιαστική δράση, περιοριζόμενο σε επικοινωνιακές κινήσεις και αποσπασματικές παρεμβάσεις.
Την ίδια στιγμή, η χώρα διανύει την κορύφωση της τουριστικής περιόδου, με την Κρήτη να αποτελεί έναν από τους βασικούς τουριστικούς προορισμούς της Μεσογείου. Το πρόβλημα όμως δεν μπορεί να κρυφτεί κάτω από το χαλί. Η πραγματικότητα των μεταναστευτικών ροών, η απουσία μέριμνας και η άρνηση ανάληψης ευθύνης από την κεντρική διοίκηση λειτουργούν ως ωρολογιακή βόμβα.
Η πολιτεία δείχνει να σφυρίζει αδιάφορα μπροστά σε μια κατάσταση που εξελίσσεται σε εθνική πρόκληση.
