Για τη δικαίωση του Ανδρέα Γεωργίου και την ταλαιπωρία που πέρασε επι 15 ολόκληρα χρόνια καθώς το πολιτικό σύστημα δεν άντεχε την αλήθεια αναφέρει με άρθρο του στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» ο πρώην Πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου
Αναλυτικά:
Ο Ανδρέας Γεωργίου διώχθηκε συστηματικά και ανελέητα τα τελευταία 15 χρόνια από ένα πολιτικό σύστημα που δεν άντεχε την αλήθεια και αναζητούσε αποδιοπομπαίους τράγους για να μεταθέσει τις δικές του ευθύνες.
Αθωώθηκε οριστικά από την κατηγορία ότι «φούσκωσε» το έλλειμμα του 2009.
Δεν καταδικάστηκε ποτέ για παραποίηση των δημοσιονομικών στοιχείων.
Είχε επινοηθεί, όμως, και μια δεύτερη δίωξη: ότι δεν έθεσε τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ σε ψηφοφορία στο Δ.Σ. της ΕΛΣΤΑΤ πριν να τα αποστείλει στη Eurostat. Καταδικάστηκε το 2017, δηλαδή, επειδή εφάρμοσε την αρχή της ανεξαρτησίας της στατιστικής αρχής σύμφωνα και με τις ευρωπαϊκές και διεθνείς προδιαγραφές.
Σήμερα, με την υπ’ αριθμ. 922/2026 απόφαση του Αρείου Πάγου, αθωώθηκε εκ νέου.
Αυτή η απόφαση όμως δεν μπορεί να διαγράψει τα πολλά χρόνια προσωπικής, επαγγελματικής και οικογενειακής δοκιμασίας ενός ακέραιου επιστήμονα και δημόσιου λειτουργού.
Ο Ανδρέας Γεωργίου δεν διώχθηκε επειδή παρέβη το καθήκον του. Διώχθηκε επειδή το υπηρέτησε. Επειδή αρνήθηκε να υποτάξει την επιστημονική αλήθεια και τους ευρωπαϊκούς κανόνες σε πολιτικές σκοπιμότητες.
Και μάλιστα, για την ιστορία, ο Ανδρέας Γεωργίου ανέλαβε την προεδρία της ΕΛΣΤΑΤ τον Αύγουστο του 2010 και απέστειλε τα αναθεωρημένα στοιχεία στη Eurostat τον Νοέμβριο. Η απώλεια της πρόσβασης της Ελλάδας στις αγορές και η προσφυγή της στον μηχανισμό στήριξης της ΕΕ είχαν προηγηθεί της ανάληψης των καθηκόντων του.
Ο Ανδρέας Γεωργίου απλά διαπίστωσε και επιβεβαίωσε το έγκλημα της Κυβέρνησης της ΝΔ.
Αυτή του την «αμαρτία» δεν μπορούσαν να «χωνέψουν» οι ηγέτες της δεξιάς παράταξης. Έτσι, διώχτηκε και ταλαιπωρήθηκε για 15 ολόκληρα χρόνια.
Όμως, η προσφορά του υπήρξε βαθιά πατριωτική. Σε μια στιγμή κατά την οποία η αξιοπιστία των ελληνικών στατιστικών είχε καταρρεύσει διεθνώς, συνέβαλε αποφασιστικά στην αποκατάσταση της εμπιστοσύνης προς τη χώρα μας.
Πατριωτισμός δεν είναι η απόκρυψη της πραγματικότητας για να προστατευτούν από τις ευθύνες τους κυβερνήσεις, κόμματα ή πρόσωπα. Πατριωτισμός είναι να λέγεται η αλήθεια, όσο και αν είναι δυσάρεστη, ακριβώς για να μπορεί η χώρα να διορθώνει τα λάθη της – να μπορεί να σταθεί ξανά στα πόδια της.
Ας το πούμε καθαρά: η Ελλάδα δεν βρέθηκε στο χείλος της χρεοκοπίας επειδή μετρήθηκε το πραγματικό έλλειμμα. Το έλλειμμα μετρήθηκε επειδή η χώρα είχε ήδη οδηγηθεί στο χείλος της χρεοκοπίας.
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με ψηφίσματά του ήταν σαφές: η ελληνική κρίση δεν γεννήθηκε από μια δήθεν μεταγενέστερη «διόγκωση» των στοιχείων, αλλά από τη συστηματική παραποίηση της πραγματικότητας που προηγήθηκε. Τον Μάιο του 2010 κατήγγειλε την «αποδεδειγμένη χειραγώγηση των χρηματοοικονομικών στατιστικών». Το 2014 μίλησε χωρίς περιστροφές για «στατιστική απάτη» του 2009, δηλαδή, επί κυβέρνησης ΝΔ, όταν εμφάνιζαν σκόπιμα λαθεμένα ότι το έλλειμμα ήταν μόνο 6,5% του ΑΕΠ. Έφτασε τελικά στο 15,4%, δηλαδή έλλειμμα σε απόλυτους αριθμούς 36,15 δισ ευρώ.
Η κυβέρνησή μας, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, παρέλαβε μια χώρα χωρίς πρόσβαση στις αγορές, με τεράστιο έλλειμμα και, λόγω αυτής της στατιστικής απάτης, με καταρρακωμένη την αξιοπιστία της διεθνώς. Αναλάβαμε την ευθύνη να αποτρέψουμε την άτακτη χρεοκοπία, να κρατήσουμε την Ελλάδα στον πυρήνα της Ευρώπης και να οικοδομήσουμε ανεξάρτητους θεσμούς, μεταξύ αυτών και μια πραγματικά ανεξάρτητη Ελληνική Στατιστική Αρχή.
Αντί ορισμένες πολιτικές δυνάμεις να αναμετρηθούν με τις ευθύνες τους, και να συμβάλουν στην έξοδο από την κρίση, επένδυσαν στον μύθο των δήθεν «φουσκωμένων στοιχείων». Προτίμησαν την κατασκευή αποδιοπομπαίου τράγου από την αυτοκριτική, τη συνωμοσιολογία από την αλήθεια και την κομματική αυτοπροστασία ή εκμετάλλευση από την ευθύνη απέναντι στον ελληνικό λαό.
Σε αυτές τις δυνάμεις της συνωμοσιολογίας πρωτοστάτησε η ΝΔ – αποφασίζοντας προφανώς να αποκρύψει τις ευθύνες της. Όμως, αυτή η αφήγηση αποτέλεσε μια κοινή στέγη και για τον ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, το ΛΑΟΣ και τη ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΆ.
Η υπόθεση Γεωργίου αποκαλύπτει, έτσι, μια βαθύτερη παθογένεια του πολιτικού μας συστήματος: την τάση να ταυτίζεται το συμφέρον του κράτους με το κομματικό συμφέρον της εκάστοτε κυβέρνησης, να αντιμετωπίζονται οι ανεξάρτητοι θεσμοί ως εμπόδια ενοχλητικά για την επιδίωξη κομματικών στόχων ή προσωπικών φιλοδοξιών, και να διώκονται όσοι αρνούνται να προσαρμόσουν την αλήθεια στις ανάγκες του κομματικού αφηγήματος.
Όταν ένας δημόσιος λειτουργός τιμωρείται επειδή εφαρμόζει τον νόμο, το μήνυμα για κάθε έντιμο λειτουργό είναι καταστροφικό: μη λες την αλήθεια, μη συγκρούεσαι με τους εξουσιάζοντες, μη λειτουργείς ανεξάρτητα.
Έτσι, όμως, δεν οικοδομείται κράτος δικαίου, ούτε κράτος που να υπηρετεί τον πολίτη. Οικοδομείται κράτος φόβου, αδικίας, εξάρτησης και συγκάλυψης. Βλάπτει βαριά το κοινό καλό και τα συμφέροντα του ελληνισμού.
Αποτελεί επίσης βαθύ τραύμα για τη Δημοκρατία μας το γεγονός ότι χρειάστηκε η παρέμβαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για να αναγνωριστεί ότι ο Ανδρέας Γεωργίου δεν είχε τύχει δίκαιης δίκης.
Ο Ανδρέας Γεωργίου δεν ήταν μόνος. Η Eurostat επικύρωσε επανειλημμένα τα στοιχεία και τη μεθοδολογία της ΕΛΣΤΑΤ ως συμβατά με τα ευρωπαϊκά και διεθνή στατιστικά πρότυπα. Τα ίδια στοιχεία έγιναν δεκτά από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Eurogroup, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ ως βάση για τη χρηματοδοτική στήριξη, την οικονομική εποπτεία και τη διαχείριση του ελληνικού χρέους. Αποτελούν επίσης μέρος της επίσημης δημοσιονομικής βάσης πάνω στην οποία καταρτίζονται και αξιολογούνται όλοι οι ελληνικοί προϋπολογισμοί από το 2010 έως σήμερα.
Το 2021, η Επιτροπή Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου εξέλεξε τον Γεωργίου ως εκπρόσωπο του Κοινοβουλίου στο European Statistical Governance Advisory Board, τον ανεξάρτητο ευρωπαϊκό φορέα συμβουλευτικής εποπτείας της στατιστικής διακυβέρνησης. Η εκλογή του έγινε με 46 ψήφους υπέρ, 2 κατά και 8 αποχές. Ήταν μια ηχηρή ψήφος εμπιστοσύνης από το ίδιο το ευρωπαϊκό θεσμικό σύστημα προς τον άνθρωπο που στην Ελλάδα είχε βρεθεί στο επίκεντρο μακρόχρονων διώξεων.
Η διεθνής επιστημονική κοινότητα ήταν ακόμη σαφέστερη. Σαράντα έξι επιστημονικές και επαγγελματικές οργανώσεις και συνολικά 1.146 άτομα υπέγραψαν έκκληση για παύση των διώξεων, πλήρη αποκατάσταση του Γεωργίου και τερματισμό των δήθεν ερευνών για το έργο της ΕΛΣΤΑΤ. Μεταξύ των υπογραφόντων ήταν εννέα νομπελίστες οικονομικών επιστημών. Τον Ιούνιο του 2018, περίπου 80 πρώην επικεφαλής εθνικών και διεθνών στατιστικών υπηρεσιών κατήγγειλαν δημόσια τη δίωξή του και κάλεσαν το ελληνικό κράτος να βάλει τέλος σε αυτή την αδικία.
Η κινητοποίηση αυτή δεν ήταν απλώς υπεράσπιση ενός ανθρώπου. Ήταν υπεράσπιση της επιστημονικής ακεραιότητας, της θεσμικής ανεξαρτησίας και του δικαιώματος των πολιτών στην αλήθεια.
Ήταν, ταυτόχρονα, ένα βαρύ πλήγμα για τη διεθνή αξιοπιστία της χώρας. Για ακόμη μία φορά, το ελληνικό πολιτικό και δικαστικό σύστημα βρέθηκε εκτεθειμένο. Η Ελλάδα κλήθηκε να εξηγήσει γιατί αντιμετώπιζε ως κατηγορούμενο έναν λειτουργό που η Ευρώπη και η παγκόσμια επιστημονική κοινότητα αναγνώριζαν ως υπερασπιστή της αλήθειας.
Όταν χρειάζεται να κινητοποιηθεί ολόκληρη η διεθνής κοινότητα για να προστατευθεί ένας δημόσιος λειτουργός από το ίδιο του το κράτος, το πρόβλημα δεν είναι πια προσωπικό.
Είναι ζήτημα της Δημοκρατίας και του Έθνους.
Σήμερα, η ελληνική Πολιτεία, όπως και όλα τα κόμματα που τον καταδίωξαν, οφείλουν όχι μόνο να σεβαστούν την τελική δικαστική κρίση, αλλά και να αναγνωρίσουν και να αποκαταστήσουν καθαρά την αδικία που υπέστη.
Η απόφαση του Αρείου Πάγου κλείνει έναν δικαστικό κύκλο.
Δεν κλείνει, όμως, το πολιτικό και θεσμικό ζήτημα.
Το μάθημα για το πολιτικό σύστημα είναι σαφές:
Η αλήθεια και τα δημόσια δεδομένα δεν ανήκουν στις κυβερνήσεις. Ανήκουν στους πολίτες.
Η ανεξαρτησία των θεσμών δεν αποτελεί παραχώρηση της εξουσίας. Αποτελεί εγγύηση για τη Δημοκρατία και τη διαφάνεια.
Η Δικαιοσύνη δεν μπορεί να γίνεται ούτε καταφύγιο ατιμωρησίας ούτε πεδίο πολιτικών διευθετήσεων.
Και η πολιτική ευθύνη δεν μπορεί να μεταφέρεται σε επιστήμονες και δημόσιους λειτουργούς που είχαν το θάρρος να πράξουν το καθήκον τους.
Η δικαίωση του Ανδρέα Γεωργίου δεν είναι προσωπική ούτε παραταξιακή. Είναι προειδοποίηση: όταν η πολιτική επιχειρεί να υποτάξει την αλήθεια και τους ανεξάρτητους θεσμούς, το τίμημα το πληρώνει η δημοκρατία. Και το μάθημα αυτό είναι σήμερα δραματικά επίκαιρο. Οι υποκλοπές, τα Τέμπη, ο ΟΠΕΚΕΠΕ, οι συμβάσεις με συμβουλευτικές εταιρείες, η χειραγώγηση των ΜΜΕ, και οι καταγγελίες για τα «σπιτάκια ανακύκλωσης» έχουν επιβαρύνει ένα ήδη βαθύ έλλειμμα εμπιστοσύνης προς την πολιτεία. Η αμφισβήτηση της αλήθειας δεν τραυματίζει μόνο τα πρόσωπα που την υπηρετούν. Τραυματίζει την ίδια τη Δημοκρατία και τη Δικαιοσύνη.
Οι χώρες δεν χάνουν την κυριαρχία τους επειδή αναμετριούνται με την αλήθεια. Τη χάνουν από τη συγκάλυψη. Τη χάνουν όταν κατεστημένα και βολεμένοι απεχθάνονται τον έλεγχο και αποδυναμώνουν τους θεσμούς, πολεμούν τη διαφάνεια για να μπορούν ανενόχλητοι να καταχρώνται τις εξουσίες που έχουν. Χάνουν την κυριαρχία οι χώρες που τιμωρούν όσους υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον. Και χωρίς να αναμετριόμαστε με αλήθειες, μια κοινωνία δεν αλλάζει, δεν προοδεύει και τελικά δεν ορίζει τη μοίρα της.
Είναι ώρα να αναμετρηθούμε με όλα όσα πλήγωσαν και πληγώνουν την Ελλάδα. Και να εμπεδώσουμε αρχές, πρακτικές, κουλτούρα και θεσμούς στην Ελλάδα όπου η αλήθεια δεν διώκεται, η ανεξαρτησία δεν γίνεται απλώς ανεκτή αλλά προστατεύεται και ο πατριωτισμός αποδεικνύεται με την ανιδιοτελή υπηρεσία προς τη χώρα και τους πολίτες της.
Στις επόμενες εκλογές δεν αρκεί απλώς μια διαφορετική κυβέρνηση. Απαιτείται ένας διαφορετικός τρόπος να κυβερνιέται η Ελλάδα.”
