Πορεία μνήμης για τα 8 χρόνια από το επεισόδιο που οδήγησε στον θανάσιμο τραυματισμό του Ζακ Κωστόπουλου πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα.
Οι διαδηλωτές ξεκίνησαν από την οδό Γλάδστωνος, όπου έγινε το περιστατικό, και με συνθήματα και παλμό κινήθηκαν προς τη Βουλή. Δίπλα στο σώμα της πορείας υπήρχαν διμοιρίες των ΜΑΤ δίχως, ωστόσο, να προκύψει κάποια ένταση.
«Έχουν περάσει 8 χρόνια όπου ο αγωνιστής για τα δικαιώματα της LGBTQI+ κοινότητας Ζακ Κωστόπουλος, δολοφονήθηκε άγρια μπροστά στα μάτια ενός παγωμένου απαθές πλήθους. Στις 21 Σεπτεμβρίου του 2018 μέρα-μεσημέρι η Ζάκι κυνηγήθηκε, εγκλωβίστηκε και έπειτα χτυπήθηκε μέχρι θανάτου στον πεζόδρομο της οδού Γλάδστωνος από χέρια φασιστών νοικοκυραίων και από τα αιματοβαμμένα χέρια αστυνομικών που, “απλά έκαναν την δουλειά τους’’» αναφέρουν οι διοργανωτές στην ανακοίνωση τους.
Όπως σημειώνουν, «εκείνοι οι αστυνομικοί οι οποίοι αθωώθηκαν μέσα στις δικαστικές αίθουσες, ενώ οι ιδιοκτήτες του καταστήματος που τον ξυλοκόπησαν, καταδικάστηκαν με ελαφρυντικές ποινές των 5 και 6 ετών. Δεν ήταν ένα τυχαίο συμβάν, ούτε μία κακιά στιγμή. Ήταν ένα ακόμη αποτέλεσμα του ολοκληρωτικού καθεστώτος που ρημάζει κάθε πτυχή της ζωής στον βωμό του κέρδους».
Η ανακοίνωση καταλήγει ως εξής:
«Στις 21 Σεπτεμβρίου ξημέρωσε μια “κανονική” μέρα, όπως και τις προηγούμενες. Τα χέρια γεμάτα και οπλισμένα με ομοφοβία, ρατσισμό και μίσος για κάθε τι διαφορετικό που δεν αρμόζει στα πρότυπα μιας κανονικότητας, ήταν πάλι εκεί για να ξεφτιλίσουν, να χτυπήσουν, και στην τελική να σκοτώσουν ό,τι ποτέ τους δεν κατάλαβαν- δεν ήθελαν, ό,τι ποτέ τους δεν “συνήθισαν”, οτιδήποτε όσο μεγάλωναν έμαθαν να αποφεύγουν και να λιντσάρουν και να μισούν. Στο πρόσωπο του Ζακ αντίκρισαν την απειλή της κοινωνίας, μια ανωμαλία που πρέπει να αφανιστεί, εκείνον τον ξένο που καταπατά ιδιοκτησίες, μια “αδερφή” που απλά δεν αξίζει να ζει. Οι υπόλοιπες/οι όμως ξέρουν την αλήθεια, και είμαστε πολλοί, πολλοί περισσότεροι. Και όσο περνά ο καιρός ο δρόμος αυτός θα μεγαλώνει και περισσότεροι ακόμη θα βαδίζουμε μαζί. Η μνήμη των αγώνων δεν διαβρώνεται, δεν σβήνει και πρωτίστως δεν σκοτώνεται. Αντέχει απέναντι σε κάθε κατεστημένο, σε όποια εξουσία, στους πιο άγριους καιρούς, μέσα στον χρόνο και φωτίζει τις αντιστάσεις μας. Η Ζάκι υπήρξε πάντα στους ταξικούς, κοινωνικούς και αντιφασιστικούς αγώνες γεμάτη επιμονή, γεμάτη πείσμα, και πολύ θυμό απέναντι στο σύστημα που καταπνίγει τις ελευθερίες, εξαθλιώνει, εγκλωβίζει και καταπιέζει.
Αγωνίστηκε και αφοσιώθηκε με ευθύνη και δέσμευση για όλες/όλους και όλα εκείνα που ονειρεύτηκαν και συνεχίζουν να ονειρεύονται για έναν πιο δίκαιο κόσμο.”Ή θα είμαστε όλοι ελεύθεροι ή δεν θα είναι κανένας.”
Η Ζάκι δεν έφυγε ποτέ. Η Ζάκι σήμερα και όπως κάθε φορά θα είναι ξανά στους δρόμους μαζί μας, σε κάθε σύνθημα που θα φωνάζουμε, σε κάθε βήμα μας, σε κάθε υψωμένη γροθιά».
