Η πρόσφατη τοποθέτηση του Αλέξη Τσίπρα στη συνέντευξή του στον ΣΚΑΪ, όπου δήλωσε πως «χαίρεται για κάθε μισή μονάδα που παίρνει το ΠΑΣΟΚ», σηματοδοτεί μια αξιοσημείωτη μετατόπιση στην πολιτική του στρατηγική. Η αποστροφή αυτή έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις αρχικές θέσεις του νέου του φορέα, της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛ.Α.Σ.), όταν στελέχη της τόνιζαν με έμφαση πως τα δύο κόμματα δεν αποτελούν όμορους πολιτικούς χώρους. Αυτή η στροφή από τον πλήρη διαχωρισμό στην ανοιχτή διάθεση μετεκλογικής συνεννόησης υπαγορεύεται από τις σκληρές ισορροπίες του εκλογικού τοπίου.
Ο βασικός καταλύτης αυτής της μεταβολής είναι η εκλογική αριθμητική. Ακόμη και στο σενάριο όπου η ΕΛ.Α.Σ. καταφέρει να αναδειχθεί πρώτο κόμμα ανατρέποντας τους σημερινούς συσχετισμούς, η επίτευξη αυτοδυναμίας φαντάζει εξαιρετικά δύσκολη. Ο πρώην πρωθυπουργός αναγνωρίζει πλέον ανοιχτά ότι η συγκρότηση μιας προοδευτικής διακυβέρνησης προϋποθέτει μετεκλογικές συνεργασίες. Σε αυτό το πλαίσιο, το ΠΑΣΟΚ συνιστά τον μοναδικό υπολογίσιμο εταίρο, καθώς οι υπόλοιπες δυνάμεις της Αριστεράς είτε απορρίπτουν τέτοια ενδεχόμενα είτε στερούνται τα απαραίτητα κοινοβουλευτικά ποσοστά. Συνεπώς, ένα ισχυρότερο ΠΑΣΟΚ αυξάνει τις πιθανότητες σχηματισμού μιας βιώσιμης πλειοψηφίας.
Παράλληλα, η προγραμματική επικάλυψη μεταξύ των δύο πλευρών είναι εμφανής σε κρίσιμα πεδία, όπως η αντιμετώπιση της ακρίβειας, η ενίσχυση του κοινωνικού κράτους, η στεγαστική πολιτική και η ρύθμιση του ιδιωτικού χρέους. Ωστόσο, η συγγένεια στις θέσεις δεν εξαλείφει τον έντονο ανταγωνισμό. Οι δύο χώροι διεκδικούν το ίδιο ακροατήριο και τον ίδιο ηγεμονικό ρόλο ως η κύρια εναλλακτική πρόταση απέναντι στη Νέα Δημοκρατία. Αυτό δημιουργεί μια έμφυτη αντίφαση: ο Αλέξης Τσίπρας επιδιώκει να συμπιέσει εκλογικά το ΠΑΣΟΚ πριν από την κάλπη, αλλά ταυτόχρονα το χρειάζεται επαρκώς ισχυρό την επόμενη ημέρα.
Το κυριότερο εμπόδιο για μια ουσιαστική προσέγγιση παραμένει το ζήτημα της ηγεσίας. Ο Αλέξης Τσίπρας θέτει ως βάση συζήτησης το δικό του πολιτικό σχέδιο, ενώ παράλληλα ασκεί κριτική στον Νίκο Ανδρουλάκη για αδυναμία αλλαγής των συσχετισμών. Από την πλευρά της, η Χαριλάου Τρικούπη απορρίπτει τον ρόλο του συμπληρωματικού εταίρου, διεκδικώντας αυτόνομη πορεία και πρωταγωνιστικό ρόλο. Η διαμάχη για το ποιος θα έχει την πρωτοκαθεδρία και ποιος θα ηγηθεί της διακυβέρνησης καθιστά τη μετεκλογική συνεννόηση μια εξαιρετικά περίπλοκη εξίσωση.
Στην πραγματικότητα, η μετάβαση από το «δεν είμαστε όμοροι» στο «χαίρομαι για κάθε μονάδα του ΠΑΣΟΚ» αντανακλά έναν υπολογισμένο πολιτικό ρεαλισμό. Ο πρώην πρωθυπουργός επιδιώκει να διατηρήσει την αυτονομία και την ηγετική εικόνα του κόμματός του, κρατώντας παράλληλα ανοιχτή τη μοναδική διαθέσιμη κοινοβουλευτική πόρτα για την εξουσία. Το αν αυτή η στρατηγική θα οδηγήσει σε μια πραγματική προγραμματική σύγκλιση ή αν θα παραμείνει ένας ελιγμός τακτικής, θα κριθεί τελικά από τη λαϊκή ετυμηγορία και την εκλογική ζυγαριά.
