Παρά τη συγκρατημένη αισιοδοξία που επικρατεί στο Μέγαρο Μαξίμου για τη μικρή ανάκαμψη των ποσοστών της Νέας Δημοκρατίας μετά τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, η βαθύτερη ακτινογραφία των φθινοπωρινών δημοσκοπήσεων προκαλεί έντονο προβληματισμό στο κυβερνητικό στρατόπεδο. Πίσω από την πρωτιά, τα ποιοτικά στοιχεία και οι συγκρίσεις με τις μετρήσεις του Ιουλίου αποκαλύπτουν μια τάση αποστασιοποίησης των πολιτών, η οποία απειλεί τους εκλογικούς σχεδιασμούς της κυβέρνησης.
Το πλέον ανησυχητικό ευρήμα εντοπίζεται στο ποσοστό των αναποφάσιστων, το οποίο, αντί να υποχωρεί εν όψει της νέης πολιτικής σεζόν, εμφανίζεται ενισχυμένο στις περισσότερες έρευνες. Η πλέον χαρακτηριστική μετατόπιση καταγράφεται στη δημοσκόπηση της Marc, όπου η λεγόμενη γκρίζα ζώνη σρφιχταγκαλιάζει πλέον το 15%, από 10,8% που ήταν τον Ιούλιο.
Ανάλογη εικόνα παρουσιάζει και η Pulse, με τους αναποφάσιστους να κινούνται στο 13,5% έναντι 12,5%, ενώ στην έρευνα της Interview παρατηρείται άνοδος από το 9% στο 10,1%. Σταθερά υψηλά διατηρείται το ποσοστό στη RealPolls στο 13,1%, ενώ εξαίρεση στον κανόνα αποτελεί η GPO, όπου το ποσοστό των αναποφάσιστων σημείωσε κάμψη στο 13,7% από το 16,1% του Ιουλίου, παραμένοντας ωστόσο σε υψηλά επίπεδα.
Η διογκούμενη αυτή δεξαμενή δείχνει ότι η παραδοσιακή θερινή χαλαρότητα δεν μεταφράστηκε σε φθινοπωρινή επανασύνδεση των ψηφοφόρων με τα κόμματα εξουσίας. Αντίθετα, ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνίας φαίνεται να κρατά αποστάσεις, επηρεασμένο και από τη δυσφορία για το κυβερνητικό πακέτο εξαγγελιών, το οποίο δεν φαίνεται να κάλυψε τις προσδοκίες της κοινής γνώμης.
Για τους αναλυτές της κυβερνώσας παράταξης, η τάση αυτή συνδέεται άμεσα με το κρισιμότερο στοίχημα της πρώτης κάλπης: τον περιορισμό της αποχής και της ψήφου διαμαρτυρίας μεταξύ των παραδοσιακών γαλάζιων ψηφοφόρων. Με τη συσπείρωση της Νέας Δημοκρατίας να παραμένει σε χαμηλά επίπεδα, κοντά στο 65%, η διαχείριση της γκρίζας ζώνης καθίσταται κομβική.
Εφόσον οι αναποφάσιστοι κατανεμηθούν αναλογικά στα κόμματα κατά την τελική ευθεία, οι απώλειες θα είναι περιορισμένες. Αν όμως επιλέξουν την αποχή ή την κάλπη των μικρότερων σχηματισμών για να στείλουν ένα ηχηρό μήνυμα δυσαρέσκειας, οι συνέπειες για την κυβέρνηση ενδέχεται να αποδειχθούν εξαιρετικά σοβαρές.
Παράλληλα, ο πολυκερματισμός του πολιτικού σκηνικού και η αναμονή ενδεχόμενης δημιουργίας νέου κομματικού φορέα υπό τον Αντώνη Σαμαρά εντείνουν τον πονοκέφαλο του πρωθυπουργικού επιτελείου. Ένα δεξιό σχήμα υπό τον πρώην πρωθυπουργό εκτιμάται ότι θα μπορούσε να λειτουργήσει «απενοχοποιητικά» για μια μερίδα συντηρητικών ψηφοφόρων, διευκολύνοντας τη διοδότηση της χαλαρής ψήφου στην πρώτη κάλπη.
Μπροστά σε αυτό το ενδεχόμενο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιχειρεί να διαμορφώσει συνθήκες συσπείρωσης, διαμηνύοντας με κάθε ευκαιρία ότι η κάλπη είναι μία, δεν υπάρχουν περιθώρια για «αμέριμνη» ψήφο και ότι ο κατακερματισμός εγκυμονεί κινδύνους ακυβερνησίας. Ωστόσο, με τον χειμώνα να προβλέπεται απαιτητικός στο πεδίο της οικονομίας και της καθημερινότητας, τα κυβερνητικά στελέχη αναγνωρίζουν ότι η μάχη για τον επαναπατρισμό των διαμαρτυρόμενων ψηφοφόρων μόλις ξεκίνησε.
