Στη Χαριλάου Τρικούπη αποφάσισαν ότι το πρόβλημα δεν είναι η εικόνα, αλλά η… σύνθεση. Και κάπως έτσι, η «διεύρυνση» βγήκε από το συρτάρι όχι ως στρατηγική πολυτελείας, αλλά ως κίνηση ανάγκης, με το βλέμμα καρφωμένο στα γκάλοπ και τον φόβο μήπως η δεύτερη θέση αποδειχθεί πιο φευγαλέα κι από προεκλογική υπόσχεση. Οι ανακοινώσεις έρχονται με το σταγονόμετρο, ώστε να καλλιεργηθεί αίσθηση ρεύματος, έστω κι αν πρόκειται περισσότερο για ανακύκλωση γνώριμων προσώπων παρά για πολιτικό big bang.
Τα ονόματα που ακούγονται δεν θυμίζουν ακριβώς μεταγραφές «αεροδρομίου», αλλά περισσότερο επιστροφές χαμένων αποσκευών. Καρκούλια και Μαδεμλής επανέρχονται από τον ΣΥΡΙΖΑ με την άνεση ανθρώπων που ξέρουν καλά το σπίτι, ενώ οι πασοκογενείς του χθες, Μπόλαρης και Κορμάς, βρίσκουν ξανά θέση στο κάδρο. Κάπου εκεί προστίθεται και ο Κυριακόπουλος, για να συμπληρωθεί το παζλ μιας διεύρυνσης που θέλει να δείξει ότι απλώνεται γεωγραφικά, ιδεολογικά και –κυρίως– επικοινωνιακά.
Για να μη φανεί όμως ότι το παιχνίδι παίζεται μόνο προς μία κατεύθυνση, επιστρατεύονται και «αμφίπλευρα» ανοίγματα. Η επιστροφή Παπαθεοδώρου από το σύντομο πέρασμα στον Λοβέρδο προσθέτει μια πινελιά ισορροπίας, ενώ η φημολογούμενη ένταξη του Γιώργου Κύρτσου δίνει το απαραίτητο στοιχείο έκπληξης. Άλλωστε, λίγοι πολιτικοί έχουν αλλάξει τόσες πολιτικές διευθύνσεις, ώστε να μπορούν να μιλούν με άνεση για… ευρωπαϊκή κινητικότητα.
Στο βάθος διακρίνεται και το όνομα Ζαγοράκη, που προσδίδει περισσότερο συμβολισμό παρά πολιτικό βάθος, αλλά σε περιόδους κρίσης όλα μετράνε. Η επιτροπή διεύρυνσης, με Σκανδαλίδη μπροστά, αναλαμβάνει να παρουσιάσει το αποτέλεσμα ως οργανωμένη στρατηγική και όχι ως βιαστική άμυνα. Το αν το ακροατήριο θα πειστεί ότι πρόκειται για νέο ξεκίνημα ή απλώς για πολιτικό reshuffle παλιών γνώριμων, είναι ένα άλλο ζήτημα.
Προς το παρόν, το ΠΑΣΟΚ δείχνει να επενδύει στο μήνυμα ότι «κάτι κινείται». Το αν αυτό το κάτι είναι ρεύμα ή απλώς ανακάτεμα νερών σε γνώριμη πισίνα, θα φανεί σύντομα. Στην πολιτική, άλλωστε, η διεύρυνση κρίνεται όχι από τον αριθμό των ονομάτων, αλλά από το αν αλλάζει πράγματι το παιχνίδι. Και εκεί ο πήχης παραμένει, πεισματικά, ψηλά.
