Σημάδια πολιτικής απορρύθμισης και εσωτερικής αμηχανίας καταγράφονται ολοένα συχνότερα στο στρατόπεδο της παράταξης του πρώην Δημάρχου Αθηναίων Κώστα Μπακογιάννη, με φόντο τις δημόσιες παρεμβάσεις και τις διεργασίες που αναπτύσσονται γύρω από το μέλλον της Δεξιάς στον Δήμο Αθηναίων. Και σε σημείο που ο Κώστας Μπακογιάννης φαίνεται να χάνει και το πλεονέκτημα παρουσίας στον ΣΚΑΪ με την αποχώρηση της Σιας Κοσιώνη από το κανάλι..
Η ανάρτηση του Χαράλαμπου Τζιγκουνάκη, που έφτασε στο σημείο να ζητά ουσιαστικά νέο πρόσωπο απέναντι στον Δήμαρχο Αθηναίων Χάρη Δούκα, ερμηνεύεται από αυτοδιοικητικούς κύκλους ως έμμεση παραδοχή στρατηγικού αδιεξόδου για τη λεγόμενη «δεξιά πολυκατοικία» της πρωτεύουσας. Ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι τα πρόσωπα που προβάλλονται ως «εναλλακτικές» κινούνται στη σφαίρα μιας σκληρής δεξιάς έως και ακροδεξιάς ρητορικής, μακριά από την παραδοσιακή αυτοδιοικητική φυσιογνωμία που επί δεκαετίες επιχειρούσε να διατηρήσει η Νέα Δημοκρατία στην Αθήνα.
Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η προβολή της δημοτικής συμβούλου Ελένη Παπαδοπούλου, η οποία είχε πρωταγωνιστήσει στην προσπάθεια δημιουργίας λανθασμένων εντυπώσεων γύρω από τη στιγμή έντασης στο Δημοτικό Συμβούλιο κατά τη συζήτηση για τα προσφυγικά της λεωφόρου Αλεξάνδρας. Ωστόσο, οι πολιτικές εντυπώσεις που επιχειρήθηκε να καλλιεργηθούν αποδομήθηκαν άμεσα από την ίδια την πραγματικότητα του δημοτικού συμβουλίου, καθώς το ψήφισμα της δημοτικής αρχής υπερψηφίστηκε με ευρύτατη πλειοψηφία, επιβεβαιώνοντας ότι η διοίκηση Δούκα διαθέτει ισχυρές συναινέσεις ακόμη και πέρα από τα στενά όρια του προοδευτικού χώρου.
Το παρασκήνιο στην Αθήνα περιγράφεται πλέον από έμπειρους αυτοδιοικητικούς ως ένα πεδίο έντονου εκνευρισμού για την αντιπολίτευση, η οποία βλέπει ότι ο Χάρης Δούκας όχι μόνο διατηρεί πολιτική πρωτοβουλία κινήσεων, αλλά έχει καταφέρει να οικοδομήσει μια ευρύτερη κοινωνική και δημοτική αποδοχή που υπερβαίνει κομματικές ταυτότητες. Η εικόνα μιας διοίκησης που συνομιλεί με τον προοδευτικό χώρο χωρίς να εγκλωβίζεται σε κομματικά στεγανά φαίνεται να εντείνει τη νευρικότητα σε τμήματα της Δεξιάς, τα οποία αντί συγκροτημένης αντιπολίτευσης καταφεύγουν ολοένα συχνότερα σε σπασμωδικές κινήσεις και επιλογές υψηλής πολιτικής όξυνσης.
