Οι άσχημες ειδήσεις στο ελληνικό ποδόσφαιρο συνεχίζονται, καθώς ο Παρασκευάς Άντζας άφησε την τελευταία του πνοή στα 49 του χρόνια. Ο παλαίμαχος άσος του Ολυμπιακού και της Ξάνθης βρίσκονταν τις τελευταίες μέρες στη ΜΕΘ Δράμας δίνοντας μάχη για τη ζωή του, αλλά δυστυχώς δεν κατάφερε να βγει νικητής.
Εδώ και αρκετά χρόνια, ο Άντζας πάλευε με την ALS (πλαγία αμυοτροφική σκλήρυνση ή νόσος του κινητικού νευρώνα), από την οποία έπασχε ο Στίβεν Χόκινγκ και τον είχε καθηλώσει σε αναπηρικό αμαξίδιο. Το πρωί της Δευτέρας (25/5) έφυγε από τη ζωή βυθίζοντας στο πένθος την οικογένειά του και το ελληνικό ποδόσφαιρο.
Ο Άντζας ξεκίνησε τη καριέρα του από τον Πανδραμαϊκό και μετακόμισε στην Ξάνθη το 1995. Μετά από τρία χρόνια εκεί, πήρε μεταγραφή για τον Ολυμπιακό, με τον οποίο πανηγύρισε πέντε πρωταθλήματα και ένα Κύπελλο. Στη συνέχεια έπαιξε σε Δόξα Δράμας και Ξάνθη, πριν επιστρέψει το 2007 στον Πειραιά κατακτώντας δύο σερί νταμπλ. Επίσης ήταν και διεθνής με την Εθνική Ελλάδος.
«Με βαθιά θλίψη και οδύνη, η οικογένεια του Ολυμπιακού αποχαιρετά τον Παρασκευά Άντζα. Τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στην οικογένεια και στους οικείους του», ανέφερε σε ανακοίνωσή της η ΠΑΕ Ολυμπιακός.
Τι είναι η νόσος του κινητικού νευρώνα (ALS) που έπασχε ο Άντζας
Η νόσος του κινητικού νευρώνα ή αμυοτροφική πλάγια σκλήρυνση (ALS) είναι μια προοδευτική νευροεκφυλιστική πάθηση που προσβάλλει τους κινητικούς νευρώνες, δηλαδή τα νευρικά κύτταρα που ελέγχουν τις εκούσιες κινήσεις των μυών.
Καθώς οι νευρώνες αυτοί καταστρέφονται, οι μύες αδυνατίζουν και σταδιακά ατροφούν, οδηγώντας σε σοβαρή κινητική αναπηρία.
Η νόσος εμφανίζεται συνήθως μεταξύ 40 και 70 ετών, αν και μπορεί να παρουσιαστεί και νωρίτερα.
Τα πρώτα συμπτώματα περιλαμβάνουν μυϊκή αδυναμία στα άκρα, δυσκολία στη βάδιση, κράμπες, μυϊκές συσπάσεις και προβλήματα στην ομιλία ή την κατάποση.
Με την εξέλιξη της νόσου επηρεάζονται περισσότεροι μύες, ακόμη και οι αναπνευστικοί, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε αναπνευστική ανεπάρκεια.
Η ακριβής αιτία της ALS δεν είναι πλήρως γνωστή. Στις περισσότερες περιπτώσεις εμφανίζεται σποραδικά, χωρίς κληρονομικό ιστορικό, ενώ περίπου 5–10% των περιπτώσεων είναι οικογενείς και συνδέονται με γενετικές μεταλλάξεις.
Παράγοντες όπως το οξειδωτικό στρες, η φλεγμονή και η δυσλειτουργία των πρωτεϊνών φαίνεται να παίζουν σημαντικό ρόλο. Η διάγνωση βασίζεται στη νευρολογική εξέταση, στο ηλεκτρομυογράφημα (ΗΜΓ) και στον αποκλεισμό άλλων παθήσεων. Δεν υπάρχει οριστική θεραπεία, όμως φάρμακα όπως το riluzole και το edaravone μπορούν να επιβραδύνουν την εξέλιξη της νόσου σε ορισμένους ασθενείς.
Παράλληλα, η φυσικοθεραπεία, η λογοθεραπεία, η αναπνευστική υποστήριξη και η σωστή διατροφή βελτιώνουν την ποιότητα ζωής. Η ALS επηρεάζει κυρίως την κινητικότητα και όχι τη νοητική λειτουργία, αν και κάποιοι ασθενείς εμφανίζουν γνωστικές διαταραχές.
