Η μετάλλαξη της ΔΕΗ από μια δημόσια επιχείρηση κοινής ωφέλειας σε μια στυγνή, ιδιωτικοποιημένη μηχανή παραγωγής κέρδους έχει επιφέρει μια βαθιά κοινωνική και οικονομική στρέβλωση. Η υιοθέτηση των πιο σκληρών κανόνων της ελεύθερης αγοράς οδήγησε σε δύο παράλληλες, αλλά εντελώς αντίρροπες πραγματικότητες, αποδεικνύοντας πώς η ενεργειακή πολιτική μετατράπηκε σε εργαλείο ακραίας ανισότητας.
Από τη μία πλευρά, η διοικητική ελίτ της εταιρείας απολαμβάνει προκλητικά προνόμια. Τα περιβόητα «golden boys» της ΔΕΗ κατάφεραν να αυξήσουν τις αποδοχές τους κατά το αδιανόητο 190% μέσα σε μία μόλις τριετία, με το συνολικό κόστος για μισθούς και μπόνους να αγγίζει τα 20 εκατομμύρια ευρώ. Σύμφωνα με την έκθεση αποδοχών, τα ίδια τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου εγκρίνουν για τους εαυτούς τους εξωπραγματικά πακέτα, στα οποία περιλαμβάνονται σταθερές μεικτές αποδοχές, πρόσθετα μπόνους και δωρεάν μετοχές. Μόνο τα τέσσερα εκτελεστικά μέλη μοιράστηκαν 2,5 εκατομμύρια ευρώ σε σταθερές αποδοχές, ενώ η αξία των μετοχών που τους διατέθηκαν ξεπερνά τα 6 εκατομμύρια ευρώ. Την ίδια στιγμή, προγραμματίζεται η διανομή επιπλέον 11,1 εκατομμυρίων ευρώ σε 151 στελέχη ως «πρόσθετο κίνητρο», τη στιγμή που η κοινωνία γονατίζει.
Στην αντίπερα όχθη βρίσκεται η σκληρή πραγματικότητα της ελληνικής κοινωνίας, η οποία καλείται να χρηματοδοτήσει αυτή την πρόκληση. Οι τιμές του ηλεκτρικού ρεύματος έχουν εκτοξευθεί κατά 50% από το 2019, μετατρέποντας ένα κοινωνικό αγαθό σε απλησίαστη πολυτέλεια. Η ενεργειακή φτώχεια στην Ελλάδα έχει λάβει δραματικές διαστάσεις, καθώς το 18,1% των νοικοκυριών αδυνατεί να εξασφαλίσει επαρκή θέρμανση και ψύξη, ποσοστό υπερδιπλάσιο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο που κινείται στο 8,8%. Η οικονομική ασφυξία αποτυπώνεται ξεκάθαρα στο γεγονός ότι 1 στα 3 νοικοκυριά καθυστερεί πλέον να εξοφλήσει τους λογαριασμούς κοινής ωφέλειας. Το ποσοστό αυτό αγγίζει το 32% στην Ελλάδα, όταν στην υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση περιορίζεται στο 6,9%.
Η αντίθεση είναι ισοπεδωτική και αποκαλύπτει το πραγματικό πρόσωπο της ιδιωτικοποίησης, όπου τα κέρδη και οι υπερβολικές αμοιβές των λίγων στελεχών οικοδομούνται απευθείας πάνω στην οικονομική εξόντωση και την ενεργειακή ένδεια των πολλών.
