Μια ανείπωτη οικογενειακή τραγωδία συγκλονίζει την Ανδραβίδα Ηλείας, με τον πατέρα ενός 22χρονου που είχε χάσει τη ζωή του σε τροχαίο δυστύχημα το καλοκαίρι του 2025 να βάζει τέλος στη ζωή του, ανήμερα Πρωτοχρονιάς.
Πίσω από το τραγικό γεγονός κρύβεται ένα δράμα που εξελισσόταν αθόρυβα, μήνα με τον μήνα, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Ένας πατέρας που έχασε το μοναχοπαίδι του και μαζί του έχασε σταδιακά και τον ίδιο του τον εαυτό.
Ο χαμός του Γιώργου Σινάνου, μόλις 22 ετών, άφησε την οικογένειά του συντετριμμένη. Από εκείνη τη στιγμή, τίποτα δεν ήταν πια το ίδιο. Άνθρωποι από το περιβάλλον της οικογένειας περιγράφουν έναν άνθρωπο που δεν κατάφερε ποτέ να διαχειριστεί την απώλεια, με την καθημερινότητά του να σκιάζεται από σιωπή, απουσία και έναν πόνο που δεν έβρισκε λόγια να εκφραστεί.
Σύμφωνα με κατοίκους της περιοχής, μετά τον θάνατο του γιου του αντιμετώπιζε έντονα ψυχολογικά προβλήματα. Ζούσε με τη μνήμη του παιδιού του σε κάθε στιγμή, σε κάθε χώρο του σπιτιού, σε κάθε μικρή συνήθεια που του τον θύμιζε. Η απώλεια του Γιώργου είχε μετατραπεί σε ένα καθημερινό βάρος που μεγάλωνε αντί να ελαφραίνει.
Ο 22χρονος είχε τραυματιστεί θανάσιμα σε τροχαίο ατύχημα που σημειώθηκε στις 22 Ιουλίου 2025 στην Ανδραβίδα, όταν το Ι.Χ. στο οποίο επέβαινε ως συνοδηγός εξετράπη της πορείας του και προσέκρουσε σε μαντρότοιχο. Μεταφέρθηκε βαριά τραυματισμένος στο νοσοκομείο του Ρίου, όπου έδωσε γενναία μάχη για τη ζωή του. Παρά τις προσπάθειες των γιατρών, άφησε την τελευταία του πνοή στις 6 Αυγούστου 2025.
Η εικόνα των γονιών να αποχαιρετούν το παιδί τους χαράχτηκε ανεξίτηλα στη μνήμη όσων βρέθηκαν εκεί. Μήνες αργότερα, ανήμερα Πρωτοχρονιάς, η οικογενειακή τραγωδία ολοκληρώθηκε με τον πιο σκληρό τρόπο, με τον πατέρα να μην αντέχει άλλο το βάρος της απώλειας.
Από τις έρευνες για το τροχαίο είχε αποκαλυφθεί ότι ο οδηγός του οχήματος οδηγούσε χωρίς δίπλωμα και είχε συλληφθεί. Όμως για την οικογένεια, καμία εξέλιξη και καμία δικαίωση δεν μπορούσε να απαλύνει τον πόνο.
Δύο ζωές χάθηκαν. Ένα παιδί που έφυγε άδικα και ένας πατέρας που δεν βρήκε ποτέ τον δρόμο πίσω από το πένθος.
