Η κόντρα που ξέσπασε ανάμεσα στην Άννα Διαμαντοπούλου και τον Χάρη Δούκα δεν είναι απλώς μια διαφωνία τακτικής, αλλά μια μετωπική σύγκρουση δύο κόσμων που δύσκολα θα βρουν κοινό βηματισμό.
Η «σιδηρά κυρία» του ΠΑΣΟΚ έσπευσε να βαφτίσει «εμμονική» την πρόταση του Δημάρχου Αθηναίων για ένα ξεκάθαρο «όχι» στη Νέα Δημοκρατία μέσω συνεδριακού ψηφίσματος. Μόνο που στην πολιτική πιάτσα, οι χαρακτηρισμοί επιστρέφουν συχνά ως μπούμερανγκ. Γιατί, κακά τα ψέματα, όταν μιλάει η Άννα Διαμαντοπούλου για «εμμονές» απέναντι στη Δεξιά, πολλοί θυμούνται τις ημέρες και τις νύχτες της κυβέρνησης Παπαδήμου.
Τότε που το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και ο ΛΑΟΣ κάθονταν στο ίδιο τραπέζι, έχοντας προηγουμένως «αδειάσει» με συνοπτικές διαδικασίες τον εκλεγμένο πρωθυπουργό, Γιώργο Παπανδρέου. Για τους ιστορικούς του μέλλοντος, η συμμετοχή της κ. Διαμαντοπούλου σε εκείνο το σχήμα δεν ήταν μια απλή υποσημείωση, αλλά μια επιλογή που σφράγισε τη μετέπειτα πορεία της.
Το «γαλάζιο» φλερτ και οι κουβέντες της Φώφης Το ρεπορτάζ, βέβαια, δεν σταματά εκεί. Οι «κακές γλώσσες» θυμίζουν με νόημα ότι η κ. Διαμαντοπούλου υπήρξε προσωπική επιλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη για τη θέση στον ΟΟΣΑ – μια κίνηση που πολλοί ερμήνευσαν ως το οριστικό διαζύγιο με το «πράσινο» DNA. Άλλωστε, η αείμνηστη Φώφη Γεννηματά το είχε πει χωρίς περιστροφές: «Η κ. Διαμαντοπούλου δεν ανήκει στο ΠΑΣΟΚ».
Το «τείχος» του Δούκα Από την άλλη πλευρά, ο Χάρης Δούκας φαίνεται πως αποφάσισε να παίξει το χαρτί της πολιτικής καθαρότητας. Η πρότασή του για ένα δεσμευτικό «απαγορευτικό» στη συγκυβέρνηση με τη Δεξιά δεν είναι ένα απλό πυροτέχνημα. Είναι μια προσπάθεια να κλείσει τις «κερκόπορτες» που στο παρελθόν άφησαν το ΠΑΣΟΚ εκτεθειμένο απέναντι στη βάση του.
Εκεί που η μια πλευρά βλέπει «ρεαλισμό» και ανοιχτές θύρες για μετεκλογικά παζάρια, η άλλη πλευρά βλέπει την ανάγκη για θεσμικά αναχώματα. Ο Δούκας επιχειρεί να «κλειδώσει» το κόμμα σε μια τροχιά αυτονομίας, ξορκίζοντας τα σενάρια που θέλουν τη Χαριλάου Τρικούπη να μετατρέπεται ξανά σε κυβερνητικό συμπλήρωμα.
Το διακύβευμα Εν κατακλείδι, το «εμμονική» της κ. Διαμαντοπούλου μάλλον περισσότερο φώτισε τις δικές της παλιές επιλογές, παρά έπληξε το προφίλ του Δούκα. Η σύγκρουση πλέον είναι δομική: Από τη μία η λογική των «βολικών» συμβιβασμών και από την άλλη η ανάγκη για καθαρές γραμμές που θα γιατρέψουν το ιστορικό τραύμα της παράταξης.
Όσο η ηγεσία προσπαθεί να ισορροπήσει σε δύο βάρκες, η βάση του κόμματος δείχνει να θυμάται πολύ καλά ποιοι υπερασπίζονται το αύριο και ποιοι παραμένουν αμετανόητοι νοσταλγοί των επιλογών του χθες.
