Ο όρκος Κωνσταντίνου, η παρέμβαση Άδωνι, η γνωστή Ελένη Παπαδοπούλου και ο κίνδυνος το Δημοτικό Συμβούλιο της Αθήνας να μετατραπεί σε πεδίο ιδεολογικού εμφυλίου ανάμεσα σε δύο πολιτικά άκρα
Η ορκωμοσία του νέου δημοτικού συμβούλου της «Ανατρεπτικής Συμμαχίας», Πέτρου Κωνσταντίνου, στο Δημοτικό Συμβούλιο της Αθήνας, θα μπορούσε πολύ εύκολα να είχε περάσει στην Ιστορία, έτσι ακριβώς όπως σχεδιάστηκε αρχικά από τον δημιουργό της, δηλαδή ως μια ακόμη πολιτική «παράσταση» συμβολισμών, που θα μνημονευόταν στα μελλοντικά τραπέζια του κόμματος. Αντί γι’ αυτό, όμως, εξελίσσεται σε ένα νέο άγριο επεισόδιο ακραίας πόλωσης, που απειλεί να μετατρέψει το Δημοτικό Συμβούλιο της πρωτεύουσας σε μια μόνιμη αρένα ιδεολογικής σύγκρουσης, χωρίς λογική και όρια.
Τα 2 μέτωπα
Σε αυτή την εξέλιξη συνέβαλε καθοριστικά η παρέμβαση του γνωστού Αδώνιδος, που μίλησε για «εξευτελισμό της ορκωμοσίας» από ένα «φαιδρό πρόσωπο», ζητώντας την ακύρωση της συμμετοχής του στο σώμα και προαναγγέλλοντας πειθαρχική έρευνα του υπουργείου Εσωτερικών εναντίον του. Από κοντά και η -επίσης γνωστή- Ελένη Παπαδοπούλου (που ο ακροαριστερός Κωνσταντίνου αποκαλεί συνεχώς «ακροδεξιά»), η οποία σε ανάρτησή της υιοθέτησε ακόμη πιο επιθετική ρητορική, φτάνοντας να κάνει αναφορά στη Marfin, σε μια ξεκάθαρη προσπάθεια ηθικής και πολιτικής σύνδεσης ενός πολιτικού της αντιπάλου με μία από τις πιο τραυματικές στιγμές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Χωρίς κανένα στοιχείο ή τεκμηρίωση, προφανώς…
Την ίδια στιγμή, ούτε η άλλη πλευρά μοιάζει διατεθειμένη να κατεβάσει τους τόνους. Ο Πέτρος Κωνσταντίνου, η «Ανατρεπτική Συμμαχία» και οι υποστηρικτές τους βλέπουν σε όλα αυτά μια σαφή προσπάθεια «ακροδεξιάς επιβολής», κάνουν λόγο για «κριτήρια εθνικοφροσύνης» και καταγγέλλουν κυβέρνηση, ΜΜΕ και πολιτικούς αντιπάλους για «πραξικοπηματική» συμπεριφορά. Με τη σημείωση, βέβαια, ότι αυτή η διαρκής επίκληση «αντιφασιστικών πιστοποιητικών» και η προσπάθεια να παρουσιαστεί κάθε ένσταση ως «χουντική εκτροπή», εκτός του ότι παραπέμπουν σε λογική «αντικαθεστωτικής performance», καταλήγουν στην ίδια ακριβώς παγίδα της διαρκούς όξυνσης.
Κάπου εκεί το χάσαμε…
Ο Κωνσταντίνου επέλεξε, αντί του προβλεπόμενου όρκου, να διαβάσει ένα πολιτικό μανιφέστο με αναφορές στην Παλαιστίνη, τα Τέμπη, την Πύλο, τον αντιρατσισμό και τη διεθνιστική αλληλεγγύη. Εφόσον υπέγραψε το πρακτικό, για να μην υπάρχει κανένα τυπικό πρόβλημα, όπως δηλώνει, δικαίωμά του. Η Ελένη Παπαδοπούλου διαφωνεί πολιτικά μαζί του. Δικαίωμά της. Σε μια δημοκρατία, και οι δύο έχουν δικαίωμα να εκφράζονται. Άλλωστε είναι και οι δυο τους δημοτικού σύμβουλοι της Αθήνας, της πόλης που γέννησε τη Δημοκρατία, θα έπρεπε να το ξέρουν. Πάντως, αν είχαν συνειδητοποιήσει τι σημαίνει αυτό που εκπροσωπούν, σήμερα το Δημοτικό Συμβούλιο της Αθήνας δεν θα κινδύνευε να εγκλωβιστεί σε μια μόνιμη λογική «πολιτικού εμφυλίου», όπου κάθε διαδικασία θα μετατρέπεται σε επεισόδιο ιδεολογικής επίδειξης! Γιατί αυτό «κυοφορείται» αυτή τη στιγμή στα «πολιτικά καφενεία της Αθήνας». Ότι και οι δύο πλευρές έχουν αποφασίσει να κάνουν το επόμενο ΔΣ… «αρένα».
Και αυτό το έργο όλοι το έχουμε ξαναδεί…
Το Δημοτικό Συμβούλιο της Αθήνας, από θεσμικό όργανο για τα προβλήματα της πόλης, κινδυνεύει να μετατραπεί σε σκηνή ατέρμονων συμβολικών συγκρούσεων, με τη μία πλευρά να επενδύει στην επαναστατική καταγγελία και την άλλη στην υπερπατριωτική ρητορική περί «ανθελλήνων» και «θεσμικής εκτροπής». Που σημαίνει ότι αν το Δημοτικό Συμβούλιο συνεχίσει να κινείται σε αυτή την κατεύθυνση, τότε το πρόβλημα δεν θα είναι ούτε ο όρκος του Κωνσταντίνου ούτε οι καταγγελίες της Παπαδοπούλου. Το πρόβλημα θα είναι ότι η ίδια η πολιτική λειτουργία της πόλης θα έχει παραδοθεί στον θόρυβο των άκρων.
Όμως, η Αθήνα έχει καθαριότητα, ασφάλεια, κοινωνικές ανισότητες, στέγαση, υποδομές, θέματα να λύσει, δημόσιο χώρο να φροντίσει. Και οι πολίτες εξέλεξαν δημοτικούς συμβούλους για να λύνουν προβλήματα και όχι να δημιουργούν νέα, πρωταγωνιστώντας σε διαγωνισμούς πολιτικής έντασης, ανάμεσα στην άκρα αριστερά και την άκρα δεξιά, όπου η κάθε διαφωνία αντιμετωπίζεται ως «υπαρξιακή απειλή» και κάθε αντίπαλος ως «εχθρός». Έτσι δεν πάμε πουθενά…
Ας πρυτανεύσει η λογική.
Ας αντιληφθούν όλοι το τι είναι σημαντικό και τι ανούσιο.
