Έξι χρόνια μετά τον Μεγάλο Περίπατο που παρέλυσε το κέντρο της Αθήνας, ο Κώστας Μπακογιάννης εμφανίζεται ως ειδικός για το κυκλοφοριακό. Αυτό κι αν είναι είδηση…
Απίστευτο κι όμως Νεοδημοκρατικό! Ο Κώστας Μπακογιάννης -γιορτάζοντας προφανώς την επέτειο του Μεγάλου Περίπατου- πριν λίγες μέρες σκέφτηκε να δημοσιεύσει άρθρο, με τίτλο «Κυκλοφοριακό SOS: Από τη θεωρία στην πράξη», στο οποίο δίνει συμβουλές και κάνει παρατηρήσεις για το πώς πρέπει να λειτουργεί η Αθήνα, ώστε να μειωθεί η ταλαιπωρία των οδηγών στους δρόμους! Το θέμα είναι ενδιαφέρον, γιατί το κυκλοφοριακό στην πρωτεύουσα είναι υπαρκτό πρόβλημα και χρειάζεται διαχείριση, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση, το δημοσιογραφικό ενδιαφέρον δεν το ερεθίζει το περιεχόμενο του άρθρου αλλά δύο επιμέρους στοιχεία, που κάνουν την είδηση… συναρπαστική! Το «ποιος» και το «πότε».
Αν ήσασταν ο επικοινωνιολόγος του Μητσοτάκη…
Σκεφτείτε ότι είστε ο επικοινωνιολόγος του Κυριάκου Μητσοτάκη, που πληρώνεστε για να φροντίζετε την εικόνα του. Θα τον συμβουλεύατε ποτέ να αρθρογραφήσει, σε ενημερωτικό ΜΜΕ, για τις υποκλοπές; Όχι, προφανώς και δεν θα το κάνατε, γιατί θα σκεφτόσασταν -και πολύ λογικά- ότι κάτι τέτοιο θα ήταν ακραία προκλητικό, σε βαθμό που θα χαρακτηριζόταν «προσβλητικό» για τη νοημοσύνη των πολιτών. Ο Κώστας Μπακογιάννης, από την άλλη, δεν το σκέφτηκε έτσι…
Κόντρα σε όλους και σε όλα και σε κάθε λογική, ο άνθρωπος που βύθισε την πρωτεύουσα στο μεγαλύτερο αποτυχημένο κυκλοφοριακό πείραμα της σύγχρονης ιστορίας της, σκέφτηκε ότι το καλύτερο που είχε να κάνει φέτος τον Μάιο, που συμπληρώνονται 6 χρόνια από τον «Μεγάλο Περίπατο», ήταν να αρθρογραφήσει για το πώς θα βελτιωθεί η κατάσταση για τους Αθηναίους οδηγούς! Και κάπου εκεί ξεκινά ο παραλογισμός…
Το χρονικό της μεγάλης ταλαιπωρίας
Θυμίζουμε τα γεγονότα…
Τον Μάιο του 2020, ο Κώστας Μπακογιάννης παρουσιάζει τον Μεγάλο Περίπατο, που περιλαμβάνει εκτεταμένες κυκλοφοριακές παρεμβάσεις και πεζοδρομήσεις σε μια τεράστια ζώνη του κέντρου.
Τον ίδιο μήνα ξεκινούν και οι εργασίες, με τις πρώτες αλλαγές να εμφανίζονται στη Βασιλίσσης Όλγας και στην Ηρώδου Αττικού. Λίγο αργότερα, η πιλοτική εφαρμογή επεκτείνεται και στην Πανεπιστημίου, που αποτελεί και το πιο κρίσιμο σημείο του σχεδίου.
Στις 14 Ιουνίου 2020 τίθενται σε εφαρμογή οι νέες κυκλοφοριακές ρυθμίσεις και στην Πανεπιστημίου περιορίζεται δραστικά ο διαθέσιμος χώρος για τα ΙΧ. Αμέσως δημιουργείται ένα κυκλοφοριακό σοκ, με εκτεταμένες καθυστερήσεις και μποτιλιάρισμα σε βασικούς οδικούς άξονες. Τα μεγαλύτερα προβλήματα καταγράφονται στη Βασιλίσσης Αμαλίας, στη Βασιλίσσης Σοφίας, στην άνοδο της Συγγρού, στην Καλλιρρόης, στη λεωφόρο Αλεξάνδρας.
Τον Ιούλιο του 2020, έρχονται νέες παρεμβάσεις σε Πλάκα, Εμπορικό Τρίγωνο, Ερμού, στην περιοχή του Συντάγματος κ.α. Παράλληλα αλλάζουν κατευθύνσεις δρόμων και εφαρμόζονται νέα κυκλοφοριακά σχήματα, που μπερδεύουν τους οδηγούς ακόμη περισσότερο.
Τον Σεπτέμβριο του 2020, ο Κώστας Μπακογιάννης ομολογεί ότι ο Μεγάλος Περίπατος «βγήκε και δεν βγήκε», παραδεχόμενος ότι ειδικά η παρέμβαση στην Πανεπιστημίου δεν λειτούργησε όπως είχε σχεδιαστεί.
Το παράδοξο
Για μήνες, εργαζόμενοι καθυστερούσαν να φτάσουν στις δουλειές τους, επαγγελματίες διαμαρτύρονταν, κάτοικοι αγανακτούσαν. Για μήνες, ο Μπακογιάννης υφίστατο την πολιτική φθορά του «κακού σχεδιασμού» και της «ταλαιπωρίας», που ως έννοιες συνδέθηκαν με τον Μεγάλο Περίπατο, επικοινωνιακά. Μέχρι που έχασε και τις εκλογές εξαιτίας αυτού του πειράματος, που «βγήκε και δεν βγήκε» (που σημαίνει ότι δεν βγήκε). Γιατί υποσχέθηκε στους Αθηναίους να αποσυμφορήσει το κέντρο και τελικά το μπλόκαρε, αναθεωρώντας στη συνέχεια αυτό που αρχικά είχε παρουσιάσει ως μια μεγάλη αστική επανάσταση. Πώς είναι δυνατόν, λοιπόν, αυτός ο άνθρωπος να επιλέγει να αυτοπαρουσιαστεί ως «αυθεντία» για το κυκλοφοριακό πρόβλημα της Αθήνας;
Δύο σχολές σκέψης
Ο Κώστας Μπακογιάννης, προφανώς, επενδύει πολιτικά στο θεμελιώδες αξίωμα των επαγγελματιών πολιτικών καριέρας, που τυγχάνει να ταυτίζεται με τον θεωρητικό πυρήνα της προπαγάνδας. Ότι ο κόσμος ξεχνάει. Ξεχνάει τι του έλεγες παλιά και ακούει αυτό που τους λες σήμερα. Άρα, μπορείς να αλλάξεις την ιστορία και να διαμορφώσεις την πραγματικότητα κατά το συμφέρον σου (όπως έκανε το Υπουργείο Προπαγάνδας στο 1984 του Όργουελ). Μπορείς να πεις ότι βρήκες τη λύση, άσχετα αν εσύ δημιούργησες το πρόβλημα. Μπορείς να πεις ότι έλυσες το κυκλοφοριακό, άσχετα αν μετέτρεψες τους δρόμους σε σημεία καθημερινής ταλαιπωρίας. Κάποιοι θα σε ακούσουν. Οι δικοί σου θα σε πιστέψουν.
Υπάρχει και η άλλη θεωρητική προσέγγιση, βέβαια, που εμπιστεύεται περισσότερο την πολιτική μνήμη του κόσμου και θεωρεί ότι αυτή δεν μπορεί να αλλοιωθεί από κανένα άρθρο γνώμης. Και πως βασική προϋπόθεση, για να πείσει κάποιος ότι έχει τις λύσεις, είναι να μην έχει αφήσει πίσω του ένα τόσο βαρύ παράδειγμα αποτυχίας. Είναι αυτοί, που όταν ακούν σήμερα μαθήματα για το κυκλοφοριακό από τον αρχιτέκτονα του Μεγάλου Περιπάτου, ανακαλούν στη μνήμη τους αυτά που βίωσαν και χαμογελούν ειρωνικά.
Εσύ με ποιους είσαι;
