Με φόντο το ορόσημο του 2030 και τη συμπλήρωση δύο αιώνων από την ίδρυση του ελληνικού κράτους, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε για ακόμα μια φορά το γνωστό, σχεδόν μεταφυσικό αφήγημα περί «εκσυγχρονισμού» και μάχης με τις «διαχρονικές παθογένειες». Είναι βέβαια τουλάχιστον ειρωνικό να μιλά ο πρωθυπουργός για ξερίζωμα παθογενειών, την ώρα που το απόλυτο χάος στον ΟΠΕΚΕΠΕ αποδεικνύει πως το «νεοελληνικό κράτος» που οραματίζεται παραμένει εγκλωβισμένο σε λογικές που παραπέμπουν περισσότερο στον 19ο αιώνα παρά στο 2030.
Όσο ο κ. Μητσοτάκης δηλώνει σίγουρος ότι οι Έλληνες θα στηρίξουν την προσπάθεια αναβάθμισης της δημόσιας ζωής, οι αγρότες βλέπουν τις επιδοτήσεις τους να χάνονται στον λαβύρινθο μιας ανίκανης γραφειοκρατίας και ενός οργανισμού που έχει μετατραπεί σε σύμβολο κακοδιαχείρισης. Η «αναμέτρηση» με το κακό μας το παρελθόν, στην οποία αναφέρεται ο πρωθυπουργός, φαίνεται πως σταματά εκεί που ξεκινούν οι ευθύνες των δικών του «αρίστων», οι οποίοι κατάφεραν να θέσουν τον οργανισμό υπό ευρωπαϊκή επιτήρηση, εκθέτοντας τη χώρα διεθνώς.
Το να υπόσχεσαι εκσυγχρονισμό με γενικόλογες διακηρύξεις είναι εύκολο, ειδικά όταν το κάνεις από την ασφάλεια ενός πρωθυπουργικού γραφείου. Το να εξηγήσεις όμως στον παραγωγό γιατί το ψηφιακό κράτος του 2026 αδυνατεί να μοιράσει δίκαια και έγκαιρα τις ενισχύσεις, είναι μια εντελώς διαφορετική ιστορία. Αν ο ΟΠΕΚΕΠΕ είναι το δείγμα γραφής για το πώς θα μοιάζει η Ελλάδα των δύο αιώνων, τότε οι «παθογένειες» όχι μόνο δεν ξεριζώνονται, αλλά ποτίζονται καθημερινά με την κυβερνητική αδιαφορία και την επικοινωνιακή περιτύλιξη μιας σκληρής, αποτυχημένης πραγματικότητας.
